Ζεσταίνονται οι μηχανές των τρακτέρ

ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ δεκαετίες οι αγρότες βγήκαν στους δρόμους σε μαζικούς και ηρωικούς αγώνες. Αντίπαλός τους οι πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΕΟΚ παλιότερα) που, με ζήλο, εφάρμοζαν και υπεράσπιζαν οι κυβερνήσεις και τα «φιλοευρωπαϊκά» κόμματα και οι οποίες τους ξεκλήριζαν σε μαζική κλίμακα.

ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ πανεργατική απεργία, οι μικρομεσαίοι αγρότες της Θεσσαλίας, και ειδικά της Καρδίτσας, ξαναβγήκαν μαζικά στους δρόμους, με τρακτέρ, μαζί με τους εργάτες, στις απεργιακές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ. Αυτό, από μόνο του, αποτελεί μαρτυρία του μαζικού αναβρασμού που επικρατεί στις «τάξεις» των αγροτών, εξαιτίας και των πρόσθετων αντιαγροτικών μέτρων για φορολόγηση των χωραφιών, που ήρθε να προστεθεί σε όλα τα προηγούμενα. Δεν μπορεί να πει κανείς πως πρόκειται για τη «σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι», αλλά το γεγονός της καθόδου εκατοντάδων τρακτέρ στην εργατική συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στην Καρδίτσα, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως προπομπός όσων θα ακολουθήσουν.

ΑΝΤΙΜΟΝΟΠΩΛΙΑΚΗ, αντικαπιταλιστική συνείδηση οι μικρομεσαίοι αγρότες μπορεί να μην «έφτιαξαν», στην εντέλεια, ακόμη, αλλά έμαθαν στα «πανεπιστήμια των αγώνων», στα μπλόκα των εθνικών οδών, πως από αλλού περίμεναν τον κίνδυνο να τους πάρουν τα χωράφια και απ' αλλού τους ήρθε η «σφαλιάρα». Για δεκαετίες τους «τάραξαν στο δούλεμα» ότι οι κομμουνιστές θα τους αρπάξουν τα χωράφια, αλλά την «βρήκαν» από τους καπιταλιστές, που δεν τους άφησαν τίποτα και τους πέταξαν στο δρόμο σαν στυμμένες λεμονόκουπες.

ΥΠΟΥΛΟ ΡΟΛΟ στην υπονόμευση των αγώνων, όλα αυτά τα χρόνια, έπαιξε ο ΣΥΝ παλιότερα και σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ. Στις πιο κρίσιμες στιγμές των αγώνων εμφανιζόταν ως δύναμη νομιμοφροσύνης στα ευρωενωσιακά ιδεώδη, συντασσόμενη με το κίνημα των μεγαλοαγροτών και απαιτώντας ανοιχτούς δρόμους για «ανοιχτό» διάλογο με τους κρατούντες. Μπροστά, λοιπόν, στον «κίνδυνο» γενικευμένης αγωνιστικής ανάφλεξης της μικρομεσαίας αγροτιάς, οι κρατούντες έβαλαν ξανά μπροστά την οργάνωση του κινήματος των μεγαλοαγροτών, ξεθάβοντας ξεχασμένους αγροτοσυνδικαλιστές του παρελθόντος και αναδεικνύοντας νέους.

ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ σίγουρο: Στους τωρινούς αγώνες της αγροτιάς, η σύγκρουση ανάμεσα στο κίνημα των μικρομεσαίων αγροτών και των μεγαλοαγροτών θα πάρει πιο σφοδρά χαρακτηριστικά. Οι μεγαλοαγρότες, που διαφωνούν με ορισμένα απ' αυτά τα μέτρα, έχουν κάθε συμφέρον να συνταχθούν με τις ευρωενωσιακές πολιτικές, στην κατεύθυνση να φύγουν γρήγορα από τη μέση οι εκατοντάδες χιλιάδες μικροί και φτωχοί αγρότες, ούτως ώστε να μοιραστούν τη λεία από επιδοτήσεις και εγκαταλειμμένα χωράφια που θα αφήσουν πίσω τους οι ξεκληρισμένοι.

ΕΔΩ ΑΚΡΙΒΩΣ βρίσκεται η αξία της πρότασης του ΚΚΕ για μια άλλη οργάνωση του αγροτικού τομέα στα πλαίσια της συνολικότερης πρότασης εξουσίας. Σήμερα, ο μικροκληρούχος αγρότης δεν μπορεί να «επιζήσει» στα πλαίσια του μονοπωλιακού καπιταλισμού και της ΕΕ. Η μεγάλη καλλιέργεια, μέσα από την οργάνωση του παραγωγικού συνεταιρισμού, με τη λαϊκή συμμαχία στην εξουσία, δίνει το πλεονέκτημα να εφαρμοστεί πλήρως η σύγχρονη τεχνολογία, με τους μικροαγρότες «νοικοκυραίους» στα χωράφια και όχι ξεκληρισμένους, περιφερόμενους στις ουρές των ανέργων.

Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ στις επερχόμενες μάχες της μικρομεσαίας αγροτιάς πρέπει να έχει τέτοια στρατηγική, λύνοντας, εν τω μεταξύ, ζητήματα άμεσης επιβίωσης, μέσα από το σωστό πλαίσιο αιτημάτων που, όλα αυτά τα χρόνια, έχει επεξεργαστεί το κίνημά τους και εμπλουτίζεται συνεχώς. Το πού θα γείρει η πλάστιγγα για τη μικρομεσαία αγροτιά θα κριθεί στο πεδίο της μάχης, με τα μπλόκα και με κάθε μορφή πάλης σε όλα τα μέτωπα και μέσα από την ενίσχυση της συμμαχίας της με την εργατική τάξη και τους αυτοαπασχολούμενους.

