Καρδίτσα: Δημοτική αρχή και σχολικοί σύμβουλοι ..."τρέχουν και περπατούν" για χορηγούς στα σχολεία

Το πρόγραμμα «Τρέχουμε και περπατάμε για τα σχολεία των παιδιών μας», που διοργανώνει η δημοτική αρχή Καρδίτσας, το Γραφείο Σχολικών Συμβούλων Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και η Ομοσπονδία Γονέων Καρδίτσας, καταγγέλλει η Γραμματεία Καρδίτσας του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών.

Στην ανακοίνωσή της σημειώνει:

«Με εκκλήσεις και ευχολόγια επιχειρείται να αντιμετωπιστεί από τη δημοτική αρχή, το Γραφείο των Σχολικών Συμβούλων Β'/θμιας Εκπαίδευσης και την Ομοσπονδία Γονέων Καρδίτσας η υποχρηματοδότηση της Παιδείας από το κράτος. Έτσι, οι παραπάνω φορείς διοργανώνουν ένα πρόγραμμα δράσης με τίτλο "Τρέχουμε και περπατάμε για τα σχολεία των παιδιών μας".

Το πρόγραμμα προτείνει έναν αγώνα δρόμου με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων. Με τα χρήματα "θα αγοραστούν φορητά συστήματα (φορητός ΗΥ και μηχάνημα προβολής - projector), τα οποία σε συνέχεια θα δοθούν με κλήρωση σε κάποια από τα 42 σχολεία της Καρδίτσας. Τα χρήματα για τα μηχανήματα που θα αγοραστούν και θα κληρωθούν, θα τα αναζητήσουμε από χορηγούς της πόλης της Καρδίτσας, αλλά και των άλλων πόλεων του νομού. Ο επιχειρηματικός κόσμος έχει την ευκαιρία να δείξει, ότι, πέρα από την απολύτως θεμιτή επιδίωξη του κέρδους, ενδιαφέρεται και για την εκπαίδευση των μαθητών, επενδύοντας στον εξοπλισμό του σχολείου τους", αναφέρει το σχέδιο δράσης.

Όλοι αυτοί κάνουν πως δεν ξέρουν πως τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών φοιτούν στο σχολείο της εμπορευματοποιημένης γνώσης, με άπειρα κενά εκπαιδευτικών, με διαθεσιμότητες, "αξιολογήσεις" (δηλαδή απολύσεις) εκπαιδευτικών, με τράπεζες θεμάτων, με αδυναμία των σχολικών επιτροπών να καλύψουν τα στοιχειώδη.

Αντί να σταθούν απέναντι σε πολιτικές της ΕΕ που υλοποιούν οι κυβερνήσεις και η Τοπική Διοίκηση και που πετούν χιλιάδες παιδιά εκτός σχολείου ή ανοίγουν το δρόμο στην κατάρτιση (απλήρωτη εργασία στους εργοδότες), που οδηγούν στη μεγαλύτερη αφαίμαξη του οικογενειακού εισοδήματος (αν υπάρχει), καλούν την τοπική κοινωνία, φορείς και πολίτες να γίνουν οι ίδιοι χορηγοί ή να βρουν χορηγούς, λες και οι χορηγοί θα χρηματοδοτήσουν τη λειτουργία και την υποδομή του σχολείου "για την ψυχή της μάνας τους".

Οι εκπαιδευτικοί του ΠΑΜΕ βιώνουν από τα μέσα τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης και στην Παιδεία, ξέρουν επίσης από πρώτο χέρι τη δραστηριότητα και το ρόλο όλων όσων επιχειρούν να περάσουν χωρίς "κραδασμούς" οι κυβερνητικοί σχεδιασμοί με βάση τις κατευθύνσεις της ΕΕ και των συνθηκών της περί νέου σχολείου κλπ.

Το ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών καλεί τον κάθε εκπαιδευτικό, τον κάθε γονιό να μην "ενωθεί" για αναζήτηση χορηγών και ευεργετών.

Να μη γίνει δεκτή η εκχώρηση υποχρεώσεων της πολιτείας στην καλή διάθεση του ιδιωτικού παράγοντα.

Να πούμε όλοι μαζί ένα μεγάλο ΟΧΙ σε όλα αυτά και δηλώνουμε ότι θα εξακολουθήσουμε, σε πείσμα κάποιων, να παλεύουμε για ένα άλλο σχολείο, για μία άλλη κοινωνία.

Καλούμε εκπαιδευτικούς, γονείς και μαζικούς φορείς να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, γιατί η μόρφωση των παιδιών μας δεν είναι εμπόρευμα, αλλά δικαίωμα που κατακτήθηκε με πολύχρονους και αιματηρούς αγώνες και δε θα το χαρίσουμε σε κανέναν!

Μια πρώτη απάντηση που θα πρέπει να δώσουμε είναι η συμμετοχή μας 1 Νοέμβρη στο μεγάλο πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στην Αθήνα.

Να είμαστε όλοι εκεί».

Επιχείρηση αποπροσανατολισμού και εγκλωβισμού του λαού

Μ

ε κάθε τρόπο και μέσο συνεχίζεται η επιχείρηση της κυβέρνησης και άλλων αστικών επιτελείων για αποπροσανατολισμό και εγκλωβισμό του λαού. Το πιο πρόσφατο τέτοιο όπλο που έβγαλαν από την φαρέτρα τους, στοχεύοντας τα λαϊκά συμφέροντα, ήταν η κίνηση της κυβέρνησης την Τετάρτη να ανακοινώσει ότι ζητά ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή. Ενώ συνεχίζονται παζάρια και παιχνίδια γύρω από την εκλογή του επόμενου Προέδρου της Δημοκρατίας, όπου συμμετέχει και η αξιωματική αντιπολίτευση, μαζί και άλλα κόμματα, όπως και οι εντεινόμενες διεργασίες αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού σκηνικού.

Συγκεκριμένα, όπως ανακοινώθηκε μετά από σύσκεψη του πρωθυπουργού, Αντ. Σαμαρά, με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Ευ. Βενιζέλο, η συγκυβέρνηση σκοπεύει να ζητήσει από αύριο (οπότε επισήμως αρχίζει η Γ' Σύνοδος της ΙΕ Περιόδου της Βουλής) ψήφο εμπιστοσύνης από το Κοινοβούλιο. Ταυτόχρονα, επιχειρώντας οι δυο τους να βάλουν φρένο στη φιλολογία για πρόωρες εκλογές, ήδη από το φθινόπωρο, εξήγγειλαν επισήμως ότι η συζήτηση για τον επόμενο Πρόεδρο της Δημοκρατίας θα αρχίσει Φλεβάρη του 2015.

