Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και το "σωτήριο" "κούρεμα" του χρέους...

Γύρω από το ζήτημα της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών ξετυλίγεται τις τελευταίες μέρες μια έντονη αντιπαράθεση κυβέρνησης και ΣΥΡΙΖΑ. «Λάδι στη φωτιά» έριξε ένα δημοσίευμα ξένης εφημερίδας που έκανε λόγο για ανάγκη χρηματοδότησης των τραπεζών με επιπλέον 20 δισ. Πίσω από τους αριθμούς κρύβονται οξυνόμενες αντιθέσεις τμημάτων του κεφαλαίου και ιμπεριαλιστικών κέντρων για τη διαχείριση της κρίσης σε ολόκληρη την Ευρώπη, αλλά και για το μέλλον των ελληνικών τραπεζικών ομίλων.

Η διαπάλη για το ύψος της νέας ανακεφαλαιοποίησης

Τα 40 δισ. που τοποθετήθηκαν στις τράπεζες για την ανακεφαλαιοποίησή τους δεν ήταν αρκετά, αφού η καπιταλιστική κρίση βαθαίνει και η απαξίωση κεφαλαίου γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη. Απαιτείται νέα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, χωρίς ωστόσο να συμφωνούν όλοι για το ύψος των απαιτούμενων κεφαλαίων. Η αφορμή για τη διαφωνία είναι ο τρόπος εφαρμογής των συμβατικών κανόνων υπολογισμού των αναγκών πρόσθετων κεφαλαίων.

Η ελληνική κυβέρνηση και η Τράπεζα της Ελλάδας ανέθεσαν στην αμερικανική εταιρεία «BlackRock» να υπολογίσει τις νέες, πρόσθετες κεφαλαιακές απαιτήσεις των τραπεζών, ακριβώς όπως έκανε και στον πρώτο γύρο ανακεφαλαιοποίησης, ενώ η έκθεση της εταιρείας δεν έχει ακόμα δει το φως της δημοσιότητας.

Η κυβέρνηση διέρρεε όλο το προηγούμενο διάστημα πως οι πρόσθετες κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών ήταν σχετικά χαμηλές, περίπου στα 5 δισ. ευρώ, και συνεπώς καλύπτονταν από τα διαθέσιμα κεφάλαια του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (των 10 δισ. ευρώ), εμφανίζοντας το χαμηλό ύψος των κεφαλαιακών αναγκών ως επιτυχία της κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής και «γλυκοκοιτάζοντας» τα υπόλοιπα 5 περίπου δισ. από τον κορβανά του ΤΧΣ για να καλύψει το χρηματοδοτικό κενό των επόμενων ετών.

Ωστόσο, αυτήν την εικόνα ήρθε να χαλάσει ένα δημοσίευμα των «Financial Times», βάσει του οποίου το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο εκτιμά τις πρόσθετες κεφαλαιακές ανάγκες για τις ελληνικές τράπεζες σε πολύ υψηλότερα επίπεδα, στα 20 δισ. ευρώ. Η υψηλή αποτίμηση των πρόσθετων κεφαλαιακών αναγκών των ελληνικών τραπεζών «κηλιδώνει» την κυβερνητική προπαγάνδα περί επιτυχίας στη διαχείριση της οικονομίας και δυσκολεύει σημαντικά και τη δημοσιονομική διαχείριση, αφού ακόμα και αν τα πρόσθετα κεφάλαια δεν προέλθουν από κρατικό δανεισμό, αφαιρεί τη δυνατότητα αξιοποίησης των 5 δισ. ευρώ από το ΤΧΣ, τα οποία η κυβέρνηση ήθελε να αξιοποιήσει για την κάλυψη του δημοσιονομικού κενού.

Για το λόγο αυτό, το σχετικό δημοσίευμα στοχοποιήθηκε έντονα από τον φιλοκυβερνητικό αστικό Τύπο, με χαρακτηρισμούς όπως «προβοκατόρικο», ενώ το ΔΝΤ κατηγορήθηκε ως «αναρμόδιο» για να υπολογίζει την κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών. Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήρισε αρχικά το δημοσίευμα ως δημοσίευμα - ΣΟΚ που πέφτει ως «βαριά σκιά» πάνω στις διαπραγματεύσεις. Στη συνέχεια, υποστήριξε πως οι κυβερνητικές εκτιμήσεις για άνοιγμα των 5 δισ. δεν λαμβάνουν υπόψη τα επιχειρηματικά δάνεια και τα νέα τεστ, με αυστηρότερα κριτήρια, στα οποία θα πρέπει να υποβληθούν οι τράπεζες μέσα στο επόμενο διάστημα, υποστηρίζοντας πρακτικά μια θέση επίσης αμφισβήτησης των κυβερνητικών στοιχείων.

Η μεγάλη παρτίδα...

Οι πραγματικές αιτίες των «διαφωνιών», σχετικά με το ύψος των πρόσθετων κεφαλαίων, είναι διαφορετικές.Εκφράζουν τις οξυνόμενες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις για τη διαχείριση της κρίσης, για την κατανομή της απαξίωσης των κεφαλαίων, αλλά και την αντιπαράθεση ανάμεσα σε διαφορετικές μερίδες του κεφαλαίου γιατο ποιος θα ελέγχει τις ελληνικές τράπεζες.

Υψηλότερες κεφαλαιακές απαιτήσεις, όπως πιέζει το ΔΝΤ, σημαίνει ότι θα είναι αδύνατη η συγκέντρωση των απαραίτητων κεφαλαίων από τους σημερινούς υφιστάμενους μεγαλομετόχους και ότι η νέα κρατική συνδρομή θα είναι απαραίτητη, που με τη σειρά της θα οδηγήσει σε αλλαγή ιδιοκτησίας των εγχώριων τραπεζικών ομίλων. Συγχρόνως, αναπτύσσεται και μια αντιπαράθεση σχετικά με τον μηχανισμό της ανακεφαλαιοποίησης. Οι υφιστάμενοι μεγαλομέτοχοι των τραπεζών διεκδικούν ευνοϊκές ρυθμίσεις, ώστε να διατηρήσουν την ιδιοκτησία των τραπεζικών ομίλων, ενώ απ' την άλλη, μια σειρά μεγάλα τραπεζικά μονοπώλια πιέζουν για να αποκτήσουν μετοχικά πακέτα των ελληνικών τραπεζών.

Στην πραγματικότητα, όταν αφαιρεθεί η μάσκα, η διαπάλη για το ύψος των πρόσθετων κεφαλαίων και τη διαδικασία ανακεφαλαιοποίησης είναι κομμάτι μιας μεγάλης παρτίδας, εγχώριων και ξένων τμημάτων του κεφαλαίου, ιμπεριαλιστικών κέντρων για τον έλεγχο των τραπεζών που εδρεύουν στη χώρα.

Κυρίως, όμως, η διαπάλη για το ύψος της ανακεφαλαιοποίησης κρύβει μια πολύ γενικότερη και πιο οξεία αντιπαράθεση. Εντάσσεται στις αντιθέσεις Γερμανίας - ΗΠΑ και τις αντιθέσεις στο εσωτερικό της ΕΕ, που σχετίζονται με τη διαχείριση της κρίσης, τη νομισματική και δημοσιονομική πολιτική, και τελικά με την όξυνση ανισόμετρης ανάπτυξης στο εσωτερικό της ΕΕ και τα αποκλίνοντα συμφέροντα των ομίλων σε κάθε κράτος.

Οι εκτιμήσεις που αποδίδονται στο ΔΝΤ πρακτικά «τορπιλίζουν» τη φερεγγυότητα της δημοσιονομικής πολιτικής στην Ελλάδα, ενισχύοντας τη θέση περί «καταστρεπτικής πολιτικής Μέρκελ», και ανοίγοντας το δρόμο για τις φωνές που ζητούν μια διαφορετική, νεοκεϋνσιανή δημοσιονομική διαχείριση. Ταυτόχρονα, υποδηλώνουν πως υπάρχει ανάγκη πρόσθετου δανεισμού προς το ελληνικό κράτος για τη διασφάλιση των τραπεζών. Οχι απλά αφαιρείται το «μαξιλάρι» των 5 δισ. του ΤΧΣ για την κάλυψη του υφιστάμενου «δημοσιονομικού κενού», αλλά το τελευταίο αυξάνεται και δημιουργείται η ανάγκη νέου κρατικού δανεισμού. Το ελληνικό χρέος φωτογραφίζεται, για μια ακόμα φορά, ως «μη βιώσιμο» και με τον τρόπο αυτό ενισχύει τη θέση του ΔΝΤ περί ανάγκης «κουρέματος» του ελληνικού κρατικού χρέους, που μεταφράζεται σε διαγραφή χρέους, το οποίο βρίσκεται στα χέρια των υπόλοιπων κρατών - μελών της ΕΕ.

Ενα τέτοιο «κούρεμα» χρέους θα αποτελούσε προηγούμενο για τη διαχείριση του κρατικού χρέους των κρατών της Ευρωζώνης γενικότερα, αφού και τα υπόλοιπα υπερχρεωμένα κράτη - μέλη θα επιζητούσαν μια τέτοια λύση, μεταφέροντας το βάρος της κρίσης προς τα λιγότερο χρεωμένα κράτη της ΕΕ, δηλαδή κυρίως τη Γερμανία. Η ανισόμετρη καπιταλιστική ανάπτυξη στο εσωτερικό της Ευρωζώνης, που επιταχύνθηκε και απ' την εκδήλωση της κρίσης, οδηγεί σε απόκλιση των οικονομικών δεδομένων και των συμφερόντων ανάμεσα στα κράτη - μέλη. Σημειώνουμε πως το κρατικό χρέος της Γερμανίας είναι 80% του ΑΕΠ και μειώνεται, της Γαλλίας είναι 100% ενώ της Ιταλίας υπερβαίνει το 120% του ΑΕΠ. Μια τέτοια λύση διαχείρισης του κρατικού χρέους με «κούρεμα» βρίσκει σημαντικούς υποστηρικτές στις υπερχρεωμένες χώρες. Τελικά, η παρέμβαση του ΔΝΤ εντάσσεται στη στήριξη των ΗΠΑ στις χώρες της ΕΕ που πιέζουν για μια διαφορετική οικονομική διαχείριση απέναντι στη Γερμανία.