Γιώργος ΝΤΑΦΟΥΛΗΣ

Μέλος του Γραφείου Περιοχής Θεσσαλίας του ΚΚΕ

Ο πιο καλός διαχειριστής...

Πολύμορφες εξετάσεις για το ποιος είναι ο καλύτερος διαχειριστής δίνουν, με κάθε ευκαιρία, στην αστική τάξη -της Ελλάδας και όχι μόνο- ο Αντ. Σαμαράς και ο Αλ. Τσίπρας.

Ο Σαμαράς, σε συνέντευξή του σε τηλεοπτικό σταθμό, επανέλαβε το γνωστό κυβερνητικό μοτίβο: Διεξάγουμε σκληρή διαπραγμάτευση, πετύχαμε πρωτογενές πλεόνασμα, με βάση αυτό θα πετύχουμε μείωση του χρέους, θα βγούμε από το μνημόνιο, δε θα πάρουμε άλλα οριζόντια μέτρα, αυτή θα είναι η... «τελευταία χειρότερη χρονιά», όπως ανέφερε χαρακτηριστικά.

Η ουσία είναι σε όσα δεν είπε ο πρωθυπουργός. Δεν είπε ότι οι διαπραγματεύσεις αφορούν αποκλειστικά στα συμφέροντα της αστικής τάξης, στο πώς θα επιμεριστούν ζημιές και κέρδη μεταξύ τμημάτων του κεφαλαίου, την ίδια ώρα που όλοι οι «διαπραγματευόμενοι» συμφωνούν στην ένταση της αντιλαϊκής επίθεσης, γιατί αυτή είναι αναγκαίος όρος στήριξης της καπιταλιστικής κερδοφορίας και ανταγωνιστικότητας. Οτι γι' αυτό ακριβώς -όπως και να τα βαφτίζουν, «οριζόντια» ή «κάθετα»- νέα βάρβαρα μέτρα είναι ήδη δρομολογημένα, σε συνδυασμό με όσα έχουν ήδη συμφωνηθεί και ψηφιστεί.

Δεν είπε ο πρωθυπουργός ότι το όποιο πρωτογενές πλεόνασμα επιτευχθεί, αποτυπώνει την επιτυχία της κρατικής πολιτικής στη φοροαφαίμαξη των λαϊκών στρωμάτων, στην προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων, στο τσάκισμα των όποιων κρατικών δαπανών έχουν απομείνει για την Υγεία, την Παιδεία, την Ασφάλιση. Οσο για την «τελευταία χειρότερη χρονιά» και την έξοδο από το μνημόνιο, οι αναφορές του στους μόνιμους μηχανισμούς επιτήρησης της ΕΕ επιβεβαιώνουν ότι τα μέτρα σε βάρος των λαών, με ή χωρίς μνημόνια, δεν έχουν ημερομηνία λήξης, αφού αυτό υπηρετεί την κερδοφορία του κεφαλαίου.

Την ίδια ώρα, από το Τέξας στις ΗΠΑ, ο Αλ. Τσίπρας εξέφραζε σε διεθνές ακροατήριο άλλη αγωνία: Οτι η κυβέρνηση και η τρόικα με το τρέχον μείγμα διαχείρισης «θα κάνουν την Ελλάδα να μην μπορεί να αποπληρώσει τα δάνειά της», ότι μια έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα ήταν «καταστροφή για όλη την Ευρωπαϊκή Ενωση» και γι' αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ δεν την επιδιώκει. Το δικό του «εναλλακτικό» σχέδιο περιλαμβάνει: Σταθερή οικονομία με «οικονομικά διατηρήσιμο πρωτογενές πλεόνασμα», αντιμετώπιση της «ανθρωπιστικής κρίσης», «παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας» και «νέο αναπτυξιακό μοντέλο».

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται, δηλαδή, σταθερότητα στη στρατηγική του κεφαλαίου, στη συμμετοχή της χώρας στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, στις διεθνείς χρηματαγορές και διαχείριση της φτώχειας, της δυσαρέσκειας και αγανάκτησης.

Οι νέες τηλεοπτικές και «υπερατλαντικές» παραστάσεις που έδωσαν οι αρχηγοί ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαιώνουν ότι ο λαός πρέπει να γυρίσει την πλάτη του στην ΕΕ, στις κυβερνήσεις και τα κόμματα του «ευρωμονόδρομου».

902.gr

Δεν είναι στόχος του λαού τα ψίχουλα

«Από κει και πέρα, ποιο είναι το ζητούμενο; Που αν θέλετε προσωπικά χτίζω τη δική μας αξιοπιστία; Και που είναι εκεί που δεν περίμενε κανένας την Ελλάδα να το πετύχει; Πρωτογενές πλεόνασμα: Επιτρέψτε μου, θα μας ακούει πολύς κόσμος σήμερα, να πω στον κόσμο τι θα πει: Έχεις ένα σπίτι, έχεις έσοδα 10, έξοδα 9. Αυτό πετύχαμε. Να έχουμε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, μετά από πάρα πολλά χρόνια, περισσότερα έσοδα από δαπάνες»…

...«Εμείς πετύχαμε το ακατόρθωτο, από κει και πέρα για να το πετυχαίνουμε, σημαίνει ότι τα πράγματα πηγαίνουν καλά».