Σύμφωνα με το Σύνταγμα και τον Κανονισμό της Βουλής, η συζήτηση επί της πρότασης εμπιστοσύνης αρχίζει δύο ημέρες μετά από την υποβολή της πρότασης στη Βουλή, διαρκεί ως τρεις μέρες και τερματίζεται με ψηφοφορία, το αργότερο έως τα μεσάνυχτα της τρίτης ημέρας από την έναρξή της. Αν η πρόταση υποβληθεί στη Βουλή αύριο (ταυτόχρονα με την κατάθεση από τον υπουργό Οικονομικών το προσχεδίου του νέου προϋπολογισμού) η ψηφοφορία πάει για τα μεσάνυχτα της επόμενης Παρασκευής.

Κατευθύνουν (σ)την εκλογολογία

Υποτίθεται ότι η κίνηση γίνεται για να διακοπεί η εκλογολογία. Στην πράξη μόνο έτσι δε γίνεται. Το αντίθετο μάλιστα. Με μια σειρά παρεμβάσεων και με τη βοήθεια διαφόρων επιτελείων του συστήματος, τα κόμματα της αστικής διαχείρισης κράτησαν και κρατούν «ψηλά» την τέτοια συζήτηση:

-- Οι ομιλίες του Αντ. Σαμαρά το προηγούμενο Σάββατο στη Χαλκιδική και χτες στην Αθήνα, οι φιέστες που διοργανώνει όλο αυτό το διάστημα η ΝΔ με αφορμή τα 40 χρόνια από την ίδρυσή της, το κάλεσμα επανασυσπείρωσης σε «μεσαία» στελέχη και ψηφοφόρους της που αδρανοποιήθηκαν ή απομακρύνθηκαν ή απορροφήθηκαν σε άλλους χώρους το προηγούμενο διάστημα, η πρόσκληση για συμπόρευση με τη ΝΔ όσων προηγούμενα ψήφιζαν άλλα κόμματα, η επιχειρούμενη «αμφίπλευρη διεύρυνση, ώστε η ΝΔ να καλύψει όλο το φάσμα από την παραδοσιακή Δεξιά ως το μεταρρυθμιστικό Κέντρο», όπως λέγεται χαρακτηριστικά από στελέχη της Συγγρού, όλα γίνονται με το βλέμμα στραμμένο στις κάλπες.

-- Με το βλέμμα στις κάλπες ήταν και η οξεία αντίδραση από πλευράς ΠΑΣΟΚ στους ισχυρισμούς της ΝΔ ότι αυτή είναι τελικά η «δημοκρατική παράταξη». Χαρακτηριστικά όσα δήλωνε την Τρίτη ο στενός συνεργάτης του Ευ. Βενιζέλου, Χρ. Πρωτόπαππας: «Μην έχει κανείς την αίσθηση ότι θα διαγουμίσει το ΠΑΣΟΚ σε πιθανές εκλογές. Ξέρω τι λέω. Μην έχει κανείς την αίσθηση ότι μπορεί να μπλέξει το ΠΑΣΟΚ σε γρανάζια μιας πόλωσης και να το διαγουμίσει σε πιθανές εκλογές. Αυτό δε θα γίνει. Το ΠΑΣΟΚ ξέρει πώς θα αντιδράσει και με ποιον τρόπο θα χαράξει τη δική του γραμμή, σε οποιαδήποτε πολιτική εξέλιξη υπάρχει. Συμμετέχουμε σε μια κυβέρνηση για λόγους εθνικής ευθύνης και ανάγκης. Δεν ταυτιστήκαμε με κανέναν», συμπλήρωνε, επιχειρώντας να εμφανίσει διαχωριστικές γραμμές με τη ΝΔ, με την οποία βρίσκονται σε συγκυβέρνηση ήδη από τα τέλη του 2011, αφήνοντας ταυτόχρονα ανοικτό κάθε ενδεχόμενο για άλλες μετεκλογικές συνεργασίες, και με τον ΣΥΡΙΖΑ, στη βάση του κοινού στρατηγικού πλαισίου που μοιράζονται όλα τα κόμματα της αστικής διαχείρισης. Αλλωστε τα στελέχη του κόμματος δε σταματούν να αναπαράγουν τα περί ανάγκης για μια «κυβέρνηση με προοδευτικό πρόσημο». 

-- Στο ρυθμό της εκλογολογίας ήταν και οι δημοσκοπήσεις και τα non-paper που διοχετεύτηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ προβλέποντας κοινοβουλευτική αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές, το όλο και πιο ανοιχτό «φλερτ» ΔΗΜΑΡ - ΣΥΡΙΖΑ, με συζητήσεις ακόμα και για προεκλογική σύμπραξη. 

-- Εκεί εντάσσονται και τα παζάρια που φέρονται να γίνονται με τους 24 «ανεξάρτητους» βουλευτές για τη στάση καθενός από αυτούς στη διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας αλλά και νωρίτερα, στην ψηφοφορία επί της ψήφου εμπιστοσύνης. Σημειώστε εδώ όσα είπε την Πέμπτη η, ευρωβουλευτής παλαιότερα του ΛΑ.Ο.Σ. και υποψήφια με τη ΝΔ στις πρόσφατες ευρωεκλογές, Νίκη Τζαβέλα, πως για την εκλογή του επόμενου Προέδρου όχι απλά 180 βουλευτές αλλά «200 θα βρεθούν», καθώς «από τους 300 βουλευτές που είναι τώρα (σ.σ. στη Βουλή), ζήτημα είναι αν βρίσκονται 20 βουλευτές που ξέρουν ότι θα επανεκλεγούν»...