Η αποπροσανατολιστική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ

Ενα τέτοιο «κούρεμα» του ελληνικού κρατικού χρέους δε θα ωφελούσε τα λαϊκά στρώματα. Στόχος του θα ήταν να εξασφαλιστούν επιπλέον πόροι για τη χρηματοδότηση των μονοπωλιακών ομίλων, ενώ τα λαϊκά στρώματα θα συνέχιζαν να ιδρώνουν για να διασφαλίζεται η ανταγωνιστικότητα και τα κέρδη του κεφαλαίου. Αλλωστε, η τοποθέτηση του Αλ. Τσίπρα για περικοπή χρέους, ώστε να καλυφθεί το δημοσιονομικό κενό, δηλαδή για περικοπή του χρέους, ώστε να μπορεί να υλοποιηθεί η σημερινή αντιλαϊκή πολιτική που καταδικάζει τη λαϊκή πλειοψηφία στην εξαθλίωση είναι αποκαλυπτική. Στην πραγματικότητα, η επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων δεν έχει ως αιτία τον υψηλό κρατικό δανεισμό της χώρας. Αντίθετα, απαντά στην ανάγκη των μονοπωλιακών ομίλων για φθηνότερη εργατική δύναμη, ώστε να αντεπεξέλθουν στον ανελέητο και συνεχώς οξυνόμενο διεθνή ανταγωνισμό. Γι' αυτό και τέτοια μέτρα λαμβάνονται σε ολόκληρη την ΕΕ, ανεξάρτητα από το χρέος και την ύπαρξη μνημονίων ή τρόικας. Λαμβάνονται σε ολόκληρο τον κόσμο, ανεξάρτητα από το αν υπάρχει ή όχι εθνικό νόμισμα. Στην πραγματικότητα, αιτία της επίθεσης στα δικαιώματα των εργαζομένων είναι ο ίδιος ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής. Καμιά αστική διαχείριση, εντός ή εκτός Ευρώ, εντός ή εκτός ΕΕ, που διατηρεί το κέρδος ως κίνητρο της κοινωνικής παραγωγής, στην οποία τα κλειδιά της οικονομίας βρίσκονται στα χέρια των μονοπωλίων δε θα σημάνει άσπρη μέρα για τους εργαζόμενους.

Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ που τελικά υποστηρίζει ότι ένας κρατικός τραπεζικός τομέας μπορεί στον καπιταλισμό να δρα φιλολαϊκά είναι λαθεμένη και αποπροσανατολιστική.

Οι τράπεζες στον καπιταλισμό, κρατικές ή ιδιωτικές, δανείζουν κεφάλαια με γνώμονα το ποσοστό κέρδους και μια τράπεζα που θα είχε διαφορετικά κριτήρια δε θα μπορούσε να λειτουργήσει, δε θα έδινε ικανοποιητικές αποδόσεις στις καταθέσεις της και δε θα συγκέντρωνε κεφάλαια από την αγορά, τελικά θα έκλεινε. Γι' αυτό και οι ελληνικές κρατικές τράπεζες δεν έδρασαν και δεν θα μπορούσαν να δράσουν φιλολαϊκά. Ας θυμηθούμε το παράδειγμα της ΑΤΕ που κυριολεκτικά έστυψε εκατομμύρια αγρότες και υποθήκευσε μεγάλο τμήμα της αγροτικής γης. `Η ας σκεφτούμε πόσο φιλολαϊκή ήταν η δράση της Εθνικής Τράπεζας, μεγαλομέτοχος της οποίας τις προηγούμενες δεκαετίες, ήταν τελικά το ελληνικό κράτος, που επέλεγε και τον κάθε φορά διοικητή της. Αλλωστε, η ομολογία του Αλ. Τσίπρα ότι το τραπεζικό μοντέλο του ΣΥΡΙΖΑ «έγινε πρόσφατα και στις ΗΠΑ και στη Βρετανία» αποκαλύπτει ότι οι φιλολαϊκές τράπεζες που ονειρεύεται είναι σαν και αυτές που στις ΗΠΑ έχουν προχωρήσει σε σχεδόν 10 εκατ. κατασχέσεις την τελευταία τριετία...

Διέξοδος απ' τη σκοπιά των αναγκών μας

Κάθε τέτοια προσπάθεια, να διασφαλισθεί ένας φιλολαϊκός καπιταλισμός σκοντάφτει στην πραγματικότητα.Σκοντάφτει στο ότι το κεφάλαιο έχει ένα μόνο κριτήριο, και δεν μπορεί να έχει κανένα άλλο: Το μεγαλύτερο κέρδος.

Οι διαφορετικές προτάσεις διαχείρισης του καπιταλισμού που ακούγονται τελικά δεν αφορούν την ικανοποίηση των αναγκών των εργαζομένων. Αφορούν τα αντιτιθέμενα συμφέροντα μερίδων του κεφαλαίου, τη μεταξύ τους διαπάλη για το ποιος θα επικρατήσει.

Οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα δεν πρέπει να παγιδευτούν και να παλέψουν κάτω απ' τη σημαία του ενός ή του άλλου τμήματος του κεφαλαίου. Σήμερα, οι εργαζόμενοι έχουν ένα μόνο δρόμο. Ξεκινώντας από τη διεκδίκηση να πληρώσουν την κρίση τα μονοπώλια, να οργανώσουν τις δυνάμεις για την αποφασιστική σύγκρουση.

Οργανωμένα οι τραπεζοϋπάλληλοι να αντισταθούν στις απολύσεις στον τραπεζικό τομέα, στην κατεδάφιση μισθών και δικαιωμάτων που έρχονται με τις εξαγορές και τις συγχωνεύσεις. Οργανωμένα, μαζί με όλους τους εργαζόμενους να αντισταθούν στις κατασχέσεις σπιτιών και μικρών επιχειρήσεων για χρέη προς τις τράπεζες, να παλέψουν για την άμεση ανακούφιση των υπερχρεωμένων νοικοκυριών. Να οργανώσουν την πάλη τους, μέσα από το ταξικό εργατικό κίνημα, για το μονόδρομο ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών, την αποδέσμευση απ' την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους με εργατική - λαϊκή εξουσία.

Γρηγόρης  ΛΙΟΝΗΣ
Μέλος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ

Λαϊκή Συσπείρωση Παλαμά: Παρουσίαση Υποψήφιου Δήμαρχου

Κεντρική εκδήλωση της Λαϊκής Συσπείρωσης για τις εκλογές στην Τοπική Διοίκηση έγινε στον Δήμο Παλαμά τη Τρίτη 11 Μάρτη, στο κατάμεστο από κόσμο Κέντρο Πολλαπλών Χρήσεων του Δήμου.

Ο Βασίλης Μητράκος δημοτικός σύμβουλος προλόγισε και παρουσίασε τον υποψήφιο Περιφερειάρχη Βαγγέλη Μπούτα και τον υποψήφιο Δήμαρχο Αρη Πολυγένη, καλώντας σε συστράτευση στην δράση με το ΚΚΕ και στο δυνάμωμα του Κόμματος σε όλες τις κάλπες.

Στις ομιλίες τους  αναφέρθηκαν στον ενιαίο πολιτικό χαρακτήρα της μάχης με τον οποίο το Κόμμα αντιμετωπίζει τις εκλογές, για το πραγματικό δίλημμα που είναι συνέχιση της πεπατημένης στο δρόμο που χαράζουν ΕΕ - μονοπώλια και τα κόμματα που τα υπηρετούν σε βάρος των εργαζομένων ή έξοδος από αυτήν με λαϊκή χειραφέτηση, αλλά και στη συμβολή του ΚΚΕ για την οργάνωση της ταξικής πάλης.

Και οι δύο έδωσαν παραδείγματα για την ενεργό συμβολή όλων των δυνάμεων, συμπολιτευόμενων και «αντιπολιτευόμενων», στην επέλαση σε βάρος των λαϊκών δικαιωμάτων, στην ουσιαστική στήριξη του Καλλικράτη και στην επιχειρηματική - φορομπηχτική λειτουργία των Δήμων.

Υπογράμμισαν ότι με το κόλπο μνημόνιο – αντιμνημόνιο προσπαθούν να κρύψουν την ταύτισή τους. Με ή χωρίς μνημόνιο και πάλι θα έχουμε φόρους, τέλη, χαράτσια, ανεργία, φτώχεια, υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής μας, αν δεν πιστέψει ο λαός στη δύναμη του, στη δύναμη της λαϊκής συμμαχίας.

Η Λαϊκή Συσπείρωση πρωτοστατεί για όλα όσα έχει ανάγκη ο λαός:

• Προστασία των ανέργων, των χαμηλόμισθων και συνταξιούχων, των πολύτεκνων και τρίτεκνων λαϊκών οικογενειών, των ΑμΕΑ.

• Για να απαλλαγούν οι εργαζόμενοι, οι μικρομεσαίοι επαγγελματοβιοτέχνες, έμποροι και αγρότες από τα δυσβάσταχτα δημοτικά τέλη, φόρους, πρόστιμα και χαράτσια.

• Προστασία της μητρότητας, κίνητρα στα νέα ζευγάρια, για να έχουν όλα τα παιδιά θέση σε σύγχρονους παιδικούς – βρεφικούς σταθμούς με μόνιμους παιδαγωγούς και χωρίς τροφεία.

Η ψήφος στη Λαϊκή Συσπείρωση στο ΚΚΕ στις ευρωεκλογές, στην περιφέρεια και το δήμο Παλαμά αποτελεί εγγύηση και σιγουριά. Είμαστε εδώ, πιο ισχυροί και προχωράμε. Με ψηφοδέλτιο μάχιμο, ικανό, με ανθρώπους αγωνιστές, βγαλμένους από το καμίνι της ζωής και του αγώνα.

Η "περιφερειακή πολιτική" της ΕΕ, των αστικών κυβερνήσεων και τα όργανα Τοπικής Διοίκησης στην υπηρεσία των μονοπωλίων

1. Ενιαίος ο χαρακτήρας της αντιλαϊκής πολιτικής

Οι εκλογές του Μάη 2014 , ευρωεκλογές, περιφερειακές και δημοτικές εκλογές έχουν ενιαίο χαρακτήρα. Ο ενιαίος αυτός χαρακτήρας πηγάζει από την αντιλαϊκή στρατηγική των μονοπωλίων «Ευρώπη 2020» που συνδιαμορφώνουν και υλοποιούν η Ευρωπαϊκή Ενωση, οι αστικές κυβερνήσεις, τα κόμματα του ευρωμονόδρομου, για τη διασφάλιση της κερδοφορίας και της εξουσίας του κεφαλαίου, μέσα από τη δραστική μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης.