Πρόκειται για τοποθετήσεις από τη χτεσινή τηλεοπτική συνέντευξη του πρωθυπουργού. Τοποθετήσεις που έτσι κι αλλιώς όλο τον τελευταίο καιρό αποτελούν το επαναλαμβανόμενο «ρεφρέν» στις παρεμβάσεις όλων των εκπροσώπων της κυβέρνησης. Καμιά πρωτοτυπία. Τίποτα καινούργιο. Πρόκειται για παλιά πολυχρησιμοποιημένη μέθοδο το να φορτώνεις τον λαό με τις επιδιώξεις του κεφαλαίου. Να μετατρέπεις τους στόχους της αστικής τάξης σε στόχους των εργαζομένων. Φυσικά δεν χρειάζεται κάποιο σχέδιο ή κάποια ιδιαίτερη δεξιότητα στρέβλωσης της πραγματικότητας. Λειτουργεί αντικειμενικά και κολλάει σχεδόν από μόνο του στο στόμα των εκπροσώπων του κεφαλαίου σε όλες τις κοινωνίες της εκμετάλλευσης. Έτσι ασκείται η εξουσία του κεφαλαίου.

Για παράδειγμα δεν έχουν περάσει και τόσα πολλά χρόνια που ο λαός είχε σώνει και καλά φορτωθεί έναν άλλο «εθνικό στόχο», την είσοδο στην Ευρωζώνη και σε συνθήκες της τότε καπιταλιστικής ανάπτυξης έπρεπε να επωμιστεί θυσίες και λιτότητα για να σιγουρέψει τον τότε στόχο της αστικής τάξης. Και τότε όλοι αυτοί που είχαν βάλει τον λαό να κουβαλήσει τα δικά τους βάρη στη πλάτη του τον γέμιζαν πάλι με τον κοπανιστό αέρα της «επιτυχίας», της αξιοπιστίας», «της ισχυρής χώρας» κ.ά.

Τώρα πάλι ο τωρινός πρωθυπουργός με φτηνιάρικες ερμηνείες του τύπου «έχεις ένα σπίτι» επιχειρεί να εξαφανίσει το ταξικό κριτήριο. Πανηγυρίζει με την πιθανότητα να έχει από τούτη τη χρονιά «πρωτογενές πλεόνασμα». Όμως πρώτ’ απ’ όλα το όποιο πρωτογενές πλεόνασμα, αν προκύψει τελικά στους λογαριασμούς τους, θα προκύψει μόνο από το αίμα του ελληνικού λαού και κανενός άλλου.

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός στην ίδια συνέντευξη είπε πως «έχει χάσει ο μέσος Έλληνας ένα διαθέσιμο εισόδημα 40%» και με αυτό το «μέσος Έλληνας» νομίζει πως καμουφλάρισε το γεγονός πως αυτές και άλλες μεγαλύτερες απώλειες δεν είναι κανένας μέσος όρος «όλων των Ελλήνων», αλλά αφορούν μόνο τον εργαζόμενο λαό και έγιναν μόνο για να εξασφαλίσουν τα κέρδη και τα προνόμια του κεφαλαίου. Εδώ αλάθητος δάσκαλος είναι η ίδια η πείρα του εργαζόμενου.

Επίσης, αν τελικά προκύψει πρωτογενές πλεόνασμα, όπως ισχυρίστηκε ο πρωθυπουργός, τα όποια ψίχουλα θα δώσει, αν δώσει, στους «περισσότερο αδικημένους» θα είναι λίγα, όσα «κατά λάθος πέφτουν κάτω από το τραπέζι». Κι αυτό γιατί το όποιο πρωτογενές πλεόνασμα από το αίμα του ελληνικού λαού είναι απαραίτητο στην αστική τάξη της χώρας προκειμένου να εξασφαλίζει κρατικά κεφάλαια για επενδύσεις και για να ενισχύσει την διαπραγματευτική της θέση απέναντι στους εταίρους στην ΕΕ.

Ο εργαζόμενος λαός δεν ευθύνεται για τα ελλείμματα, δεν είναι δικό του το χρέος, δεν έχει κανένα λόγο να πανηγυρίζει γι’ αυτά που του λήστεψαν, για να συνεχίσουν να τον ληστεύουν. Οι δικοί του στόχοι βρίσκονται εκεί που βρίσκονται οι πραγματικές του ανάγκες και ο μοναδικός δρόμος για να τις ικανοποιήσει είναι ο ακριβώς αντίθετος από εκεί που τον σπρώχνουν οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου. Βρίσκεται στην πάλη για μονομερή διαγραφή του χρέους, αποδέσμευση από την ΕΕ και την εγκαθίδρυση της δικής του λαϊκής εξουσίας. 

902.gr

Μαζικές απολύσεις και δουλεμπόριο

Γενίκευση των εργολαβιών και της υπενοικίασης εργαζομένων, σχεδιάζουν κυβέρνηση - δημοτικές αρχές

Επέκταση του απαράδεκτου καθεστώτος «ενοικίασης» εργαζομένων σε όλο τον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα και τους ΟΤΑ σχεδιάζει κατά πληροφορίες η κυβέρνηση. Στόχος είναι εντός του 2014 να απασχολεί, σε Δημόσιο και Δήμους, 20.000 υπαλλήλους με τέτοιο καθεστώς εργασίας. Ενας από τους πρώτους τομείς γενίκευσης του μέτρου είναι η καθαριότητα των Δήμων.

Σημειωτέον ότι η κατάργηση των υπηρεσιών καθαριότητας των ΟΤΑ (που από μόνης της αποτελεί άλλο ένα κρίσιμο ζήτημα) φαίνεται να έχει συζητηθεί σε υψηλότατο κυβερνητικό επίπεδο, όπως και η ανάθεση του έργου σε ιδιωτικές εταιρείες. Οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα που θα ενταχθούν σε «διαθεσιμότητα» θα αποτελέσουν τη βασική δεξαμενή για τις χιλιάδες απολύσεις, για τις οποίες έχουν συμφωνήσει κυβέρνηση και τρόικα.