Κοινό στρατηγικό πλαίσιο

Σε κάθε περίπτωση, όλο αυτό το αποπροσανατολιστικό γαϊτανάκι με την εκλογολογία, την προεδρολογία, τα φημολογούμενα ή διαμορφούμενα ήδη νέα κομπρεμί μεταξύ των αστικών κομμάτων και αστών βουλευτών έχουν έναν προφανή σκοπό:

Να εγκλωβίζεται ο λαός σε αυτές τις συζητήσεις, να προκαλείται τεχνητή «πόλωση» σε συνθήκες που όλο και περισσότερο γίνεται εμφανές το κοινό στρατηγικό πλαίσιο που μοιράζονται όλα τα κόμματα αστικής διαχείρισης και, πάνω από όλα, να αποπροσανατολίζονται οι εργαζόμενοι από τον κύριο και βασικό αντίπαλο. Δηλαδή, τους στόχους του κεφαλαίου και της ΕΕ, που προωθούνται ταχύτατα και προϋποθέτουν «συνεχές μάτωμα» του λαού. Στόχοι που, όπως παραδέχονται διάφοροι εκπρόσωποι του κεφαλαίου, θα υλοποιήσει οποιαδήποτε κυβέρνηση (είτε με κορμό τη ΝΔ - είτε με τον ΣΥΡΙΖΑ), με όποιο μείγμα διαχείρισης...

Αλλωστε, η εγχώρια αστική τάξη δεν παραλείπει με παρεμβάσεις της να υπενθυμίζει στα κόμματά της ότι δεν πρέπει να «χάνουν» ούτε στιγμή αυτό που είναι το κύριο για τα συμφέροντά της. Σειρά άρθρων σε όλα σχεδόν τα συγκροτήματα των αστικών ΜΜΕ «υπενθυμίζουν» μέχρι πού πρέπει να φτάνει η κόντρα μεταξύ των δυνάμεων της αστικής διαχείρισης. Διατυπώνουν εκκλήσεις «ενάντια στην οξύτητα», καλούν σε «συνεννόηση» και «συναινέσεις», προς διασφάλιση της «σταθερότητας» και της «ομαλής λειτουργίας» της καπιταλιστικής οικονομίας. Εκφράζουν ανησυχίες για το ενδεχόμενο ενός «ατυχήματος» που θα οδηγούσε σε εκλογές χωρίς να έχει δρομολογηθεί η επίλυση βασικών ζητημάτων που ιεραρχούν οι εγχώριοι επιχειρηματικοί όμιλοι, με βασικότερο την«ελάφρυνση» του κρατικού χρέους, σε συνεννόηση με τους δανειστές της χώρας, ώστε να απελευθερωθούν κονδύλια από την εξυπηρέτησή του για την παραπέρα ενίσχυσή τους. Ταυτόχρονα, υπενθυμίζουν ότι οι «μεταρρυθμίσεις» θα πρέπει να προχωρήσουν πάση θυσία,καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις που χρειάζονται τα μονοπώλια για να διασφαλίσουν την κερδοφορία τους στις σύγχρονες συνθήκες.

Η βάση γι' αυτές τις «συνεννοήσεις» και τις «συναινέσεις» είναι βέβαια υπαρκτή: Είναι η στρατηγική σύγκλιση όλων των κομμάτων της αστικής διαχείρισης στο στόχο της ανάκαμψης των κερδών των εγχώριων επιχειρηματικών ομίλων. Αλλά και η ταύτισή τους στις βασικές στρατηγικές επιλογές της εγχώριας αστικής τάξης σε ό,τι αφορά τις διεθνείς της συμμαχίες για πιο ενεργή συμμετοχή στην ενδοϊμπεριαλιστική διαπάλη στην ευρύτερη περιοχή. Αλλωστε, τόσο για τη συγκυβέρνηση όσο και για την αξιωματική αντιπολίτευση η συμμετοχή της χώρας στις διακρατικές ενώσεις ΝΑΤΟ και ΕΕ είναι «αδιαμφισβήτητη», όπως έσπευσε να διαβεβαιώσει ξένα και ντόπια κέντρα ο ίδιος οΤσίπρας. Συμμετοχή με ό,τι αυτή συνεπάγεται για τα συμφέροντα του λαού, ειδικά εν μέσω όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, με κλιμάκωση της κόντρας της ελληνικής αστικής τάξης με την τουρκική.

Πάνω σε αυτήν την κοινή βάση, τα αστικά επιτελεία «υπενθυμίζουν» ότι είναι μπροστά μια σειρά από «επώδυνες αποφάσεις» (όπως ονομάζουν την προώθηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που θα επιφέρουν νέα πλήγματα στα εργατικά - λαϊκά στρώματα), επομένως θα πρέπει να υπάρχει κατάλληλο έδαφος τόσο για την ψήφιση των σχετικών μέτρων όσο και για την εφαρμογή τους. Οτι, καθώς οι εξελίξεις στο αστικό πολιτικό σύστημα επιβάλλουν τη συγκρότηση κυβερνήσεων συνεργασίας, δε θα πρέπει η «οξύτητα» να «καίει χαρτιά» και δυνατότητες για μελλοντικά κυβερνητικά κομπρεμί μεταξύ των κομμάτων της αστικής διαχείρισης.

Δεν υπάρχουν φιλολαϊκές λύσεις "από τα πάνω"

Μέσα σε αυτό, το έως και νοσηρό, περιβάλλον, ο λαός δεν έχει κανένα συμφέρον να εγκλωβιστεί ούτε στην «εκλογολογία», ούτε στα πολιτικά παιχνίδια γύρω από την εκλογή του επόμενου Προέδρου της Δημοκρατίας, ούτε στην άσφαιρη αντιπαράθεση συγκυβέρνησης - ΣΥΡΙΖΑ.

Αλλωστε, η αντιλαϊκή πολιτική δεν ανατρέπεται μέσα από εναλλαγή κυβερνήσεων που κινούνται στις ίδιες ράγες, αυτές της ΕΕ και της ανάκαμψης των μονοπωλιακών κερδών.

Η λαϊκή απαίτηση να φύγουν αυτοί που έχουν φορτώσει το λαό με δεινά δεν πρέπει απλά να αυτοπεριοριστεί - αυτοχειριαστεί σε μια τάχα «τιμωρητική ψήφο», που θα αλλάξει μόνο το διαχειριστή της αστικής εξουσίας.

Αντίθετα, για να έχει πρακτικό αντίκρυσμα, πρέπει να δώσει δυναμική στη μαζική - λαϊκή δράση, οι εργαζόμενοι να πάρουν μαζικά μέρος στους αγώνες, με δραστική αλλαγή των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών, με ισχυρό ΚΚΕ παντού. Να δοθεί απάντηση με οργάνωση της λαϊκής πάλης ενάντια στην καλλιεργούμενη μοιρολατρία και τη λογική της ανάθεσης, ενάντια στη στρατηγική της ΕΕ και του κεφαλαίου, που καταδικάζει το λαό να ζει με ψίχουλα ελεημοσύνης. Να μην υπάρχει γι' αυτό καμία αναμονή, καμία αυταπάτη.