Η αντιλαϊκή πολιτική διαπερνάει όλα τα επίπεδα και τους κρίκους της αστικής διακυβέρνησης: από τα όργανα της ΕΕ, της κεντρικής κυβέρνησης, μέχρι τα όργανα της Τοπικής Διοίκησης, τις Περιφέρειες και τους Δήμους στα κράτη - μέλη της. Γι' αυτό το ΚΚΕ τονίζει ότι και τα κριτήρια της λαϊκής ψήφου πρέπει να είναι ενιαία. Οι περιφέρειες και οι δήμοι είναι κρίκοι του αστικού κράτους, εφαρμόζουν την ίδια αντιλαϊκή πολιτική στο επίπεδο της Τοπικής Διοίκησης. Οι περιφερειάρχες και οι δήμαρχοι των κομμάτων του κεφαλαίου και του ευρωμονόδρομου, τα Περιφερειακά και Δημοτικά Συμβούλια που τα κόμματα αυτά ελέγχουν είναι όργανα υλοποίησης της βάρβαρης επίθεσης του κεφαλαίου στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα, φορείς προώθησης της φιλομονοπωλιακής στρατηγικής της ΕΕ. Ενιαία και συνολική, επομένως, πρέπει να είναι η καταδίκη της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων κομμάτων του ευρωμονόδρομου στις ευρωεκλογές, αλλά και στα πρόσωπα των υποψηφίων τους για τις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές, είτε αυτοί έχουν το επίσημο «χρίσμα» των κομμάτων αυτών, είτε εμφανίζονται ως ψευτοανεξάρτητοι ή «αντάρτες», με το «χρίσμα» όμως της υποταγής στην εξουσία των μονοπωλίων και την ΕΕ.

Ιδιαίτερο ρόλο επιφυλάσσει η ΕΕ στη λειτουργία των Τοπικών Διοικήσεων, τόσο για τη λειτουργία της ελεύθερης αγοράς της ΕΕ, όσο και για την προώθηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων με ενιαία στρατηγική. Αντιδραστικές αστικές διοικητικές μεταρρυθμίσεις προωθήθηκαν την ίδια πάνω - κάτω χρονική περίοδο, τόσο στη Γαλλία, στη Μ. Βρετανία, στη Δανία και σε άλλα κράτη - μέλη της ΕΕ και λίγο αργότερα στην Ελλάδα με τα αντιδραστικά σχέδια «Καποδίστριας» και «Καλλικράτης». Συνδέονταν άμεσα με αντίστοιχες αλλαγές στη λεγόμενη «Περιφερειακή πολιτική» της ΕΕ, το 2003, προκειμένου να συγχρονιστεί με την εφαρμογή της ΟΝΕ και το 2006 για να αποτελέσει όργανο αποτελεσματικότερης εφαρμογής της αντιδραστικής «Στρατηγικής της Λισαβόνας 2000 - 2010».

2. Ενταση της ανισόμετρης καπιταλιστικής ανάπτυξης στην ΕΕ

Τα προπαγανδιστικά επιχειρήματα της ΕΕ, των κομμάτων της και των απολογητών της, για «Ευρώπη της αλληλεγγύης και της συνοχής» που δήθεν μπορούσε να υλοποιηθεί από την περιφερειακή πολιτική της ΕΕ, αποδείχτηκαν ένα ακόμη από τα μεγάλα ψέματα με τα οποία αστοί και οπορτουνιστές χειραγωγούσαν λαϊκές συνειδήσεις και προσπαθούσαν να χτίσουν συμμαχίες με τμήματα των μεσαίων στρωμάτων, χρησιμοποιώντας ευρωενωσιακά κονδύλια. Καμία «πολιτική συνοχής» της ΕΕ δεν μπορεί να περιορίσει και πολύ περισσότερο να εξαλείψει την ανισόμετρη ανάπτυξη που είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, που λειτουργεί με αποκλειστικό κριτήριο το κέρδος του κεφαλαίου και γι' αυτό αναπτύσσεται με απόλυτη αναρχία. Τα ίδια τα στοιχεία που παρουσιάζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην 8η έκθεσή της για την «Πολιτική Συνοχής» COM (2013) 463/ 26.06.2013 είναι χαρακτηριστικά και αποκαλυπτικά:

Σύμφωνα με τη Eurostat, το περιφερειακό κατά κεφαλήν ΑΕΠ κυμαίνεται (σε Μονάδες Αγοραστικής Δύναμης - ΜΑΔ) από το 321% για την περιφέρεια του Κεντρικού Λονδίνου (το περίφημο City των χρηματιστών) και το 266% του Λουξεμβούργου ή το 222% των Βρυξελλών, στο 38% για την νοτιοανατολική περιφέρεια της Ρουμανίας, το 29% για την περιφέρεια Severozapaden της Βουλγαρίας, 44% στην Del-Alfold της Ουγγαρίας και Podkarpackie της Πολωνίας κ.ο.κ.

Τα δύο τρίτα των περιφερειών υπέστησαν συρρίκνωση του ΑΕΠ έως - 6 % ετησίως, στο διάστημα μεταξύ του 2007 και του 2010.

41 περιφέρειες διαθέτουν κατά κεφαλή ΑΕΠ πάνω από το 125% του μέσου όρου της ΕΕ, ενώ 75 περιφέρειες διαθέτουν κάτω από το 75%.

Στην Ελλάδα, το ελληνικό διαθέσιμο εισόδημα το 2011 ήταν πολύ πιο κάτω από τα επίπεδα του 2005.

• Αυξήθηκε το ποσοστό των λαϊκών στρωμάτων που αντιμετωπίζουν σοβαρές υλικές στερήσεις, δηλαδή, δεν είναι σε θέση να εξασφαλίσουν 4 από τα 9 βασικά αγαθά.

• Η ανεργία των νέων σε επίπεδο ΕΕ αυξήθηκε από 16% το 2008 σε 21% το 2011. Σε 52 περιφέρειες, ένας στους τρεις οικονομικά ενεργούς νέους ήταν άνεργος, ενώ σε 11 από αυτές ήταν ο ένας στους δύο, κυρίως στην Ισπανία και στην Ελλάδα. Αυξήθηκε, το ποσοστό των ατόμων ηλικίας 15 έως 24 ετών (13,5 εκατομμύρια νέοι) εκτός απασχόλησης, εκπαίδευσης ή κατάρτισης (ΕΑΕΚ), ιδίως στη Ρουμανία, στην Ελλάδα και το Ηνωμένο Βασίλειο.

3. Η περιφερειακή πολιτική της ΕΕ εργαλείο ενίσχυσης των μονοπωλίων. Το ΕΣΠΑ

Το ελληνικό ΕΣΠΑ αποτέλεσε ένα μακροπρόθεσμο σχεδιασμό που ανταποκρινόταν κυρίως στον πρωταρχικό στόχο της ΕΕ να συντονίσει και να εντάξει όλες της τις πολιτικές στο πλαίσιο της Στρατηγικής «ΕΕ-2020». Οι χρηματοδοτούμενες δράσεις υπακούουν υποχρεωτικά στις γενικότερες αντιλαϊκές πολιτικές της στρατηγικής της ΕΕ «Ευρώπη 2020», το Σύμφωνο Σταθερότητας, το «Σύμφωνο για το ευρώ +», το «Ευρωπαϊκό Εξάμηνο» και την «Οικονομική Διακυβέρνηση» της ΕΕ. Το 63% των διαθέσιμων κονδυλίων από τα διαρθρωτικά ταμεία χρηματοδοτούν δράσεις που συμβάλλουν άμεσα στη στρατηγική ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας της κερδοφορίας των μονοπωλίων.

Το μεγαλύτερο τμήμα των κονδυλίων αυτών, επιστρέφει άμεσα στους μονοπωλιακούς ομίλους των ισχυρών καπιταλιστικών κρατών της ΕΕ. Στην Ελλάδα, μάλιστα, το τμήμα αυτό είναι πάνω από 45%, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής*, ενώ το υπόλοιπο λυμαίνεται η ντόπια αστική τάξη. Οι ευρωενωσιακοί πόροι κατευθύνονται σε σχέδια, έργα και δράσεις για να επιταχύνουν τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις και την ολοκλήρωση της εσωτερικής καπιταλιστικής αγοράς της ΕΕ, την απελευθέρωση των αγορών και τις ιδιωτικοποιήσεις, να εντείνουν την επίθεση στις εργασιακές σχέσεις και τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων.

Οι εκλεγμένοι περιφερειάρχες και δήμαρχοι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ έκαναν τα πάντα για την υλοποίηση αυτής της αντιλαϊκής πολιτικής στην Τοπική Διοίκηση μέσα από τις ΣΔΙΤ. Τα παραδείγματα είναι πλούσια. Τα έργα που σχεδίαζαν και ανέθεταν με ευρωενωσιακά κονδύλια είχαν σαν μοναδικό κριτήριο τα κέρδη που αποφέρουν στις μονοπωλιακές επιχειρήσεις. Για παράδειγμα, ο «Περιφερειακός Σχεδιασμός Διαχείρισης των Αποβλήτων (ΠΕΣΔΑ) Αττικής» του 2006 διαμορφώθηκε με κριτήριο το ποσοστό κέρδους του κεφαλαίου και όχι την προστασία του περιβάλλοντος και της υγείας. Εργα ζωτικής σημασίας για την ικανοποίηση ή την ανακούφιση λαϊκών αναγκών (π.χ. εκτροπή του Αχελώου, έργα αντιπλημμυρικής προστασίας, αντισεισμικής θωράκισης, προγράμματα κατασκευής λαϊκών κατοικιών, στέγασης σχολείων, υποδομών Υγείας και Πρόνοιας κ.λπ.) δεν μπήκαν ποτέ σε διαδικασία επιλογής, ούτε άλλωστε επρόκειτο ποτέ να θεωρηθούν «επιλέξιμα» από τα όργανα της ΕΕ, αφού δεν εξυπηρετούσαν το στόχο της ανταγωνιστικότητας.

Πρωταγωνίστησαν στη λεηλασία του λαϊκού εισοδήματος με φοροεπιδρομή μέσω της αύξησης των δημοτικών τελών, με την επέκταση της «ανταποδοτικότητας» και των «ανταποδοτικών τελών» σε κάθε υπηρεσία αναγκαία για τη λαϊκή διαβίωση. Με την επιβολή τροφείων στους παιδικούς σταθμούς, το χαράτσωμα των λαϊκών οικογενειών για τη στοιχειώδη λειτουργία των σχολικών μονάδων.