Μόνον από τη Διεύθυνση Καθαριότητας του Δήμου Αθηναίων, φεύγουν άλλοι 650 εργαζόμενοι, οπότε (όπως καταγγέλλουν οι δημοτικοί σύμβουλοι του ΚΚΕ στην Αθήνα) ανοίγει διάπλατα δρόμος η αποκομιδή λόγω έλλειψης προσωπικού να ανατεθεί σε εργολάβους είτε να απευθυνθεί ο δήμος στις περιλάλητες «κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις». Ηδη δεκάδες δήμοι έχουν αναθέσει τη διαχείριση πρασίνου και καθαριότητας σε ιδιώτες, χωρίς η ηγεσία της ΚΕΔΕ να έχει στην πράξη αντιταχθεί.

Πέραν των άμεσων ιδιωτικοποιήσεων, σαν «εναλλακτική» η κυβέρνηση δείχνει τώρα να προκρίνει άλλο ένα σενάριο, αυτό της διαβόητης «ενοικίασης», στέλνοντας τους απολυμένους κι άλλους άνεργους βορά σε δουλεμπορικά γραφεία. Σήμερα υπολογίζεται ότι εργάζονται με καθεστώς υπενοικίασης πάνω από 50.000 εργαζόμενοι, κύρια σε Εθνική Τράπεζα, ΟΤΕ, ΕΛΤΑ, φορείς όπως το «Enteprise Greece», το ΤΑΙΠΕΔ.

Οι ενοικιάσεις εργαζομένων αναμένεται να επεκταθούν και στο χώρο των τραπεζών. Με την ενοικίαση ο εργαζόμενος δεν υπογράφει τη σύμβαση του κλάδου όπου στέλνεται να δουλέψει, δεν ισχύει γι' αυτόν η επιχειρησιακή σύμβαση που ισχύει για τους υπολοίπους του χώρου εργασίας, ούτε και οι διατάξεις του κανονισμού εργασίας.

Σύμφωνα με στοιχεία του κυβερνητικού σχεδίου, που είδαν το φως της δημοσιότητας, οι συγκεκριμένοι «υποψήφιοι» εργαζόμενοι για τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και ΟΤΑ, θα εργάζονται με συμβάσεις έργου, θα έχουν ασφάλιση στον ΟΑΕΕ (ως «ελεύθεροι επαγγελματίες»), θα αμείβονται έως και 50% λιγότερο από τους υπόλοιπους συμβασιούχους. Ο όποιος «εργοδότης», δεν επιβαρύνεται με ασφαλιστικό κόστος, ούτε υπάρχει κόστος απόλυσης εργαζομένου καθώς η σύμβαση δημοσίου φορέα είναι με την εταιρεία, όχι τον εργαζόμενο.

Η συγκεκριμένη πρακτική εφαρμόζεται εδώ και χρόνια, μέσω εταιρειών που αναλαμβάνουν καθαρισμούς, φυλάξεις ή τηλεφωνικά κέντρα, με τη διαφορά ότι τώρα οι μισθωμένοι εργαζόμενοι σχεδιάζεται να στελεχώνουν και τις λεγόμενες οργανικές θέσεις δημοσίων φορέων. Στη χώρα μας, η υπενοικίαση νομιμοποιήθηκε με το Ν.2956/2001. Υπολογίζεται ότι σήμερα στην Ελλάδα υπάρχουν περίπου 40 τέτοιες εταιρείες που προσλαμβάνουν εργαζόμενους για τρίτους. Η συντριπτική πλειοψηφία τους αμείβεται με μισθό γύρω στα 400 ευρώ.

Ριζοσπάστης

Η σχέση του κομματικού μέλους με τον "Ριζοσπάστη"

Ορισμένες σκέψεις για την καλύτερη αξιοποίηση της εφημερίδας

Tο κύριο πρόβλημα που πρωτίστως έχουμε να αντιμετωπίσουμε σε σχέση με τον «Ριζοσπάστη», το καθημερινό δηλαδή όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ, είναι ότι έχει αδυνατίσει η σχέση υπολογίσιμου αριθμού κομματικών μελών με την εφημερίδα. Αυτό, ανεξάρτητα από τις πολύπλευρες (άλλες υπαρκτές, άλλες λιγότερο δικαιολογημένες) αιτίες, από τα πράγματα προκαλεί μια σειρά αρνητικές συνέπειες, καθιστά τελικά πιο αδύναμη τη σταθερή πολιτική - ιδεολογική καθοδήγηση του κάθε κομματικού μέλους, άρα μειώνει και την ικανότητά του να διαφωτίζει, να προπαγανδίζει, να οργανώνει, να πείθει για την πολιτική του ΚΚΕ. Αυτό το μεγάλο θέμα μπορεί να βρεθεί στην πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντος, των ιδιαίτερων μέτρων, της συζήτησης στις Κομματικές Οργανώσεις το επόμενο διάστημα, με αφορμή και την αναμόρφωση του «Ριζοσπάστη». Συζήτηση που οφείλει φυσικά να ανοίξει μεθοδικά και με τους χιλιάδες οπαδούς του Κόμματος, φίλους και άλλους ανθρώπους που παρακολουθούν με συμπάθεια και ενδιαφέρον το Κόμμα μας.