Οπως είπε, εξάλλου, ο ίδιος ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, την Πέμπτη, σχολιάζοντας την απόφαση της κυβέρνησης να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης και γενικότερα:

"Το ΚΚΕ καλεί το λαό να μη δείξει καμία αναμονή και ανοχή, να μην περιμένει σωτήριες λύσεις "από τα πάνω", από κυβερνήσεις και κόμματα που, παρά τις όποιες διαφορές, έχουν ως κοινή στρατηγική επιλογή τη συμμετοχή της χώρας στην ΕΕ, την αναζωογόνηση της ανταγωνιστικότητας και κερδοφορίας των μονοπωλίων, τα οποία στρέφονται πάντα σε βάρος του λαού.
Χρειάζεται να δυναμώσει την πάλη και τη συμμαχία του ο ελληνικός λαός, να πάρει μαζικά μέρος στους αγώνες που οργανώνονται αυτό το διάστημα, να ισχυροποιήσει το ΚΚΕ. Αυτό μπορεί να είναι το νέο και ελπιδοφόρο, για να ηττηθεί πραγματικά η πολιτική της κυβέρνησης και για να υπάρξει πραγματική προοπτική υπέρ του λαού και όχι οι διάφορες κυβερνητικές εναλλαγές, σαν και αυτές που έχουμε γνωρίσει στο παρελθόν και έχουν οδηγήσει στη σημερινή κατάσταση".

Θ, Μπ.

Φυσική Αγωγή: Αποτελεί δικαίωμα όλου του λαού και όχι πολυτέλεια για λίγους

Μ

ε αφορμή την καθιέρωση της ημέρας (φιέστα) για τη Φυσική Αγωγή (Φ.Α.) την πρώτη Δευτέρα κάθε Οκτώβρη στα σχολεία όλης της χώρας από πλευράς υπουργείου Παιδείας, θα θέλαμε να τονίσουμε τα παρακάτω:

Η λογική με την οποία αντιμετωπίζει το υπουργείο Παιδείας τη διδασκαλία της Φ. Α. είναι κοροϊδία για τους μαθητές, τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς. Η υποκρισία γίνεται μεγαλύτερη αν αναλογιστεί κανείς ότι για το σχολικό έτος 2014 - 2015 σχεδιάζετε η μείωση των ωρών διδασκαλίας του μαθήματος της Φ.Α. στα σχολεία. Πιο συγκεκριμένα, οι ώρες του μαθήματος διαμορφώνονται ως εξής: Δυο (2) ώρες τη βδομάδα στις τάξεις Α', Β', Γ' Γυμνασίου, δυο (2) ώρες τη βδομάδα στην Α' Λυκείου και δυο ώρες στη Β' και Γ' Λυκείου. Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι δεν προβλέπεται ώρα για τη Φ.Α. στην Γ' τάξη των ΕΠΑΛ, ενώ στο Δημοτικό, αν και θα έπρεπε οι ώρες να είναι αυξημένες, θα παραμείνουν στις δυο (2) τη βδομάδα σε όλες τις τάξεις.

Η εξέλιξη αυτή έρχεται την ώρα που στη χώρα μας η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών του σχολείου είναι κινητικά αδρανείς και το ποσοστό τόσο των υπέρβαρων όσο και των παχύσαρκων παιδιών έχει αυξηθεί ορμητικά τα τελευταία χρόνια, φέρνοντας τη χώρα μας στις πρώτες θέσεις στην Ευρώπη. Αλλά και εκεί σε επίπεδο ΕΕ τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα από πλευράς υποδομών και ωρών για τη Φ.Α.

Σε σχετική έκθεση της Επιτροπής Πολιτισμού & Παιδείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (30.10.2007), ο εισηγητής, Pal Schmitt, βασιζόμενος σε ερευνητικά δεδομένα, ανάμεσα σε άλλα, διατύπωσε τα εξής προβλήματα που υπάρχουν στην ΕΕ στο χώρο της Φ.Α.

«Η σωματική άσκηση είναι περιθωριοποιημένη. Από το 2002 ο χρόνος της Φ.Α. μειώθηκε από τα 121 στα 109 λεπτά εβδομαδιαίως στην Αβάθμια εκπαίδευση, από τα 117 λεπτά στα 101 λεπτά στη Ββάθμια Εκπαίδευση, ενώ η έρευνα συνιστά σωματική άσκηση για τα παιδιά και τους εφήβους διαρκείας 60 λεπτών ημερησίως!

Υψηλά ποσοστά παχυσαρκίας. Σε γενικούς όρους, τα παιδιά βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση σε σχέση με τις γενιές του 1970 και του 1980. Το μεγάλο ποσοστό υπέρβαρων και παχύσαρκων παιδιών οφείλεται κυρίως στην έλλειψη σωματικής δραστηριότητας».

Ενώ εξίσου ανησυχητικά αλλά και ενδεικτικά των ακολουθούμενων πολιτικών από τα καπιταλιστικά κράτη είναι και τα συμπεράσματα που προέκυψαν από μεγάλη παγκόσμια έρευνα για την κατάσταση της Φ.Α. (Hardman, K. 2008. Physicaleducation inschools: aglobalperspective).

Συγκεκριμένα διαπιστώθηκε ότι:

• Διατίθενται μειωμένοι οικονομικοί πόροι τόσο για τον εξοπλισμό όσο και για το ανθρώπινο δυναμικό.
• Ο αριθμός των Κ.Φ.Α. (Καθηγητών Φυσικής Αγωγής) δεν είναι επαρκής σε σχέση με τους μαθητές και η ποιότητα κατάρτισης των Κ.Φ.Α. δεν είναι ικανοποιητική.
• Οι μαθητές αποτυγχάνουν να πιάσουν τα στάνταρντ ευρωστίας, ενώ υπάρχουν υψηλά ποσοστά παραίτησης από αθλητικές και φυσικές δραστηριότητες.
• Οι ώρες της Φ.Α. στα αναλυτικά προγράμματα εξακολουθούν να είναι μειωμένες αλλά και όταν υπάρχουν δε σημαίνει ότι πραγματοποιούνται.

Στη χώρα μας, με βάση τις τελευταίες έρευνες, έχουμε τα εξής στοιχεία:

• Πάνω από το 77% των μαθητών του δημοτικού σχολείου είναι κινητικά αδρανείς (Μπέης και συν., 2001).