Πρωτοστάτησαν στην αντεργατική επίθεση. Προώθησαν τα ΤΣΑ που αποτέλεσαν την πρώτη οργανωμένη προσπάθεια υπονόμευσης των Συλλογικών Συμβάσεων. Αποδείχτηκαν πρωταθλητές στην καθιέρωση ελαστικών εργασιακών σχέσεων στους εργαζόμενους στην Τοπική Διοίκηση, με τους συμβασιούχους, τα stage, τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου, τα 9μηνα και την εποχική απασχόληση. Εμπασαν στις Περιφέρειες και τους Δήμους τα δουλεμπορικά γραφεία - «γραφεία ενοικίασης εργαζομένων» - τους εργολάβους και τις διάφορες ΜΚΟ που προμηθεύουν τις τοπικές διοικήσεις με πάμφθηνο εργατικό δυναμικό χωρίς δικαιώματα (5μηνες συμβάσεις με μισθό 500 ευρώ το μήνα κ.λπ.).

Αυτή η πολιτική είχε ως αποτέλεσμα να διευρύνει τις ανισομετρίες στο εσωτερικό της χώρας, ανάμεσα στις Περιφέρειες. Σύμφωνα με τα στοιχεία του 2011 όλες οι Περιφέρειές της βρίσκονται κάτω από το 75% του μέσου όρου του ΑΕΠ της ΕΕ, με μοναδική εξαίρεση την Αττική, που βρίσκεται στο 107%. Ανατολική Μακεδονία - Θράκη, Κεντρική Μακεδονία, Δυτική Μακεδονία, Θεσσαλία και Βόρειο Αιγαίο βρίσκονται σε σχεδόν διαρκή φθίνουσα πορεία την τελευταία δεκαπενταετία, ενώ σε αξεπέραστη κρίση δείχνει να βρίσκονται η Δυτική Ελλάδα, η Πελοπόννησος και η Κρήτη. Εντάθηκε τόσο η κοινωνική όσο και η περιφερειακή άνιση κατανομή του όπως και η συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου.

Η πραγματική κατάσταση σήμερα είναι ακόμα χειρότερη για το σύνολο των Περιφερειών της χώρας, με δραματικές επιπτώσεις για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.

4. Η «περιφερειακή πολιτική 2014 - 2020» της ΕΕ: Μεγαλύτερη ενίσχυση των μονοπωλίων

Οπως έγινε και με την πρώτη μεταρρύθμιση το 1999, όταν η πολιτική συνοχής ευθυγραμμίστηκε με την ΟΝΕ και το Σύμφωνο Σταθερότητας, έτσι και σήμερα θα αποτελεί τμήμα του ευρωενωσιακού μηχανισμού για την «ενισχυμένη Οικονομική Διακυβέρνηση», το «Σύμφωνο για το ευρώ +» και το «Δημοσιονομικό Σύμφωνο». Γι' αυτό, εισάγεται ο όρος της «αιρεσιμότητας», που αποτελεί μηχανισμό σύνδεσης των ευρωενωσιακών κονδυλίων με την υλοποίηση των δημοσιονομικών και οικονομικών συστάσεων της Επιτροπής και του Συμβουλίου για κάθε κράτος - μέλος. Τα κράτη - μέλη πρέπει να συνάπτουν με την Επιτροπή «Συμβάσεις Εταιρικής Σχέσης», παίρνοντας υπόψη το «Κοινό Στρατηγικό Πλαίσιο των Διαρθρωτικών Ταμείων» και τα Εθνικά Μεταρρυθμιστικά Προγράμματα των κρατών - μελών που καταρτίζουν στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου. Η «Σύμβαση Εταιρικής Σχέσης» θα καθορίζει τη συνολική συμβολή σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο στους στόχους και τις δεσμεύσεις για την υλοποίηση της στρατηγικής «Ευρώπη 2020». Η αδυναμία επίτευξης αυτών των όρων μπορεί να οδηγήσει στην αναστολή ή ακόμα και στην ακύρωση διάθεσης ευρωενωσιακών κονδυλίων, ενώ για τα κράτη - μέλη που έχουν υπογράψει δανειακές συμβάσεις και «μνημόνια» ο έλεγχος των χρηματοδοτούμενων δράσεων υπό εξέλιξη και η ανάθεση καινούργιων περνάει στην Επιτροπή.

5. Οι θέσεις των κομμάτων

Τα κόμματα του κεφαλαίου και του ευρωμονόδρομου προσπαθούν να περιορίσουν τη συζήτηση για την «περιφερειακή πολιτική» της ΕΕ στο μέγεθος των ευρωενωσιακών κονδυλίων ή στους ρυθμούς και το ύψος απορρόφησης. Προσπαθούν, με κάθε τρόπο, να κρύψουν το κρίσιμο ερώτημα: «Ανάπτυξη για ποιον».

Ολα τα κόμματα, της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΔΗΜΑΡ, οι Οικολόγο-Πράσινοι συμφωνούν στη στήριξη των βασικών επιλογών και των πολιτικών της ΕΕ.

Η «κριτική» που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ στη νέα πολιτική συνοχής - κατηγορώντας την ΕΕ ότι παρεκκλίνει από το στόχο της «σύγκλισης» και της «αλληλεγγύης» - εγκλωβίζει την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα στη λογική ότι υπάρχει η δυνατότητα η ΕΕ να αντιμετωπίσει την καπιταλιστική ανισομετρία, να μετατραπεί σε «ένωση αλληλεγγύης» και να προωθήσει τη «σύγκλιση των οικονομιών» των κρατών - μελών, με την «αλλαγή» του μείγματος αστικής διαχείρισης. Αποσιωπούν το γεγονός ότι η «Πολιτική Συνοχής» ήταν και ενιαία πάντοτε ευθυγραμμισμένη με την αντιλαϊκή στρατηγική της ΕΕ, ώστε να υπηρετεί την ενίσχυση του κεφαλαίου και την αντεργατική επίθεσή του στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, με στόχο τη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης.

Η δημαγωγία της Χρυσής Αυγής δεν μπορεί να κρύψει τη σύμπλευσή της με τη διακρατική ένωση των μονοπωλίων, τη στήριξη του κεφαλαίου με όλη την εγκληματική δράση της, στο πλευρό των μεγαλοεργολάβων, των εφοπλιστών, των καπιταλιστών.

Οι θέσεις του ΚΚΕ για το χαρακτήρα και τη φύση της ΕΕ επιβεβαιώνονται πλήρως. Η ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών είναι αδύνατη κάτω από τη λειτουργία του σιδερένιου νόμου του κέρδους. Υπάρχει λύση, υπάρχει άλλος δρόμος που βάζει στο επίκεντρο τον άνθρωπο και τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.

Ισχυρό ΚΚΕ παντού. Ενισχυμένο στις ευρωεκλογές, στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Αυτή είναι η λαϊκή ελπίδα. Η ενίσχυση του ΚΚΕ αποτελεί εγγύηση για το δυνάμωμα της Λαϊκής Συμμαχίας στους τόπους δουλειάς και κατοικίας, που μπορεί να δημιουργήσει τους όρους και τις προϋποθέσεις για να εμποδιστεί και στη συνέχεια να ανατραπεί η αντιλαϊκή πολιτική.

Αυτός ο δρόμος της ρήξης και της αποδέσμευσης από την ΕΕ και τις άλλες ιμπεριαλιστικές ενώσεις, ο δρόμος της Λαϊκής Εξουσίας, της Λαϊκής Οικονομίας, μπορεί να οδηγήσει στη λαϊκή ευημερία, να βάλει στο επίκεντρο της ανάπτυξης τον εργαζόμενο άνθρωπο και τις ανάγκες του, να οδηγήσει στον περιορισμό και στην πορεία στην εξάλειψη των κοινωνικών και περιφερειακών αντιθέσεων.

Σημείωση:

* 3η Εκθεση για «την οικονομική και κοινωνική συνοχή» της ΕΕ 2004

Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ

Μήνυμα της ΚΕ του ΚΚΕ για την 8η Μάρτη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, με αφορμή την 8η Μάρτη, Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας, στέλνει χαιρετιστήριο μήνυμα στις εργάτριες, στις υπαλλήλους, στις άνεργες, στις συνταξιούχους, στις γυναίκες των μικρομάγαζων, στις αυτοαπασχολούμενες, στις αγρότισσες και τις εργάτριες γης, στις μετανάστριες, στις γυναίκες των μονογονεϊκών και πολύτεκνων οικογενειών, στις μαθήτριες και σπουδάστριες στα σχολεία, στις σχολές, στην κατάρτιση, στη μαθητεία, στις επιστημόνισσες, στις νέες μητέρες.

Στέλνει αγωνιστικό μήνυμα σε όλες τις γυναίκες που παίρνουν μέρος στις απεργίες, στις κινητοποιήσεις των σωματείων τους, των αγωνιστικών γυναικείων οργανώσεων, των επιτροπών αγώνα, των λαϊκών επιτροπών, για την απαλλαγή της λαϊκής οικογένειας από τα βάσανα, για την ισοτιμία τους, για το μέλλον των παιδιών τους σε μια κοινωνία λαϊκής ευημερίας, χωρίς εκμετάλλευση 

ανθρώπου από άνθρωπο.

Δεν είναι μονόδρομος για τις γυναίκες της λαϊκής οικογένειας οι άθλιες συνθήκες που ζουν σήμερα.

Θυμηθείτε όλα όσα έλεγε το ΚΚΕ στο λαό για το ποια πραγματικά είναι η ΕΕ, για ποιο σκοπό συγκροτήθηκε και τι έλεγαν τα άλλα κόμματα που υπερθεμάτιζαν, κάνοντας ορισμένα επιφανειακή κριτική.

Θυμηθείτε τις κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που χειροκροτούσαν γιατί γίνονταν μεγάλες επενδύσεις και οι επιχειρήσεις θα είχαν κέρδη, άρα και ο λαός θα ζούσε καλύτερα.

Θυμηθείτε όταν ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ - που γέννησε τελικά τον ΣΥΡΙΖΑ - και άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης ψήφισαν το μνημόνιο των μνημονίων, τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, έλεγαν ότι η ΕΕ είναι μονόδρομος και ότι μπορούμε να φτάσουμε και να συγκλίνουμε με τη δήθεν πολύ ανώτερη ζωή των άλλων λαών της Ευρώπης, σαν να μην υπήρχαν και εκεί εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι, πλούσιοι και φτωχοί.

Θυμηθείτε πώς αντιμετώπιζαν το ΚΚΕ όταν προειδοποιούσε, πριν ακόμη εμφανιστούν τα σύννεφα της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και του πολέμου.

Τώρα, εκ των υστέρων προφήτες, ο ένας τα φορτώνει στον άλλον, κάνουν κριτική στην τρόικα, λένε ότι δε γίνεται διαπραγμάτευση και πάλι συνειδητά κρύβουν την πραγματική αιτία της οικονομικής κρίσης, της ανεργίας, των πολέμων.

Τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Η αλήθεια είναι ότι από την καπιταλιστική ανάπτυξη κερδίζει περισσότερα ο καπιταλιστής, ο κηφήνας, και το μεγαλύτερο βάρος της κρίσης το πληρώνουν οι εργαζόμενοι.

Η αιτία της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης δε βρίσκεται στην επιφάνεια, είναι στο βάθος, σαν το σεισμό που τον ζεις, αλλά το ρήγμα δεν το βλέπεις.

Σκεφτείτε ότι σε όλη την Ευρώπη, είτε υπάρχει μνημόνιο είτε όχι, η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα, οι γυναίκες και η νεολαία από αυτά χάνουν δικαιώματα, όλοι συγκλίνουμε προς τα κάτω.

Σκεφτείτε ότι η πολιτική της ΕΕ που υπηρετεί τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης συναποφασίζεται από τις κυβερνήσεις, άρα είναι εξίσου εθνική και ευρωπαϊκή. Δεν υπάρχει πολιτική που δεν καθορίζεται από την ΕΕ, είτε αυτή την εφαρμόζει η κυβέρνηση είτε η περιφέρεια ή ο δήμος.

Αυτόν τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης στηρίζουν τα κόμματα που ισχυρίζονται ότι δήθεν μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή ανάπτυξη μέσα στην ΕΕ, είτε με επανίδρυσή της πάνω σε «νέες αρχές», όπως προβάλλουν οι λεγόμενοι ευρωσκεπτικιστές, είτε με μεταμόρφωσή της σε «Ευρώπη των λαών», όπως ουτοπικά, παραπλανητικά ισχυρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ο δρόμος φιλολαϊκής ανάπτυξης που προτείνει το ΚΚΕ είναι: Αποδέσμευση από την ΕΕ - μονομερής διαγραφή του χρέους - κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων - λαϊκή εξουσία, για να γίνει ο λαός πρωταγωνιστής των εξελίξεων προς όφελός του. Αυτός ο δρόμος είναι ρεαλιστικός όταν ο λαός τον αποφασίσει. Αυτά που λένε η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και αν ο λαός παμψηφεί τους στηρίξει, δεν είναι ρεαλιστικά γιατί η οικονομία δε θα είναι στα χέρια του λαού.

Το κριτήριο ανάπτυξη - οικονομία από ποιον για ποιον, άρα και η πάλη προς τα πού να κατευθύνεται, ως κεντρική σκέψη χρειάζεται να οδηγήσει τα εργατικά - λαϊκά, τα γυναικεία και νεανικά βήματα και προς τις κάλπες του φετινού Μάη.

Οι υποσχέσεις των κομμάτων της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, ότι έρχονται καλύτερες μέρες με τα ψίχουλα από το «πρωτογενές πλεόνασμα», με το «άνοιγμα στις αγορές» που θα φέρει φοροελάφρυνση και άλλα παρόμοια, χρειάζεται να αποκρουστούν από το αδιαπέραστο τείχος των πολύχρονων εμπειριών των εργαζομένων. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν άλλαξαν ούτε θα αλλάξουν. Τρομοκρατούν ότι κάθε αλλαγή είναι επικίνδυνη.

Οι υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για καλύτερη διαπραγμάτευση μέσα στην ΕΕ και με καλύτερες συμμαχίες, για στήριξη της «υγιούς» δήθεν «επιχειρηματικότητας» για να επιστρέψουμε στα προ κρίσης επίπεδα, χρειάζεται να απορριφθούν ως παραπλανητικές και αντιλαϊκές. Είναι συνειδητή απάτη.

Η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ ή άλλων κομμάτων του ευρωμονόδρομου ή και του «ευρωσκεπτικισμού» ως «μικρότερου κακού» θα φέρει μεγαλύτερο πισωγύρισμα στο κίνημα, ενοχές, απογοήτευση. Δεν μπορεί μια επιλογή με τέτοιο κριτήριο να δώσει ελπίδα, δύναμη για αγώνες με προοπτική.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλα κόμματα θέλουν να αλλάξουν την κυβέρνηση και να αναλάβουν αυτοί τα ηνία του κράτους. Είναι αλλαγή μηχανοδηγού, όμως το τρένο είναι το ίδιο. Ξεκινάει από την ίδια αφετηρία, τραβάει στις ίδιες ράγες, όπου η ΕΕ, η ανάπτυξη είναι καπιταλιστική, άρα ο προορισμός είναι ο ίδιος.

Εξάλλου, η όποια ανάπτυξη επιτευχθεί θα είναι πάνω στα αποκαΐδια των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων στα εργασιακά και στις συντάξεις, σε Υγεία - Πρόνοια - Παιδεία. Η λαϊκή οικογένεια θα κληθεί και πάλι να κάνει νέες θυσίες στο όνομα της διατήρησης και ανάπτυξης των δεικτών της καπιταλιστικής οικονομίας. Σε αυτήν την περίπτωση οι θυσίες που θα επιβάλουν στο λαό θα είναι συνεχείς και χωρίς αντίκρισμα. Θα πηγαίνουν χαμένες.

Ο λαός, οι γυναίκες πρέπει να κάνουν θυσίες και το δικό τους αγώνα, αλλά με τη δική τους σημαία, όχι τη σημαία των κομμάτων που ανταγωνίζονται για τη διακυβέρνηση χωρίς να αναγνωρίζουν στο λαό το δικαίωμα να πάρει την εξουσία. Η Ουκρανία είναι τρανταχτό παράδειγμα: Οι ανταγωνιστές μεταξύ τους λύνουν τις διαφορές, βάζοντας το λαό να χύσει το αίμα του. Σε αντιδιαστολή είναι οι θυσίες της αντιμονοπωλιακής, αντικαπιταλιστικής πάλης που βάζουν εμπόδια στην εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής, μπορεί να οδηγήσουν σε μέτρα ανακούφισης, έστω και προσωρινά, των λαϊκών στρωμάτων και ανοίγουν το δρόμο της οριστικής λύσης των λαϊκών προβλημάτων.

Είναι στο χέρι μας. Μπορούμε, στο ρεαλισμό των ελάχιστων απαιτήσεων που προβάλλουν τα άλλα κόμματα, να προβάλλουμε το ρεαλισμό των αναγκών μας. Εχουμε υποχρέωση στα παιδιά μας, στη νέα γενιά, να τους δείξουμε με την πάλη μας για το σήμερα και το αύριο ότι μπορούμε να ζήσουμε με πλήρη δικαιώματα, με εξασφαλισμένες όλες τις σύγχρονες ανάγκες μας. Τίποτα δε χαρίζεται, όλα κατακτιούνται. Η Ιστορία αυτό διδάσκει. Αυτό είναι άλλωστε και το μήνυμα του αγώνα και της θυσίας των εργατριών της Ν. Υόρκης το 1857, γι' αυτό τιμάμε την 8η Μάρτη Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας.

Μπορούμε σήμερα, τον 21ο αιώνα, με τις κατακτήσεις της επιστήμης, της τεχνολογίας, με την αύξηση της παραγωγικότητας, με τον υλικό πλούτο, την αγροτική παραγωγή και το έμπειρο πολυάριθμο εργατικό δυναμικό που έχει η Ελλάδα, με κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής από την εργατική - λαϊκή εξουσία, με κεντρικό σχεδιασμό της παραγωγής, να ζήσουμε χωρίς τα βάσανα που μας καταδυναστεύουν.

Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς την ανεργία και την ανασφάλεια που είναι σε μεγαλύτερα ποσοστά στις γυναίκες, στη νεολαία και σε ακόμα μεγαλύτερα στις νέες γυναίκες, έτσι που να μην μπορούν καν να σκεφτούν να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια.

Στις χώρες που οικοδομούσαν το σοσιαλισμό πάνω στις καταστροφές του Α΄ και Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου κι ενώ οι ιμπεριαλιστές έκαναν ό,τι μπορούσαν για να εμποδίσουν την ανάπτυξή τους, δεν υπήρχε ούτε ως έννοια η ανεργία.

Μπορούμε και στην Ελλάδα να δημιουργήσουμε αυτές τις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες στις οποίες όλοι και όλες οι ικανοί προς εργασία ενήλικες, παίρνοντας υπόψη και τις ιδιαίτερες ανάγκες των μητέρων και των ατόμων με αναπηρία, να έχουν τη θέση τους στην κοινωνική εργασία, ανάλογα με τις ανάγκες της κοινωνικής παραγωγής σε περιοχές, κλάδους της βιομηχανίας, της αγροτικής παραγωγής.

• Με μισθούς ανάλογα με το χρόνο εργασίας που επιβάλλουν οι ανάγκες της κοινωνικής παραγωγής, χωρίς φυλετικές και ηλικιακές ανισότητες.

• Με ωράρια εργασίας που θα μειώνονται όσο αυξάνεται η παραγωγικότητα και θα παίρνονται υπόψη οι ιδιαίτερες ανάγκες της μητρότητας, αλλά και των ΑμεΑ για μειωμένα ωράρια και επιπλέον πληρωμένες ειδικές άδειες και επιδόματα (εγκυμοσύνης, γαλουχίας, μητρότητας ή ανάπαυσης, ανάρρωσης για ασθενείς και ανάπηρους).

• Με όριο συνταξιοδότησης τα 55 χρόνια για τις γυναίκες και τα 60 για τους άντρες, με μείωση κατά 5 χρόνια αντίστοιχα σε όσες και όσους δουλεύουν σε βαριές και ανθυγιεινές συνθήκες, για το διάστημα που η παραγωγικότητα της εργασίας δεν επιτρέπει την εξάλειψη αυτών των εργασιών.

Σε αντιδιαστολή με το σήμερα, που η ΕΕ και οι κυβερνήσεις προωθούν τη διαβάθμιση των μισθών ανάλογα με την ηλικία, την κατάργηση των ΣΣΕ, την απλήρωτη εργασία για μαθητεία και πρακτική άσκηση, τη μερική απασχόληση, τα ακατάστατα ωράρια, τις συνθήκες εργασίας που επιβαρύνουν την υγεία, ενώ θα έπρεπε να την προστατεύουν παίρνοντας υπόψη και τον αναπαραγωγικό ρόλο των γυναικών, αυξάνουν τα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης. Κοροϊδεύουν και μάλιστα αποκαλούν ωφελούμενους και ωφελούμενες όσους και όσες εντάσσονται στα «προγράμματα κατά της ανεργίας», όπως αυτά της «κοινωφελούς εργασίας» για 5 μήνες δουλειάς με ψίχουλα, χωρίς Συλλογικές Συμβάσεις και ασφάλιση, χωρίς δικαίωμα αδειών ασθενείας, μητρότητας κ.λπ.