Οπλο του κάθε κομμουνιστή

Ας μείνουμε όμως στο ζήτημα κομματικό μέλος/«Ριζοσπάστης». Πράγματι: Από πού αλλού μπορεί καθημερινά να ενημερώνεται, να εξοπλίζεται ένα κομματικό μέλος αν όχι από τον «Ριζοσπάστη»; Από πού αλλού μπορεί να αντλεί επιχειρήματα, να ξέρει με σαφήνεια, έγκαιρα, υπεύθυνα και χωρίς να χρειάζεται να χάνει χρόνο, τι λέει το Κόμμα, πώς τοποθετείται σε μια εξέλιξη, ποια είναι η προέκταση ενός πολιτικού - ιδεολογικού θέματος; Πού αλλού, αν όχι στον «Ριζοσπάστη», μπορεί να γενικεύεται η πείρα από έναν αγώνα, μία πολιτική δραστηριότητα, μία καμπάνια, ώστε να ανεβαίνει η συλλογική σκέψη του Κόμματος, να ενιαιοποιείται ένας τρόπος δουλειάς, να μη σκορπάει η κομματική δράση αποσπασματικά στη μία ή στην άλλη περιοχή, στον ένα ή τον άλλο κλάδο;

Η εφημερίδα της ΚΕ του ΚΚΕ είναι ΤΟ ΟΠΛΟ του κάθε κομμουνιστή, το κύριο εφόδιό του, στη δουλειά, στη σχολή, στη γειτονιά, όπου είναι χρεωμένος να αναπτύξει πολιτική δραστηριότητα. Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως αν δεν διαβάζει ένας κομμουνιστής κάθε μέρα «Ριζοσπάστη», είναι όχι απλώς ανενημέρωτος, αλλά συχνά ανεπίκαιρος, άστοχος, με μπαγιάτικα επιχειρήματα. Ο κομμουνιστής που χάνει την επαφή με την εφημερίδα, όση καλή θέληση και να έχει, όσες πιθανόν ιδιαίτερες ικανότητες και να έχει, μοιραία η δουλειά του αρχίζει και εμφορείται από εμπειρισμό, στενό πρακτικισμό, τελικά αναποτελεσματικότητα, χειροτεχνισμό. Μένει στο μικρόκοσμό του και ταυτόχρονα τον γιγαντώνει, δεν μπορεί να δει πέρα από το χώρο ευθύνης του, αλλά και σε αυτόν δεν μπορεί να αντλήσει πάντα τα σωστά συμπεράσματα. Π.χ. ένας εργασιακός χώρος μεγάλης στρατηγικής σημασίας, στον οποίο δρουν οι εργάτες κομμουνιστές εκεί. Χωρίς καθημερινό διάβασμα του «Ριζοσπάστη», ισχυρό δίκτυο διακίνησης της εφημερίδας, χωρίς δηλαδή την απαραίτητη γενίκευση για να καταλαβαίνει καταρχήν το μέλος του ΚΚΕ που είναι η πρωτοπορία της τάξης, το τι συμβαίνει γενικότερα, ποιες είναι οι κυρίαρχες τάσεις, εξελίξεις, είναι πιθανόν τα τοπικά, τα μερικά συμπεράσματα από τη δράση της συγκεκριμένης εργοδοσίας, των άλλων δυνάμεων, τη συνείδηση των εργατών και τις διαθέσεις, να απολυτοποιούνται, να είναι μονοδιάστατα, άρα και η δράση της ΚΟΒ να μην παίρνει υπόψη της «όλο το γήπεδο».

Αναντικατάστατη η μελέτη του

Αλλά και αντίθετα: Χωρίς τη γραπτή απεικόνιση της - κάθε - μερικής (αλλά σημαντικής) πείρας, η εφημερίδα, δηλαδή τελικά το Κόμμα, στερείται μία πολύτιμη γνώση, πληροφορίες, τη μεταφορά πώς χειρίστηκε το Κόμμα, η παράταξή μας, οι ταξικές δυνάμεις ένα θέμα. Είναι άραγε τυχαίο πως τα άρθρα που ενημέρωναν για τον πολύμηνο ηρωικό αγώνα της «Χαλυβουργίας», οι εισηγήσεις στις ΓΣ των εργατών, η συμπύκνωση των συμπερασμάτων από την πάλη τράβηξαν το ενδιαφέρον των συντρόφων; Δεν είναι, και τέτοια παραδείγματα μπορούμε να σκεφτούμε και άλλα, να γενικεύσουμε και να πολλαπλασιάσουμε με τόλμη αυτήν την πρακτική. Δεν θα υπάρχει φυσικά πάντα κάποια «Χαλυβουργία», ούτε ένας ηρωικός αγώνας μπορεί να γεννηθεί με το στανιό. Αλλά ακόμη και οι δυσκολίες της πάλης, τα ιδιαίτερα ιδεολογήματα, η δράση και οι κινήσεις των άλλων δυνάμεων και πώς αντιμετωπίστηκαν, μπορούν να βρουν τη θέση τους στις στήλες της εφημερίδας, βεβαίως με σωστό καταμερισμό, σχέδιο, ευθύνη.