• Το ποσοστό τόσο των υπέρβαρων όσο και των παχύσαρκων παιδιών αυξήθηκε κατά 20% τα τελευταία 10 έτη. Περίπου το 20% των παιδιών σχολικής ηλικίας είναι παχύσαρκα και πάνω από το 40% είναι υπέρβαρα.

• Το 83% των μαθητριών της Γ' Λυκείου γυμνάζεται λιγότερο από 10 φορές το μήνα.

• Περίπου το 75% των Ελλήνων είναι κινητικά αδρανείς (Κουρεμένος, 1999, Μπέης και συν., 2001).

• Η αερόβια αντοχή (φυσική κατάσταση)μειώθηκε πάνω από 5% την τελευταία 10ετία, γεγονός που αυξάνει κατά 150% τον κίνδυνο ανάπτυξης καρδιαγγειακών παθήσεων .

• Κλειστό γυμναστήριο διαθέτει με επάρκεια το 6,8% των Δημοτικών και το 22% των Γυμνασίων και των Λυκείων.

• Στην προσχολική ηλικία τόσο οι αίθουσες πολλαπλών χρήσεων όσο και οι παιδικές χαρές κυμαίνονται σε ποσοστά 14% και 19,2% αντίστοιχα.

• Η Φ.Α. είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη για τα παιδιά με αναπηρίες και μαθησιακές δυσκολίες και αυτό γιατί η Ειδική Αγωγή είναι υποβαθμισμένη, με αποτέλεσμα 180.000 παιδιά να βρίσκονται εκτός Ειδικής Αγωγής γιατί δεν υπάρχουν σχολεία.

Στην ουσία, το μάθημα της Φ.Α. στα σχολεία παίζει το ρόλο της ανάπαυλας του μαθητή από το φόρτο εργασίας. Η εκτόνωση είναι ο στόχος και όχι η αγωγή του παιδιού. Μέχρι σήμερα η Φ.Α. στη χώρα μας είναι προσανατολισμένη στη διδασκαλία διαφόρων κινητικών δεξιοτήτων, από τις αθλοπαιδιές, τη γυμναστική, τον κλασικό αθλητισμό και τους παραδοσιακούς χορούς. Οπως όλα τα υπόλοιπα μαθήματα, επιδιώκει τη συσσώρευση γνώσεων και δεξιοτήτων και όχι την αγωγή των μαθητών για διαρκή χρήση της άσκησης προς όφελος της φυσικής τους κατάστασης που σχετίζεται με την υγεία. Η εκμάθηση κινητικών δεξιοτήτων σε καμία περίπτωση δε διαμορφώνει τις προϋποθέσεις θετικής στάσης απέναντι σε κινητικές δραστηριότητες, τόσο κατά τη διάρκεια της σχολικής ζωής όσο και στη συνέχεια. Η Φ.Α. αντιμετωπίζεται στο σχολικό πρόγραμμα ως γνωστικό αντικείμενο, ενώ είναι μια πολύ σύνθετη και σημαντική δραστηριότητα, που μπορεί ν' αναπτυχθεί και να λειτουργήσει δημιουργικά στο χώρο του σχολείου. Ενώ με την εφαρμογή της διαθεματικότητας οδηγεί ουσιαστικά στη θεωρητικοποίηση του μαθήματος, όταν το ζητούμενο για τους μαθητές είναι να έχουν ήπια έως έντονη κινητική δραστηριότητα στο μεγαλύτερο μέρος της διδακτικής ώρας.

Η πρόταση του ΚΚΕ για τη Φυσική Αγωγή

Για μας, ο δρόμος για την ικανοποίηση του καθολικού δικαιώματος για Φυσική Αγωγή και Αθλητισμό περνάει μέσα από την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων και την εγκαθίδρυση της Εργατικής Εξουσίας, που θα υπερασπίζεται τα συμφέροντα της πλειοψηφίας του λαού. Συνειδητά και σχεδιασμένα ένα κομμάτι του πλούτου που θα παράγεται θα δαπανάται γι' αυτόν το σκοπό. Θα επιστρέφει, δηλαδή, στο λαό με οργανωμένο και προγραμματισμένο τρόπο από το κράτος.

Η πρόταση του ΚΚΕ για τη Φ.Α. στην εκπαίδευση αφορά την προσχολική αγωγή, την σχολική εκπαίδευση, η οποία εντάσσεται στη συνολική πρόταση για το Ενιαίο Υποχρεωτικό Δωδεκάχρονο σχολείο, το χαρακτήρα του και τους σκοπούς του, την Ενιαία Ανώτατη Εκπαίδευση, τις επαγγελματικές σχολές και την Ειδική Αγωγή. Η Φ.Α. στην εκπαίδευση, ιδιαίτερα στις μικρές ηλικίες, θα πρέπει να στοχεύει στην απόκτηση θετικής στάσης απέναντι στη διά βίου άσκηση για την υγεία και τον υγιεινό τρόπο ζωής. Σε όσο πιο μικρή ηλικία το παιδί αρχίζει να γυμνάζεται για την υγεία τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να συνεχίσει και κατά την ενηλικίωση. Για να οδηγηθούν οι μαθητές στη διά βίου άσκηση, το μάθημα της Φ.Α. πρέπει να είναι προσανατολισμένο στη φυσική κατάσταση που σχετίζεται με την υγεία. Επίσης, η ενασχόληση με το σχολικό αθλητισμό (σχολικοί αγώνες), σε συνδυασμό με ένα κατάλληλο πρόγραμμα φυσικής αγωγής, επιδρά ευνοϊκά στη διαμόρφωση θετικής στάσης απέναντι στη διά βίου άσκηση.

Για το σκοπό αυτό χρειάζεται:

Ενιαίος Δημόσιος Κρατικός φορέας Φυσικής Αγωγής, που θα έχει τη συνολική ευθύνη για το σχεδιασμό, τη λειτουργία και τον έλεγχο της Φυσικής Αγωγής.

Χορήγηση δωρεάν από το κράτος όλων των προϋποθέσεων για τη Φυσική Αγωγή και τον Αθλητισμό της νεολαίας. Υλικοτεχνική υποδομή, επιστημονική στήριξη, επαρκής χρηματοδότηση που να κατοχυρώνει το δικαίωμα στη Φυσική Αγωγή και τον Αθλητισμό σε κάθε τους έκφραση.

Κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας και προβολής στο σχολείο.