Αυτά τα προγράμματα δε λύνουν το πρόβλημα της ανεργίας. Ενισχύουν τους εργοδότες (κράτος, δήμοι, ΜΚΟ, ιδιώτες) προσφέροντάς τους τζάμπα εργατικό δυναμικό. Στοχεύουν στην καθιέρωση της εκ περιτροπής εργασίας - ανεργίας - κατάρτισης - επανακατάρτισης και «κινητικότητας» μέσα κι έξω από επαγγέλματα, κλάδους, περιοχές και άλλες χώρες.

Με τα «προγράμματα γυναικείας και νεανικής επιχειρηματικότητας» προσπαθούν να πείσουν τις γυναίκες και τη νεολαία ότι είναι στο χέρι τους, δική τους ευθύνη, να γίνουν επιτυχημένοι επιχειρηματίες και μάλιστα ότι πρέπει να βρουν «καινοτόμες» λύσεις, προτάσεις, σκέψεις ώστε η επιχείρησή τους, ανεξάρτητα από τη φιλομονοπωλιακή πολιτική που εφαρμόζεται, να είναι ανταγωνιστική και να βγάζει κέρδη.

Το ίδιο προτείνουν και στις νέες και νέους αγρότες και ας ξεκληρίζεται το αγροτικό νοικοκυριό από την πολιτική τους με τους φόρους, το κόστος παραγωγής, τα δάνεια στις τράπεζες. Ας κλείνουν το ένα μετά το άλλο τα μικρομάγαζα και οι μικροεπιχειρήσεις γιατί δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στον ανταγωνισμό των μεγαλοεπιχειρηματιών στο εμπόριο και τις υπηρεσίες και από τα χρέη δεν μπορούν να έχουν ούτε ασφάλιση υγείας. Αλλά και η μικροεμπόρισσα, που με νύχια και με δόντια κρατάει το μαγαζί της ανοιχτό απ' το πρωί ως το βράδυ, όλες τις μέρες και τις Κυριακές, τώρα πια δεν έχει δικαίωμα ούτε σε άδεια μητρότητας (από το μαιευτήριο - στο μαγαζί) ούτε ελεύθερο χρόνο.

Η εργατοϋπάλληλος, η μικροεπαγγελματίας, η αγρότισσα, η νέα μητέρα είναι επιφορτισμένη και με τις ευθύνες όλου του νοικοκυριού, αλλά και με αυτές που έπρεπε να έχει το κράτος για τη φροντίδα των ανήλικων ή ανήμπορων μελών της οικογένειας, χωρίς να προλαβαίνει να πάρει ανάσα, να μπορεί να ασχοληθεί με τη συνδικαλιστική και πολιτική δράση.

Αυτήν την κατάσταση καλεί η ΕΕ να αποδεχτούν οι εργαζόμενες όταν μιλάει για «συγκερασμό οικογενειακών και επαγγελματικών υποχρεώσεων». Κάτω από αυτές τις συνθήκες ακούγεται ως ειρωνεία στα αυτιά των γυναικών της εργατικής - λαϊκής οικογένειας η έκκληση της ΕΕ και τα δήθεν μέτρα που παίρνει για συμμετοχή στα «κέντρα λήψης των αποφάσεων» και στη «διοίκηση των επιχειρήσεων». Μόνο οι γυναίκες της αστικής τάξης μπορούν να συμμετέχουν σε αυτά τα όργανα. Οι υπόλοιπες με πολλούς κόπους και προσωπικές θυσίες συμμετέχουν και χρειάζεται να αυξηθεί η συμμετοχή στα όργανα και στη δράση του εργατικού και λαϊκού κινήματος.

Όμως, σε συνθήκες εργατικής - λαϊκής εξουσίας μπορεί να αυξηθεί ο μη εργάσιμος χρόνος για ξεκούραση, μελέτη, ψυχαγωγία, πολιτισμό, αθλητισμό, για συνεύρεση των μελών της οικογένειας, τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, αλλά και για την ενεργή συμμετοχή και στον εργατικό - λαϊκό έλεγχο.

Τέτοιες συνθήκες μπορούν να διαμορφωθούν με την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας και της οικονομικής δραστηριότητας στην Εκπαίδευση, στην Υγεία - Πρόνοια, στον Πολιτισμό και τον Αθλητισμό, στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και ψυχαγωγίας, στις κρατικές υποδομές και υπηρεσίες. Μπορούν να παρέχουν δωρεάν υψηλής ποιότητας κοινωνικές υπηρεσίες για την κάλυψη των αναγκών της οικογένειας, που σήμερα είτε επιφορτίζονται οι γυναίκες είτε παρέχονται ανταποδοτικά από το καπιταλιστικό κράτος και τους επιχειρηματίες.

Τέτοιες κρατικές κοινωνικές υποδομές και δωρεάν υπηρεσίες μπορεί να είναι:

• Κέντρα Προσχολικής Αγωγής για όλα τα παιδιά αυτής της ηλικίας και δημιουργικής απασχόλησης παιδιών, νηπίων, ΑμεΑ.

• Προνοιακά ιδρύματα που προστατεύουν, φροντίζουν, διασφαλίζουν προσωπική αξιοπρέπεια σε ανθρώπους που δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν λόγω ηλικίας (ανήλικοι ή ηλικιωμένοι), χρόνιας ασθένειας ή αναπηρίας (ΑμεΑ).

• Υποδομές για ανάπαυση - ξεκούραση αλλά και πολιτιστικές και αθλητικές εγκαταστάσεις για όλα τα μέλη της οικογένειας.

Μπορεί να καθιερωθεί ένα αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας - Πρόνοιας.

• Να έχει ιδιαίτερο προσανατολισμό στην πρωτογενή πρόληψη, στην προστασία της αναπαραγωγικής υγείας, της μητέρας και του παιδιού.

• Να παρέχει υπηρεσίες για την εξασφάλιση της σωματικής και ψυχικής υγείας και ευεξίας σε όλα τα επίπεδα, από το Κέντρο Υγείας τοπικά και σε μεγάλους χώρους δουλειάς, εκπαίδευσης, άθλησης έως τα νοσοκομεία των νομών, γενικά και ειδικών παθήσεων, μαιευτήρια, παιδιατρικά, ψυχιατρικά κ.λπ.

• Να έχει υπηρεσίες οικογενειακού προγραμματισμού, για να μην καταφεύγουν - ιδιαίτερα οι νέες γυναίκες - στην άμβλωση, αλλά και παροχή δωρεάν όλων των σύγχρονων εξετάσεων, φαρμάκων κ.λπ. για την Ιατρικώς Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή.

• Να φροντίζει για τη διασφάλιση των συνολικών περιβαλλοντικών, εργασιακών, επιδημιολογικών και κοινωνικών παραγόντων και συνθηκών που επηρεάζουν τη Δημόσια Υγεία, την ικανότητα για εργασία και κοινωνική δράση.

• Μέχρι να εξαλειφθούν πλήρως ως κοινωνικό φαινόμενο οι εξαρτήσεις από ουσίες, να υπάρχουν εξειδικευμένες κοινωνικές υπηρεσίες πρόληψης, θεραπείας και κοινωνικής ένταξης.

Το σημερινό σύστημα Υγείας - Πρόνοιας δεν μπορεί να ικανοποιήσει όλες αυτές τις ανάγκες της λαϊκής οικογένειας και τις ιδιαίτερες που έχουν οι γυναίκες, γιατί αντιμετωπίζει την Υγεία ως εμπόρευμα και τις υγειονομικές εργασίες ως πηγή κέρδους, είτε είναι κρατικά είτε ιδιωτικά οργανωμένες. Γι' αυτό όλο και περισσότερο μειώνονται οι παροχές που καλύπτουν τα ασφαλιστικά ταμεία, κλείνουν υπηρεσίες, καταργούνται υποδομές, μειώνεται το προσωπικό, υποβαθμίζεται η ποιότητα της ιατροφαρμακευτικής και νοσοκομειακής περίθαλψης, αυξάνονται αυτά που πληρώνουν οι εργαζόμενοι και ταυτόχρονα ενισχύονται οι επιχειρηματικοί όμιλοι που δρουν στο χώρο.

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Εχουμε τη δύναμη και μπορούμε να ανατρέψουμε τη σημερινή κατάσταση.

Απαιτούμε όλα όσα μας ανήκουν.

Γυναίκες της εργατικής τάξης, της λαϊκής οικογένειας,

Σε αυτές τις ευρωεκλογές και τις τοπικές, παντού, ΨΗΦΙΣΤΕ ΚΚΕ. Για να αναδειχτεί μια μαχητική εργατική - λαϊκή αντιπολίτευση, να αναχαιτιστεί η αντιλαϊκή επίθεση, να ενισχυθεί η πάλη με επίκεντρο τα οξυμένα προβλήματα, για την ανασύνταξη του εργατικού - λαϊκού κινήματος, τη Λαϊκή Συμμαχία, για να ανοιχτεί ο δρόμος της λαϊκής οικονομίας με την εξουσία στα χέρια του λαού.

Με την ψήφο στο ΚΚΕ δυναμώνουμε τον αγώνα για μια Ελλάδα της λαϊκής ευημερίας, της αξιοποίησης όλων των παραγωγικών δυνατοτήτων της, της αλληλεγγύης και συνεργασίας με όλους τους λαούς, σε αντίθεση με τα δεσμά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της εκμετάλλευσης και της αδικίας.

Σπάμε τις αλυσίδες των μονοπωλίων, του καπιταλισμού, ανοίγουμε το δρόμο για το σοσιαλισμό.

Η ΚΕ του ΚΚΕ

Η "βοήθεια" στην Ουκρανία

Η επέμβαση των ΗΠΑ και της ΕΕ στην Ουκρανία στον ανταγωνισμό τους με την καπιταλιστική Ρωσία συνεχίζεται. Εκτός από την πολιτική στήριξη στο τμήμα της αστικής τάξης και στις πολιτικές δυνάμεις που πρωτοστάτησαν στην ανατροπή της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς και βρίσκονται σήμερα στην κυβέρνηση του Κιέβου υπάρχει και η οικονομική. Ηρθαν, λοιπόν, και τα «πακέτα βοήθειας», τα οποία παρουσιάζονται ως λύση για τον ουκρανικό λαό, που βρίσκεται σε δεινή οικονομική κατάσταση εξαιτίας της καπιταλιστικοποίησης της Ουκρανίας. Πρώτα ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, Τζ. Κέρι, έταξε 1 δισ. δολάρια, ενώ προχτές η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε «βοήθεια» 11 δισ. ευρώ για τα επόμενα 2 χρόνια. Ανακοινώθηκε, επίσης, εκστρατεία ανεύρεσης διεθνών χορηγών με πρωτοβουλία διαφόρων «ευαγών ιδρυμάτων», όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων κ.λπ.