Ας ξεκαθαρίσουμε και κάτι ακόμη: Είναι καταρχήν επιστημονικά αποδεδειγμένο πως αυτό που «μένει» στον εγκέφαλο ως γνώση είναι ο γραπτός λόγος, το διάβασμα. Αυτό δεν αντικαθίσταται με τίποτα, άρα δεν μπορεί να μπαίνει και σε αντιπαράθεση με τίποτα. Αλλο ρόλο παίζουν άλλα κομματικά μέσα, όπως, π.χ., το πόρταλ, που βοηθάει στη γρήγορη μετάδοση μιας είδησης, στην άμεση κάλυψη ενός γεγονότος που οπωσδήποτε είναι και αυτό μία χρήσιμη δουλειά. Ομως, υπάρχει και κάτι πιο σημαντικό. Ο «Ριζοσπάστης» δεν είναι μια εφημερίδα όπως οι άλλες. Είναι όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ. Γι' αυτόν του τον χαρακτήρα δόθηκε μάχη στο Κόμμα στην κρίση του '90 - '91 με τους οπορτουνιστές. Ο «Ριζοσπάστης» είναι η «ταυτότητα» κάθε κομμουνιστή. Με αυτόν στη μασχάλη, ας το πούμε έτσι, «εκτιθόμαστε» όπου και αν βρισκόμαστε. Αλλο να πηγαίνεις με τον «Ριζοσπάστη» στο εργοστάσιο, στο γραφείο και άλλο να τον διαβάζεις με μια ορισμένη «ασφάλεια» και επιπρόσθετα απρόσωπα από το διαδίκτυο. Φυσικά, έχουν αλλάξει οι εργασιακές σχέσεις ως και δραματικά, υπάρχει η ευκολία χρήσης του υπολογιστή, ειδικά σε ορισμένες δουλειές γραφείου, όμως ας μην ξεχνάμε: Διαπαιδαγωγήθηκαν γενιές και γενιές κομμουνιστών με αυτήν ακριβώς την ιδιότητα, να είναι δηλαδή ταυτισμένο το πρωινό τους ξύπνημα με τον «Ριζοσπάστη», πριν πάνε στη δουλειά ή στο πούλμαν που τους πήγαινε. Ηταν και είναι μεγάλο πράγμα να μπάσεις την εφημερίδα ακόμη και κρυφά στην αρχή σε ένα γκέτο. Ηταν και παραμένει ο δείκτης για το ότι αρχίζει και δένει κόσμος γύρω από το Κόμμα. Παράλληλα, αποτελεί το σήμα κατατεθέν της πρώτης επαφής που πιάνουμε σε ένα εργοστάσιο, λέμε «πήρε ο τάδε "Ριζοσπάστη"», τι εννοούμε δηλαδή, έκανε ένα παραπάνω βήμα από την προμήθεια μιας προκήρυξης, ακόμη και την εγγραφή στο σωματείο. Χωρίς να υπερβάλλουμε, σμιλεύτηκαν, ωρίμασαν χαρακτήρες με τη σχέση τους με την εφημερίδα. Εδώ λοιπόν οφείλουμε να επιμείνουμε, να αντιπαρατεθούμε με τη μόδα που όλα τα υποτάσσει στην πληροφορία και όχι στη γνώση, που χλευάζει το οργανωμένο και αποθεώνει τα διάφορα «κινήματα», που αφρίζει όταν ακούει για «καθοδήγηση», για να μπορεί τελικά να καθοδηγεί ανενόχλητα στην αστική ή οπορτουνιστική ενσωμάτωση, στον καπιταλιστικό μονόδρομο, στη διαστρέβλωση και κατασυκοφάντηση του σοσιαλισμού, στη σπίλωση των αγώνων.

Ισχυρό δίκτυο διακίνησης της εφημερίδας

Επιπλέον: Τον «Ριζοσπάστη» τον διαβάζουμε συστηματικά και τον διακινούμε πλατιά. Δεν ανακαλύπτουμε φυσικά κάτι καινούριο. Μπορούμε αβίαστα να ισχυριστούμε πως η διακίνηση, η εξόρμηση με τον «Ριζοσπάστη» έπαιξε καθοριστικό ρόλο τα προηγούμενα χρόνια στην οικοδόμηση γερών δεσμών σε χώρους δουλειάς και λαϊκές γειτονιές, έσπασε το φόβο και τις προκαταλήψεις, μας γνώρισε με χιλιάδες εργατόκοσμο. Δεν είναι μικρό πράγμα και δεν μπορεί να υποτιμάται, πόσες χιλιάδες λαϊκά σπίτια κάθε Κυριακή ανοίγουν για να υποδεχτούν τους κομμουνιστές που μεταφέρουν στόμα με στόμα, αλλά και μέσω της εφημερίδας την πολιτική του Κόμματος. Πρόκειται για μία δοκιμασμένη, πολύτιμη, αναντικατάστατη μέθοδο που δεν μπορεί να την βλέπουμε τυπικά. Αντίθετα, χρειάζεται να σκεφτούμε πώς θα την βελτιώσουμε, θα την ενισχύσουμε, θα γίνουμε πιο μεθοδικοί, θα «χτυπήσουμε» παρθένες γειτονιές ή μη δουλεμένους εργασιακούς χώρους, θα καταγράψουμε και θα συνεχίσουμε.