ΑΜΕΣΑ:

Αποκλειστική διδασκαλία του μαθήματος της Φ.Α. με διορισμούς μόνιμων Καθηγητών Φυσικής Αγωγής, με αλλαγή του αναλυτικού προγράμματος και με έμφαση στη διά βίου άσκηση.

• Τα παιδιά των πρώτων τάξεων του σχολείου και οι έφηβοι πρέπει να πραγματοποιούν αθροιστικά τουλάχιστον 30-60 λεπτά ποικίλων κινητικών δραστηριοτήτων όλες τις μέρες της εβδομάδας (6-8 cal/kg βάρους/ημέρα).

Να αξιοποιηθούν όλες οι υπάρχουσες εγκαταστάσεις (Εθνικά Αθλητικά Κέντρα, Δημοτικά Αθλητικά Κέντρα) από τα σχολεία της κάθε περιοχής και η μετακίνηση σ' αυτά να είναι δωρεάν.

Διαμόρφωση σχολικών χώρων, αιθουσών γυμναστικής, προαύλιων χώρων, διάθεση εποπτικού υλικού, καθώς και θεσμοθέτηση αθλητικών εκδηλώσεων σε τακτά διαστήματα.

Καθιέρωση ανά 3μηνο δωρεάν προληπτικών και εξειδικευμένων ιατρικών εξετάσεων για όλους τους μαθητές με ευθύνη του κράτους και με την εξασφάλιση της παρουσίας αθληάτρου σε όλες τις δραστηριότητες και τους αγώνες.

Δημόσια και δωρεάν κρατικά κέντρα διάγνωσης - αξιολόγησης - στήριξης των ΑμεΑ, με ειδικά προγράμματα ανά κατηγορία προβλήματος.

Πέτρος  ΚΡΙΚΗΣ
Μέλος του Τμήματος Φ.Α. και Αθλητισμού της ΚΕ του ΚΚΕ

Θέλουμε το πανελλαδικό συλλαλητήριο να αφήσει παρακαταθήκη

Για το δίμηνο δράσης του ΠΑΜΕ και την προετοιμασία του πανελλαδικού συλλαλητηρίου στη Αθήνα, την 1η Νοέμβρη, στις 12 μ. στο Σύνταγμα, ο «Ριζοσπάστης» συζήτησε με τον Τάσο Τσιαπλέ, πρόεδρο του ΔΣ του Εργατικού Κέντρου Νομού Λάρισας (ΕΚΝΛ).

***

Ποιος είναι ο απολογισμός που κάνει το Εργατικό Κέντρο Λάρισας για τον πρώτο μήνα της καμπάνιας του ΠΑΜΕ;

Μπορούμε να πούμε ότι ο απολογισμός είναι θετικός, χωρίς να λείπουν οι αδυναμίες σε μια σειρά σωματεία και χώρους δουλειάς.

Εχει αναπτυχθεί μια αξιόλογη δραστηριότητα, με πολλές εξορμήσεις, περιοδείες, συζητήσεις σε εργασιακούς χώρους, στον ΟΑΕΔ, σε συνοικίες, σε χώρους νεολαίας, από το ΔΣ του Εργατικού Κέντρου, από αρκετά σωματεία που συνεδρίασαν τα ΔΣ ή έκαναν και Γενικές Συνελεύσεις, αλλά και από Λαϊκές Επιτροπές, για την ενημέρωση των εργαζομένων, των ανέργων, των συνταξιούχων, για την καμπάνια του ΠΑΜΕ, τη συγκέντρωση του Εργατικού Κέντρου στις 4/10 και το πανελλαδικό συλλαλητήριο στη 1/11. Είναι ενθαρρυντικό ότι περισσότερα σωματεία από παλιότερα αποφάσισαν και υλοποιούν το δικό τους πρόγραμμα δράσης, στο πλαίσιο της δίμηνης καμπάνιας του ΠΑΜΕ.

Εγινε μαζική παρέμβαση του ΕΚΝΛ και σωματείων στο δημοτικό συμβούλιο της Λάρισας, με αίτημα να ικανοποιήσει μια σειρά αιτήματα για τη στήριξη των ανέργων, που άπτονται της ευθύνης του δήμου, τα οποία όλες οι παρατάξεις δεσμεύτηκαν ότι θα συζητηθούν στην επόμενη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου.

Επίσης, οργανώθηκε παρέμβαση του ΕΚΝΛ στην 5η Υγειονομική Περιφέρεια για τα προβλήματα της Υγείας, παρεμβάσεις από σωματεία στη ΔΕΗ, στη ΔΕΥΑΛ για να μην κόβεται το ρεύμα και το νερό σε κανέναν άνεργο, απλήρωτο, χαμηλόμισθο, χαμηλοσυνταξιούχο.

Συνολικά με τη δράση μας θέλουμε να στείλουμε το μήνυμα ότι, σε συμμαχία με τους αυτοαπασχολούμενους και τους μικρούς αγρότες, δεν είμαστε διατεθειμένοι να ζήσουμε με τα ψίχουλα που μας πετούν οι εκμεταλλευτές μας, αλλά θα διεκδικήσουμε με οργανωμένο ταξικό αγώνα την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας.

Ο Τάσος Τσιαπλές

Τις προηγούμενες μέρες είδαμε μια σειρά από δράσεις για τους απλήρωτους των Σούπερ Μάρκετ «Λάρισα». Ποιους άλλους χώρους με ανάλογα οξυμένα προβλήματα ιεραρχεί το ταξικό κίνημα στην περιοχή;

Οι παρεμβάσεις του Σωματείου Εμποροϋπαλλήλων και της Σωματειακής Επιτροπής των Σούπερ Μάρκετ (Σ - Μ) «Λάρισα» στη ΔΕΗ, στη ΔΕΥΑΛ, για να μην κόβεται το ρεύμα, το νερό, να μειωθούν τα τιμολόγια για τους απλήρωτους, είχαν θετικά αποτελέσματα και πρέπει να αξιοποιηθούν και από άλλα σωματεία. Πραγματοποίησαν επίσης μαζική παράσταση στον ΟΑΕΔ για την επέκταση του βοηθήματος επίσχεσης εργασίας και του επιδόματος ανεργίας σε όσους έχει τελειώσει.