Τα χρήματα, είτε με τη μορφή δανείων είτε ως άμεσες επενδύσεις, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τις λαϊκές ανάγκες αλλά θα καταλήξουν στην ενίσχυση του ουκρανικού κεφαλαίου ώστε να συνεχιστεί το ξεζούμισμα των Ουκρανών εργατών και των λαϊκών στρωμάτων.

Η πείρα που έχει και ο δικός μας λαός από τα λεγόμενα «πακέτα διάσωσης» της ΕΕ, παλιότερα, της τρόικας, πρόσφατα, είναι πικρή. Πάντα τέτοια πακέτα συνοδεύουν σκληρά μέτρα, αντιλαϊκά μνημόνια διαρκείας, που εφαρμόζονται στην πλάτη των εργαζομένων, ενισχύοντας την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου. Στην Ουκρανία συμβαίνει ακριβώς το ίδιο.

Βασικό στοιχείο του ενδιαφέροντος της ΕΕ για την Ουκρανία είναι οι δρόμοι μεταφοράς ενέργειας, το τεράστιο δίκτυο αγωγών προς την ΕΕ, τόσο για οικιακή χρήση όσο και για βιομηχανική.

Στο λεγόμενο λοιπόν «πακέτο βοήθειας» προβλέπεται ο «εκσυγχρονισμός του συστήματος των αγωγών μεταφοράς του φυσικού αερίου» που περνάει από τις γειτονικές χώρες της Ουκρανίας, αρχικά από τη Σλοβακία, την Πολωνία και την Ουγγαρία. Πρέπει να σημειωθεί ότι και τα αποδεδειγμένα αποθέματα της Ουκρανίας σε σχιστολιθικό φυσικό αέριο προκαλούν το ενδιαφέρον συνεργασίας ουκρανικών και ευρωπαϊκών μονοπωλίων. 

Ιδιαίτερη, επίσης, βαρύτητα δίνεται μέσω της συμφωνίας σύνδεσης με την ΕΕ στη δημιουργία ζωνών ελεύθερων συναλλαγών, δηλαδή ζωνών ακόμα μεγαλύτερης δράσης των μονοπωλιακών ομίλων σε μια σειρά από τομείς, όπως π.χ. ο αγροτικός τομέας αλλά και βιομηχανικοί κλάδοι που είναι κυρίως αναπτυγμένοι στο ανατολικό τμήμα της χώρας.

Ο λαός της Ουκρανίας υφίσταται σήμερα τις τραγικές συνέπειες, όπως και όλοι οι λαοί της πρώην ΕΣΣΔ, της ανατροπής του σοσιαλισμού. Ο φυσικός πλούτος, οι σιτοβολώνες και η βαριά βιομηχανία που αξιοποιούνταν για την εργατική - λαϊκή ευημερία την περίοδο της ΕΣΣΔ, από λαϊκή ιδιοκτησία πέρασαν στα χέρια καπιταλιστών, όπως άλλωστε έγινε και στη Ρωσία μετά την αντεπανάσταση.

Σήμερα, αυτά τα «γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα» γίνονται στη δίνη των ενδοαστικών και ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων πραγματική «κατάρα» για τον ουκρανικό λαό. Τα μονοπώλια της ΕΕ, των ΗΠΑ και της Ρωσίας που από κοινού εκμεταλλεύονται τους λαούς, μπορούν να βρίσκουν συμβιβασμούς, αλλά μπορεί και να συγκρούονται ανοιχτά, όπως συμβαίνει σήμερα. Μονόδρομος επομένως για τους λαούς, για να μπορούν να ζουν ειρηνικά και να αναπτύσσουν αμοιβαία συνεργασία, είναι να ξεμπερδεύουν με την εξουσία των μονοπωλίων και τον ιμπεριαλισμό, εγκαθιδρύοντας τη δική τους εργατική λαϊκή εξουσία.

"Ρ"

Ο ρόλος της Τοπικής Διοίκησης

Η περίπτωση της Κοινής Υπουργικής Απόφασης που παρουσιάζει αναλυτικά σήμερα ο "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ" είναι μία ακόμα απόδειξη του ρόλου που παίζει η Τοπική Διοίκηση, ως μηχανισμός του αστικού κράτους που υλοποιεί την αντιλαϊκή πολιτική. Τι κάνει λοιπόν η απόφαση; Οι δήμοι, ως τοπικοί μηχανισμοί, προχωρούν σε εμπορευματοποίηση της δημόσιας περιουσίας για να εισπράττουν χρήματα από το λαό. Οπως κάνουν δηλαδή και σε άλλες περιπτώσεις (ανταποδοτικά τέλη καθαριότητας και φωτισμού, τέλη αποχέτευσης, τέλη ύδρευσης, τροφεία παιδικών σταθμών, αντίτιμο για αθλητικές και πολιτιστικές δράσεις).

Πρέπει να θυμίσουμε εδώ ότι μερικούς μήνες πριν, δημοτικές αρχές, και μέσω των συλλογικών τους οργάνων, όχι μόνο διεκδικούσαν την παραχώρηση των παραλιών σε αυτούς, αλλά έστηναν ολόκληρη επιχειρηματολογία για το πόσο σημαντικό θα είναι αυτό για το λαό! Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ, Κ. Ασκούνης, από τον περασμένο Γενάρη με επιστολή του έκανε έκκληση προς τους υπουργούς Οικονομικών και Εσωτερικών να επιταχύνουν τις διαδικασίες παραχώρησης των παραλιών στους κατά τόπους δήμους, ώστε - όπως ανέφερε - «να μην προκύψουν δυσάρεστες εκπλήξεις το καλοκαίρι του 2014», δηλαδή, «να μην έχουν το δικαίωμα χρήσης επομένως ούτε και αξιοποίησης των παραλιών τους», όπως συμπλήρωνε. Και να λοιπόν που η κυβέρνηση το έκανε...

Η περίπτωση του Δήμου Σαρωνικού

Χαρακτηριστική όμως είναι η περίπτωση του Δήμου Σαρωνικού που πρόσκειται στον ΣΥΡΙΖΑ. Το 2011 η διοίκηση του δήμου και ο δήμαρχος, Πέτρος Φιλίππου, κατήγγειλαν την Εταιρεία Τουριστικά Ακίνητα επειδή «(...) παραχώρησε τη χρήση μεγάλων τμημάτων του αιγιαλού της περιοχής σε ιδιωτικές εταιρείες αντλώντας ετήσια έσοδα μόλις 21.000 ευρώ συνολικά, την ώρα που ο Δήμος Σαρωνικού θα της απέδιδε από τις μισθωμένες καντίνες των παραλιών 30.600 ευρώ το χρόνο» (πηγή: «Ελεύθερος Τύπος» 27.6.2011). Θυμίζουμε ότι τον Απρίλη του 2011 το Δημοτικό Συμβούλιο Σαρωνικού, υλοποιώντας την αντίστοιχη υπουργική απόφαση του 2009 που αναφέραμε στο διπλανό ρεπορτάζ, αποφάσισε να δημοπρατήσει την ανάθεση 4 καντινών, οι οποίες βρίσκονται στην Ανάβυσσο, με κλειστούς διαγωνισμούς, που είχαν ολοκληρωθεί στις 16 Μάη. Με αφορμή όμως ότι λίγο καιρό μετά, η ΕΤΑ παραχώρησε μόνη της απευθείας σε ιδιώτες τμήματα της παραλίας, ξεσπά μια κόντρα για το ποιος πρέπει να έχει τον αιγιαλό και την παραλία για να μπορεί να την αξιοποιήσει εμπορικά. Ο Δήμος Σαρωνικού ή η ΕΤΑ; Και τι λέει η διοίκηση του ΣΥΡΙΖΑ; Οτι ο δήμος μπορεί να την αξιοποιήσει εμπορικά καλύτερα και να έχει και περισσότερα έσοδα από τις λαϊκές οικογένειες και τη νεολαία που πηγαίνουν για ένα μπάνιο!

Αξίζει επίσης να αναφέρουμε ότι ο δήμαρχος Σαρωνικού είχε αποστείλει έγγραφα για το ζήτημα στους αρμόδιους φορείς, στα οποία περιγράφει ότι η ΕΤΑ αρχικά είχε έρθει σε προφορική συμφωνία για την παραχώρηση χρήσης τμημάτων του αιγιαλού προς το δήμο υπό τον όρο ότι ο δήμος θα της απέδιδε το 20% των εισπράξεων από τυχόν μισθώματα. Αυτό δηλαδή που προβλέπουν η ΚΥΑ του 2009 και αυτή του 2014. Στο έγγραφο του δημάρχου προς τους υπουργούς Εσωτερικών, Δημόσιας Τάξης και Πολιτισμού αλλά και προς τον περιφερειάρχη Αττικής αναφέρει: «(...) βάσει αυτής της συμφωνίας, ο δήμος μας προχώρησε σε ανοιχτό διαγωνισμό για τη μίσθωση καντινών στα συγκεκριμένα τμήματα του αιγιαλού. Στη συνέχεια όμως ο διευθύνων σύμβουλος της ΕΤΑ όχι μόνο αθέτησε τη συμφωνία, αλλά προχώρησε για πρώτη φορά στη διακήρυξη πρόχειρου διαγωνισμού για την εκμίσθωση των ίδιων τμημάτων του αιγιαλού (...)».

Να μια ...ωραία αντίληψη για την Τοπική Διοίκηση και το ρόλο της. Που βέβαια απέχει χιλιόμετρα από τις λαϊκές ανάγκες.

Η περίπτωση της Ικαρίας

Ας δούμε όμως και μία άλλη περίπτωση σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Να δικαστούν γιατί δεν παραχώρησαν τις παραλίες της Ικαρίας στους ιδιώτες, καλούσαν οι μηχανισμοί του κράτους μετά από καταγγελία ορισμένων επιχειρηματιών, τους: πρώην δήμαρχο Ραχών, πρώην αντιδήμαρχο του Δήμου Ραχών και πρώην δημοτική σύμβουλο στο Δήμο Ραχών, εκλεγμένους με το ΚΚΕ.