Δηλαδή, βασικό καθήκον του επόμενου διαστήματος είναι να βελτιωθεί, να πυκνώσει ένα ισχυρό δίκτυο διακίνησης του «Ριζοσπάστη», καταρχήν του κυριακάτικου φύλλου, αλλά κατ' αναλογία και του καθημερινού. Εδώ μπορούν να επιστρατευτούν όλες οι διαθέσιμες δυνάμεις, τα μέλη του Κόμματος, η ΚΝΕ, οι οπαδοί και φίλοι που είναι διατεθειμένοι να συμβάλουν. Αυτό δεν γίνεται με δουλειά «χύμα», χωρίς σχέδιο και σαφήνεια. Πιο συγκεκριμένα: Είναι μια δουλειά που για να αποδώσει πρέπει να είναι πλήρως ενταγμένη στους στόχους οικοδόμησης - ισχυροποίησης του Κόμματος, στο σχέδιο ανασύνταξης του εργατικού - λαϊκού κινήματος.Δεν μπορεί να ιδωθεί ξέχωρα από αυτούς, άρα δεν μπορεί να είμαστε ερασιτέχνες, να πηγαίνουμε όπου τύχει, όπως «μας βγαίνει», όταν θυμόμαστε. Παράδειγμα, μία εδαφική ΚΟΒ πρέπει να έχει το πρόγραμμά της, τους στόχους της, την πλήρη καταγραφή της, που χρειάζεται να είναι «ακτινογραφία» του χώρου ευθύνης της: Το τοπικό εργοστάσιο, ο ΟΑΕΔ, το Κέντρο Υγείας, το σχολείο, το ΙΚΑ, οι τράπεζες. Παράλληλα, οι γειτονιές, δρόμο το δρόμο, τετράγωνο το τετράγωνο. Πού έχουμε θέσει προτεραιότητα για να πιάσουμε επαφή, παράλληλα πού συμβαίνει μια εξέλιξη που χρειάζεται να παρέμβουμε. Επίσης, πού συμβαίνει ένα γεγονός (π.χ. απολύσεις, κλείσιμο ενός ΙΚΑ κ.λπ.) για το οποίο ο «Ριζοσπάστης» πρέπει να γράψει, να αξιοποιηθεί αυτό το ρεπορτάζ την επόμενη μέρα. Εδώ μπορούμε να επιμείνουμε, με τη συστηματική τριβή να γίνουμε καλύτεροι, να εκπαιδευτούμε.

Βασικό όπλο, δηλαδή, ο «Ριζοσπάστης» εκεί που θέλουμε να χτίσουμε, να ανοίξουμε δρόμο, να γνωριστούμε. Με αυτό το πνεύμα, θα καταφέρουμε πρόοδο στη δουλειά μας, θα δυναμώσουμε τον περίγυρο του Κόμματος, θα διαπαιδαγωγηθεί ένας καταρχήν απαραίτητος πυρήνας στην κομμουνιστική δουλειά και μέθοδο.

Πέτρος ΑΛΕΠΗΣ

Μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ

Φτωχοί αγρότες Θεσσαλίας

Διαδηλώνουν με το ΠΑΜΕ την Τετάρτη

Συμμετέχουν στις απεργιακές συγκεντρώσεις με τα δικά τους ιδιαίτερα αιτήματα

Με τα δικά τους ιδιαίτερα αιτήματα οι αγρότες της Θεσσαλίας θα συμμετέχουν με τρακτέρ τους στις απεργιακές συγκεντρώσεις που διοργανώνει το ΠΑΜΕ στις 6 Νοέμβρη. Η κατάσταση στην ύπαιθρο γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη για τους μικρούς και μεσαίους καλλιεργητές, γεγονός που αποτυπώνεται και στην απώλεια πάνω από 1,5 δισ. ευρώ που είχαν οι αγρότες στο εισόδημά τους τα τελευταία μόνο χρόνια, ενώ άλλο 1 δισ. αναμένεται να πληρώσουν επιπλέον, αν εφαρμοστεί ο νόμος για τη φορολόγηση των χωραφιών. Επίσης:

• Η έτσι κι αλλιώς πενιχρή αγροτική σύνταξη μειώθηκε κι άλλο.

• Αυξήσεις μεγάλες επιβλήθηκαν στις ασφαλιστικές εισφορές στον ΟΓΑ και στον ΕΛΓΑ, με αποτέλεσμα χιλιάδες φτωχοί αγρότες να μην μπορούν να τις πληρώσουν. Σαν αποτέλεσμα, όχι μόνο κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς σύνταξη, αλλά δεν δικαιούνται υγειονομική περίθαλψη και δεν παίρνουν αποζημιώσεις για τις καταστροφές στην αγροτική παραγωγή.

• Μειώσεις μεγάλες έχουν επιβληθεί στην επιστροφή του ΦΠΑ και του Εδικού Φόρου Κατανάλωσης Πετρελαίου που, σε συνδυασμό με τις τεράστιες αυξήσεις στην τιμή του αγροτικού ρεύματος και του πετρελαίου αγροτικής χρήσης, όπως και των άλλων αγροτικών μέσων και εφοδίων, έχουν εκτοξεύσει στα ύψη το κόστος παραγωγής, κάνοντας ασύμφορες όλες, σχεδόν, τις καλλιέργειες.

• Τα γενικά, αλλά και «ειδικά» χαράτσια που πληρώνουν οι αγρότες αφανίζουν το αγροτικό εισόδημα, που κάθε χρόνο μικραίνει κι άλλο, αφού οι τιμές παραγωγού των αγροτικών προϊόντων είναι χαμηλές, ενώ υπάρχουν μεγάλα προβλήματα στη διάθεση της σοδειάς.

Να πάρουν μέρος στο απεργιακό συλλαλητήριο στην κεντρική πλατεία της Καρδίτσας, στις 6 Νοέμβρη, αποφάσισαν αγρότες από τα χωριά Προάστιο, Αγία Τριάδα, Κρανιά, Καλογριαννά, Πεδινό, Ψαθοχώρα, Κοσκινά και Παλαμά, που συμμετείχαν στην ενημερωτική σύσκεψη που οργάνωσε στην αίθουσα του πρώην Δημαρχείου Σελλάνων η Ενωτική Ομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων Καρδίτσας.

Οι κόκκινες γραμμές της κυβέρνησης...

Η κυβέρνηση όλο το προηγούμενο διάστημα προπαγάνδιζε σε όλους τους τόνους ότι δεν πρόκειται να πάρει «νέα οριζόντια μέτρα», προκειμένου να καλύψει το δημοσιονομικό κενό 2014 - 2015.