Ηδη, ορισμένα σωματεία, όπως το Σωματείο Ιδιωτικών Κλινικών, το Συνδικάτο Οικοδόμων, έχουν αναπτύξει παρόμοιες δράσεις, για τους απλήρωτους στις περισσότερες Ιδιωτικές Κλινικές ή τους άνεργους οικοδόμους. Οι χώροι που συγκεντρώνουμε την προσοχή μας ως ΕΚΝΛ και τα ταξικά συνδικάτα είναι οι επιχειρήσεις που έχουν απλήρωτους τους εργαζόμενους και είναι πολλές στους περισσότερους κλάδους (ιδιωτική υγεία, βιοτεχνίες μετάλλου και ξύλου, πολλές εμπορικές και επισιτιστικές επιχειρήσεις), αλλά και στην οργάνωση των ανέργων στις γειτονιές.

Στην κατεύθυνση αυτή, ήδη συγκροτήθηκε μια Επιτροπή, μέσα από σύσκεψη ανέργων που διοργάνωσαν η Λαϊκή Επιτροπή Εργατικών Κατοικιών Γιάννουλης μαζί με το ΕΚΝΛ. Αυτές τις μέρες πραγματοποιούνται ανάλογες συσκέψεις και σε άλλες συνοικίες της πόλης, με σκοπό τη συγκρότηση επιτροπών ανέργων.

Τι ανταπόκριση βρίσκει η δράση του ΕΚΛ έως τώρα, στο πλαίσιο της καμπάνιας; Τι πρωτοβουλίες σχεδιάζετε από εδώ και πέρα, στο πλαίσιο και της προετοιμασίας του πανελλαδικού συλλαλητηρίου του ΠΑΜΕ, την 1η Νοέμβρη;

Η ανταπόκριση πολλών εργαζομένων, ανέργων και συνταξιούχων είναι θετική και δείχνουν διάθεση να συμμετέχουν στο πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ. Βεβαίως, συναντάμε και αρκετό κόσμο που δέχεται ότι είναι σωστά τα αιτήματα που διεκδικούμε, αλλά δεν έχει πειστεί ακόμα για την ανάγκη της συμμετοχής του στον αγώνα, στη δράση των σωματείων, των Λαϊκών Επιτροπών, είτε γιατί περιμένει από τα πάνω λύσεις με την εναλλαγή της μιας αστικής κυβέρνησης με την άλλη είτε από φόβο είτε γιατί θεωρεί ότι δεν έχει αποτέλεσμα ο αγώνας.

Μ' αυτόν τον κόσμο θέλουμε περισσότερο και πιο συστηματικά να συζητήσουμε, να πείσουμε για την ανάγκη να μετατρέψει την αγανάκτησή του σε συνειδητό, οργανωμένο αγώνα, μέσα από τα συνδικάτα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, τις Λαϊκές Επιτροπές, τις επιτροπές ανέργων. Σ' αυτήν την κατεύθυνση, έχουμε ακόμα πολλή δουλειά να κάνουμε. Οχι απλά για να έχουν επιτυχία τα συλλαλητήρια, αλλά για να καταφέρουμε να ανασυνταχτεί το εργατικό κίνημα σε ταξική κατεύθυνση, με επίκεντρο το σωματείο, το χώρο δουλειάς.

Για να αναμετρηθεί το κίνημα και να νικήσει όχι μόνο την εκάστοτε κυβέρνηση του κεφαλαίου, αλλά και την ίδια την τάξη των καπιταλιστών που εκμεταλλεύονται την εργατική τάξη για να αυξάνουν τα κέρδη τους, βυθίζοντας όλο και περισσότερους στην ανεργία και τη φτώχεια. Για να καταφέρει η εργατική τάξη να γίνει ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής και να κάνει κουμάντο στον τόπο.

Στο πλαίσιο της προετοιμασίας του πανελλαδικού συλλαλητηρίου του ΠΑΜΕ στην Αθήνα, το ΕΚΝΛ συνεχίζει και κλιμακώνει τις δράσεις του. Ανάμεσα σε άλλα, σχεδιάζουμε μαζική παράσταση διαμαρτυρίας στον ΟΑΕΔ στις 9/10, διεκδικώντας την οικονομική στήριξη των ανέργων και τον περιορισμό της ανεργίας, καθώς επίσης στις εφορίες στις 16/10, διεκδικώντας την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, της βαριάς φορολογίας, το σταμάτημα κάθε κατάσχεσης και δίωξης όσων δεν έχουν να πληρώσουν.

Επίσης μια σειρά σωματεία έχουν προγραμματισμένες συνεδριάσεις ΔΣ και Γενικές Συνελεύσεις, συσκέψεις και περιοδείες σε χώρους δουλειάς και συνοικίες με τις Λαϊκές Επιτροπές. Ηδη, πέρα από το ΕΚΝΛ, μια σειρά σωματεία, αποφάσισαν να ναυλώσουν λεωφορεία, βάζοντας στόχο αυτά να γεμίσουν με εργαζόμενους των κλάδων τους. Τις επόμενες μέρες δουλεύουμε για να εξασφαλίσουμε όσο το δυνατό μεγαλύτερη συμμετοχή ανέργων, εργατών, συνταξιούχων, νεολαίας, γυναικών, αλλά και από αυτοαπασχολούμενους και μικρούς αγρότες.

Με τι κριτήρια θα «μετρήσει» το Εργατικό Κέντρο και τα σωματεία - μέλη του την επιτυχία της δίμηνης καμπάνιας του ΠΑΜΕ;

Εκτός από την όσο γίνεται μεγαλύτερη συμμετοχή κατά σωματείο, κλάδο, τόπο δουλειάς και γειτονιά, στο πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ μας ενδιαφέρει και μπορούμε να τα καταφέρουμε μέσα από αυτήν τη δίμηνη καμπάνια, να εξασφαλιστεί μια καλύτερη λειτουργία και δράση των σωματείων για όλα τα προβλήματα με συνέχεια, παραπέρα ενίσχυση των δεσμών τους με τα μέλη τους, εγγραφή νέων μελών, βελτίωση των οικονομικών τους, ενίσχυση του ταξικού αγωνιστικού προσανατολισμού τους, συσπείρωση με τη γραμμή του ΠΑΜΕ.

Υπάρχουν, μαζί με τις δυσκολίες, και δυνατότητες για να γίνουν τέτοια βήματα ανασύνταξης του συνδικαλιστικού κινήματος σε κάθε κλάδο, σε κάθε τόπο δουλειάς. Υπάρχουν τέτοια δείγματα σε ορισμένα σωματεία, τα οποία μπορούν να γενικευτούν με επιμονή, υπομονή και συστηματική δουλειά των ταξικών συνδικαλιστών.