Η δίωξή τους έγινε επειδή αρνήθηκαν να χαρατσώσουν το λαό ως δημοτική αρχή του τότε Δήμου Ραχών και δεν εφάρμοσαν την υπουργική απόφαση του 2009. Οπως αναφερόταν στο κλητήριο θέσπισμα από τον εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Σάμου, «αν και σύμφωνα με την υπ' αριθ. 1038460/2439/Β0010/15-4-2009 ΚΥΑ των Υφυπουργών Οικονομικών και Εσωτερικών παραχωρήθηκε με αντάλλαγμα το δικαίωμα απλής χρήσης αιγιαλού και παραλίας στους ΟΤΑ Α' Βαθμού με σκοπό (...) εκμίσθωση θαλασσίων μέσων αναψυχής, καθισμάτων, ομπρελών, λειτουργία τροχήλατου αναψυκτηρίου κ.λπ. και με το άρθρο 6 ορίστηκε αντάλλαγμα 20% επί των εσόδων που πραγματοποιεί ο ΟΤΑ από την άσκηση δραστηριοτήτων στον αιγιαλό και την παραλία, εντούτοις το 2009 ο Δήμος Ραχών δεν εκμίσθωσε χώρους αιγιαλού και παραλίας και τοποθέτησε δικές του ομπρέλες και ξαπλώστρες δωρεάν, αποστερώντας από το Δημόσιο το αντάλλαγμα που θα απεκόμιζε από τη μίσθωση».

Παράλληλα, επισημαίνεται πως έγιναν παράπονα στην Κτηματική Υπηρεσία Σάμου από τους επιχειρηματίες που μέχρι τότε εκμεταλλεύονταν τις παραλίες ότι ο Δήμος Ραχών δε θα εκμίσθωνε ούτε το 2010 τις παραλίες κατόπιν απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου τον Ιούνη του 2009. Τέλος, βάσει απόφασης του ίδιου Συμβουλίου, κατηγορούνται πως απομάκρυναν καντίνα και «εγκαταστάσεις» επιχειρηματία από την παραλία «με αποτέλεσμα να βλάψουν τον (σ.σ. επιχειρηματία) εγκαλούντα»...

Γι' αυτό το ΚΚΕ τονίζει την ανάγκη οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα, να έχουν ως κριτήριο ψήφου το ρόλο που παίζει η Τοπική Διοίκηση ως μηχανισμός του κράτους. Γι' αυτό λέμε ότι οι εκλογικές αναμετρήσεις του Μάη είναι μάχες που πρέπει να δοθούν ενιαία, ώστε να διαμορφωθεί μια ισχυρή εργατική - λαϊκή αντιπολίτευση ενάντια στην αντεργατική πολιτική που εφαρμόζεται από την ΕΕ, τις αστικές κυβερνήσεις, τις τοπικές διοικήσεις.

Κεντροαριστερό καρναβάλι με παλιά και "νέα" ΠΑΣΟΚ, "ελιές" και "ποτάμια"

Στο χώρο της λεγόμενης κεντροαριστεράς γίνεται χαμός. Βλέπουμε διαρκώς: Σπρωξίδια, διαγκωνισμούς, «αρραβώνες», χωρισμούς, μεταγραφές κ.α. τέτοια. Νέα σχήματα, κινήσεις και κόμματα, πολλές διακηρύξεις, πρωτοβουλίες .

Ο συνωστισμός είναι πολύ μεγάλος για το ποιος θα εκφράσει τον χώρο (δηλαδή το ποιος θα έχει το ρόλο) που είχε μέχρι και πρόσφατα το ΠΑΣΟΚ, ως βασικός εταίρος του παλιού δικομματισμού και πυλώνας και του ευρωμονόδρομου, και ο οποίος κομματιάστηκε κάτω από το βάρος των συνεπειών της κρίσης και των άγριων αντιλαϊκών μνημονίων - μέτρων.

Έτσι τώρα έχουμε:

Από την μια είναι το παλιό ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου που ψάχνει τρόπους, με συμμαχικά σχήματα, να συγκρατήσει δυνάμεις ώστε να μπορεί να έχει κάποιο ρόλο στην ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού.

Από την άλλη βρίσκεται το «νέο» ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, που θέλει να γίνει αυτός «ο νέος Χαλίφης στη θέση του παλιού» και έχει ήδη αντιγράψει και εμπεδώσει τις θέσεις, τις μεθόδους του παλιού ΠΑΣΟΚ, έχει ενσωματώσει πολλά ηγετικά του στελέχη από όλους τους τομείς και ειδικά από τον σάπιο κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό.

Στη «μέση» κινείται το κεντροΠΑΣΟΚ, η ΔΗΜΑΡ η οποία κάνει ότι μπορεί για να διατηρήσει και να αναβαθμίσει το ρόλο της πάντα έτοιμη και να προσφέρει και ως εφεδρεία, να ξαναγίνει κυβερνητικό στήριγμα είτε από εδώ, είτε από εκεί, και αν χρειαστεί να συμβάλει και σε ένα μεγάλο συνασπισμό ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ..

Παράλληλα, ανάμεσα και δίπλα σε αυτούς κινούνται και πρώην ηγετικά και κυβερνητικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ όπως ο Λοβέρδος, ο Μόσιαλος, η Διαμαντοπούλου, η Κατσέλη και άλλοι πολλοί πρώην και νυν ευρωβουλευτές και βουλευτές, αλλά στελέχη και παράγοντες ο καθένας με τις δικές του φιλοδοξίες, συμμαχίες και στηρίγματα.

Από κοντά βρίσκονται και διάφοροι προερχόμενοι ή και ανήκοντες στους «Οικολόγους Πράσινους», δηλαδή τις «οικολογικές » ΜΚΟ.

Επιπλέον το δικό τους παρών δίνουν πρόσωπα από τον χώρο του καθηγητικού κατεστημένου, της δημοσιογραφίας, των επιχειρήσεων, των ευρωπαϊκών προγραμμάτων. Άνθρωποι που έχουν διαπρέψει, άλλοι ως σύμβουλοι πρωθυπουργών και υπουργείων, άλλοι ως θεωρητικοί κήρυκες των αντιλαϊκών επιλογών, άλλοι ως τεχνοκράτες και άλλοι ως χαϊδεμένοι διανοητές και καλλιτέχνες των μεγάλων ΜΜΕ και του συστήματος όπως η «Κίνηση των 58», και μόλις τελευταία εμφανίστηκε και «το Ποτάμι» του δημοσιογράφου Στ. Θεοδωράκη, οι οποίοι διεκδικούν ρόλο στην ανοικοδόμηση της «νέας» Κεντροαριστεράς, ως δυνάμεις «νέες», «άφθαρτες», «ηθικές», «ικανές» και «άξιες»!

Ο ένας μιλάει για «Ελιά και Δημοκρατική Παράταξη», ο άλλος για «Ελιά - Συμπαράταξη», ο τρίτος για «Δημοκρατική Παράταξη της Αριστεράς», ο τέταρτος για «Πόλο της Προοδευτικής Παράταξης», ο πέμπτος «για νέα και άφθαρτα πρόσωπα» και πάει λέγοντας.

Όμως όλοι αυτοί έχουν κοινό παρανομαστή, υμνούν και υπερασπίζονται την παραμονή της χώρας στην ΕΕ. Ο καθένας «πουλάει» την δική του αφήγηση, όπως αρέσκονται να λένε, για το πώς αυτή η λυκοσυμμαχία κατά των λαών «θα αλλάξει», «θα βελτιωθεί», «θα μεταρρυθμιστεί».

Όλοι αυτοί οι μνηστήρες της κεντροαριστεράς, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, και ανεξάρτητα τα συνθήματα και τις περικοκλάδες που λέει, επί της ουσίας υπόσχεται και επαναλαμβάνει το ίδιο ψέμα: Ότι μπορούν, ευρισκόμενοι στον ευρωμονόδρομο και στηρίζοντας την κερδοφορία των μεγάλων επιχειρηματιών, δηλαδή εφαρμόζοντας την στρατηγική του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ να μην φέρουν τα αποτελέσματα!

Δηλαδή να παίρνουν μέτρα υπέρ των μονοπωλίων χωρίς κρίσεις, βάρβαρα μέτρα, ανεργία, φτώχεια, χωρίς διαφθορά και σήψη. Ναι, αυτό το χιλιοσερβιρισμένο χαλασμένο φαγητό προσπαθούν να το εμφανίσουν στο λαό ως φρέσκο και υγιεινό, αλλάζοντας, άλλοι τον σερβιτόρο, άλλοι τα σερβίτσια και άλλοι τα μπαχαρικά!

Όλοι αυτοί μιλάνε και υπόσχονται μια σοσιαλδημοκρατία όπου θα τα καταφέρει το ίδιο καλά όπως έκανε σε άλλες χώρες της ΕΕ!

Κανένας του όμως δεν μπαίνει στον κόπο και να πει σε ποια χώρα της ΕΕ δεν ισοπεδώνονται τα λαϊκά δικαιώματα, δεν θεριεύει η ανεργία, η φτώχεια, ο αυταρχισμός, η σήψη και η διαφθορά; Ποια κεντροαριστερή - αριστερή, κεντροδεξιά κυβέρνηση, ειδικά μετά το Μάαστριχτ, βελτίωσε τη ζωή των εργαζομένων και της νεολαίας; Μήπως στη Γερμάνια; Μήπως στη Γαλλία του Ολάντ, την Δανία με την αριστερή κυβέρνηση, στη Σουηδία; Που τέλος πάντων, μήπως στις ΗΠΑ του προοδευτικού Ομπάμα;

Η απάντηση είναι πουθενά και αυτό το γνωρίζουν όλες οι αποχρώσεις τις κεντροαριστεράς. Όμως η αλήθεια δεν τους νοιάζει, γιατί δεν τους συμφέρει, αυτό που τους ενδιαφέρει είναι το πώς θα εξαπατήσουν λαϊκά τμήματα άλλοι για έχουν κυβερνήσουν σήμερα και άλλοι να λειτουργήσουν ως εναλλακτικές λύσεις αύριο. Όλοι ενδιαφέρονται για το πώς και πόσο θα συμβάλουν στην μεταμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος και πως θα αποσπάσουν τη στήριξη της πλουτοκρατίας.

Πολλές είναι λοιπόν οι μάσκες της κεντροαριστεράς σε αυτό το καρναβάλι, όμως, όποια και αν σκίσεις από πίσω θα βρεις το ίδιο αποκρουστικό πρόσωπο: Τα μνημόνια διαρκείας που έχουν αποφασίσει στην ΕΕ για όλους τους λαούς, την βαρβαρότητα του καπιταλισμού που σαπίζει και γεννά φτώχεια, κρίσεις και πολέμους.

902.gr