Προσέξτε... δε λέει: «Δε θα πάρω νέα μέτρα», αλλά «νέα οριζόντια μέτρα». Που σημαίνει μέτρα θα πάρω, αλλά δε θα είναι οριζόντια. Και πάνω σ' αυτό θα διαπραγματευτώ με την τρόικα.

Τι προτάσσει;

• Το κλείσιμο των αμυντικών βιομηχανιών ΕΑΣ και ΕΛΒΟ.

• Το «άνοιγμα» του επαγγέλματος των δικηγόρων.

• Την εξόφληση των κρατικών χρεών σε ΕΥΔΑΠ - ΕΥΑΘ για να πουληθούν.

• Τις στοχευμένες περικοπές στον κρατικό προϋπολογισμό.

• Τα μέτρα μείωσης των ελλειμμάτων των ασφαλιστικών ταμείων.

Γύρω από αυτά τα ζητήματα και άλλα πραγματοποιείται η διαπραγμάτευση και η κόντρα αφορά στην υλοποίησή τους.

Για παράδειγμα: η εξυγίανση των αμυντικών βιομηχανιών θα γίνει με εκκαθάριση εν λειτουργία ή με κλείσιμο. Ποιοι θα μπουν μπροστά στην ιδιωτικοποίηση ΕΥΔΑΠ - ΕΥΑΘ. 

Αυτά διαπραγματεύονται απ' ό,τι φαίνεται, μαζί με την:

• Επιμήκυνση της αποπληρωμής των δανείων.

• Μείωση των επιτοκίων.

• Αναχρηματοδότηση των ομολόγων στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Από το περιεχόμενο της λεγόμενης «πολιτικής διαπραγμάτευσης» φαίνεται καθαρά ότι αυτή δε γίνεται για όφελος των εργαζομένων. Η κυβέρνηση παραπλανά το λαό ότι η διαπραγμάτευση γίνεται για το καλό του.

Ενδιαφέρον έχει η τοποθέτηση του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με τη στάση της κυβέρνησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ σε σχόλιο του γραφείου Τύπου του αναφέρεται σε «δήθεν διαπραγμάτευση» που δεν αμφισβητεί τον πυρήνα της «μνημονιακής πολιτικής».

Στην πραγματικότητα, ο ΣΥΡΙΖΑ με αυτή την τοποθέτηση προσπαθεί να συσκοτίσει δύο πλευρές:

Πρώτον, ότι διαπραγμάτευση μπορεί να υπάρξει και μάλιστα σκληρή αλλά για το πώς θα εξυπηρετηθούν τα διαφορετικά πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα τμημάτων του κεφαλαίου και του πολιτικού τους προσωπικού και όχι προς όφελος του λαού..

Δεύτερον, ότι η αντιλαϊκή επίθεση δεν περιορίζεται στην πολιτική των μνημονίων, αφορά τη ίδια την στρατηγική του κεφαλαίου και των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων οι στόχοι των οποίων είχαν διακηρυχθεί πολλά χρόνια πριν την κρίση και τα μνημόνια. Στόχοι που δεν πρόκειται να αναιρεθούν με ή χωρίς μνημόνιο όσο η Ελλάδα είναι μέλος της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας της ΕΕ.

Άλλωστε, όλες οι αστικές πολιτικές δυνάμεις σήμερα λένε «όχι άλλο μνημόνιο». Τώρα, λοιπόν, που θολώνει ακόμα περισσότερο αυτή η «αντιμνημονιακή γραμμή» και η επιχειρηματολογία περί «αναδιαπραγμάτευσης» ο ΣΥΡΙΖΑ δυσκολεύεται...

Τα μέτρα είτε οριζόντια, είτε κάθετα, ή όπως αλλιώς τα βαφτίσουν, θα προστεθούν σε όλα τα υπόλοιπα που έχουν παρθεί και εξαθλιώνουν τα εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά. Γιατί η πραγματικότητα είναι ότι οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα υφίστανται σε ακόμα μεγαλύτερο βάθος τις επιπτώσεις της κρίσης, ενώ διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για να «πληρώσουν» και την ανάκαμψη.

Να γιατί το ΚΚΕ εκτιμά ότι, ανεξάρτητα από τη «λύση» που θα επιλεγεί στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, ανεξάρτητα από το εάν τα αντιλαϊκά μέτρα πάρουν τη μορφή ή όχι ενός νέου μνημονίου, το σίγουρο είναι πως ο αντιλαϊκός κατήφορος για το λαό δεν έχει τέλος...

Να γιατί οι εργαζόμενοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι φτωχοί αγρότες, τα λαϊκά στρώματα που ο μόχθος τους πάει χαμένος στον καπιταλισμό, πρέπει να παλέψουν σήμερα για να βάλουν φρένο στον αντιλαϊκό κατήφορο και να στήσουν τα θεμέλια ο αγώνας αυτός να πάει μέχρι τέλους, μέχρι την πλήρη απαλλαγή από την άγρια εκμετάλλευση των παράσιτων που τούς κλέβουν τον πλούτο.

Η απεργία της 6 Νοέμβρη και η μαζική συμμετοχή  σ την συγκέντρωση του ΠΑΜΕ είναι μια πρώτη ηχηρή  απάντηση στην κοροϊδία των «κόκκινων γραμμών» της κυβέρνησης αλλά και τα «περί σκληρής διαπραγμάτευση» και άλλες πομφόλυγες του ΣΥΡΙΖΑ.

Κ.Ο. Καρδίτσας ΚΚΕ