Μεταφορά Μαθητών: "Μπαλάκι" ανάμεσα σε συγκυβέρνηση - περιφέρειες

Η

Από την κινητοποίηση της περασμένης Πέμπτης

 φράση του προέδρου του 15μελούς του Καλλιτεχνικού Σχολείου Γέρακα στη συνεδρίαση του περιφερειακού συμβουλίου Αττικής όπου συζητήθηκε το θέμα της μεταφοράς μαθητών «δεν θέλω να βλέπω συμμαθητές μου να μού λένε ότι θα φύγουν από το σχολείο», είναι ενδεικτική της κατάστασης που επικρατεί. Χιλιάδες μαθητές καλλιτεχνικών, μουσικών σχολείων, σχολείων για παιδιά με αναπηρίες και οι γονείς τους βιώνουν κυριολεκτικά ένα μαρτύριο.

Ενα μαρτύριο που το έδειξαν με την κινητοποίησή τους την Πέμπτη το μεσημέρι, στο κέντρο της Αθήνας. Ζητούν δωρεάν ασφαλή μεταφορά. Και το ζητούν παιδιά που συμπεριλαμβάνονται στους 4.000 μαθητές Ειδικών Σχολείων που δεν έχουν μέσο να πάνε στα σχολεία τους όπου εκτός από εκπαίδευση προβλέπεται, αποκατάσταση. Είναι μαθητές Μουσικών και Καλλιτεχνικών Σχολείων, από τους 2.000 που συγκεντρώνονται σε αυτά τα διαδημοτικά σχολεία από κάθε γωνιά της Αττικής και... αυτοσχεδιάζουν για να φτάσουν στο σχολείο. Γονείς και μαθητές από διάφορες περιοχές της Αττικής που απαιτείται μισθωμένο όχημα για τη μεταφορά τους. Ανάλογο πρόβλημα υπάρχει σε πολλές περιοχές της χώρας.

Κάθε Σεπτέμβρη, με την έναρξη των μαθημάτων, το πρόβλημα επανέρχεται, ίσως με κάποιες... παραλλαγές. Φέτος όμως, λόγω της εφαρμογής των νεότερων ρυθμίσεων και την χαμηλή χρηματοδότηση, είναι οξύτερο. Μετά από δέκα νόμους, έξι εγκυκλίους, επτά τουλάχιστον παρατάσεις συμβάσεων, τρεις Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις τα τελευταία χρόνια, το αποτέλεσμα είναι ότι τα παιδιά δεν έχουν σήμερα, αρχές Οκτώβρη, μισθωμένα μέσα για να πάνε στο σχολείο τους.

Αυτό που αποτελεί κοινό παρονομαστή των παραπάνω θεσμικών και άλλων παρεμβάσεων είναι η διατήρηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας στις σχολικές μεταφορές. Με μία λειτουργία που θα έπρεπε να είναι ενταγμένη στη σχολική διαδικασία - καθώς για χιλιάδες μαθητές συνδέεται με το αν θα πάνε σχολείο ή όχι - να είναι κάθε φορά προϊόν διαπραγμάτευσης με ιδιώτες και τουριστικά γραφεία, τα οποία φυσικά λειτουργούν με γνώμονα τα έσοδα που θα φτάσουν σε αυτά, με το επιχειρηματικό τους συμφέρον. Ετσι, πολλές φορές, διαγωνισμοί κρίνονται άγονοι, επειδή οι ιδιώτες θέλουν περισσότερα χρήματα. Δηλαδή, το εάν ένα παιδί θα πάει σχολείο εξαρτάται από το εάν το κέρδος ικανοποιεί τους ιδιοκτήτες των λεωφορείων. Σύμφωνα με την εκτίμηση της Ομοσπονδίας Γονέων Αττικής, οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν «ταΐσει» τα τελευταία χρόνια τους ιδιώτες με τουλάχιστον 2 δισ. ευρώ. Ενδεικτικά το 2009 διατέθηκαν στις συμβάσεις 300 εκατ. ευρώ και το 2010, 250 εκατ. ευρώ.

Το γονεϊκό κίνημα, οι λαϊκές οικογένειες δηλαδή που αγωνιούν και πληρώνουν για το ζήτημα της μεταφοράς κοντά σε τόσα άλλα για τη μόρφωση των παιδιών τους, βρίσκεται χρόνια τώρα αντιμέτωπο με τέτοια αδιέξοδα. Βλέπει ότι κάθε χρόνο σχεδόν η έναρξη των δρομολογίων γίνεται μετά από πιέσεις, παρεμβάσεις, δυναμικές κινητοποιήσεις ενώ αποδείχτηκε ότι όλα αυτά τα χρόνια με τις κινητοποιήσεις τους οι γονείς καθυστερούν την κατάργηση και εμπορευματοποίηση της μεταφοράς μαθητών.

Το γονεϊκό κίνημα ζητά τη δημιουργία Κρατικού Φορέα, για Αποκλειστικά Δημόσιο, Δωρεάν και Ασφαλές σύστημα μεταφοράς των μαθητών, με κατάλληλα διαμορφωμένα μέσα μετακίνησης, με μόνιμους εξειδικευμένους οδηγούς και συνοδηγούς και απευθείας κρατική χρηματοδότηση.

Διαιωνίζοντας τα αδιέξοδα

Η λογική της αύξησης των χιλιομετρικών ορίων, η υποχρηματοδότηση, η επιμονή στην επιχειρηματική αντιμετώπιση του θέματος της μεταφοράς μαθητών έχει σαν αποτέλεσμα ελάχιστοι μαθητές να δικαιούνται μεταφορά με δημόσια σύμβαση και η ευθύνη μετακυλίεται στους γονείς οι οποίοι με ένα κουπόνι ή με ένα ποσό, θα υποχρεώνονται να μεταφέρουν τα παιδιά τους από και προς το σχολείο.

Για τους γονείς μάλιστα, η Κοινή Υπουργική απόφαση 24001 του 2013, προβλέπει αποζημίωση 0.35 ευρώ ανά χιλιόμετρο για μονή διαδρομή (δηλαδή μόνο για να πάει κάποιος όχι για να φέρει από το σχολείο το παιδί του!). Μάλιστα, βλέποντας ίσως και μία πραγματικότητα που διαμορφώνεται, προβλέπει πως «αν η μεταφορά των μαθητών κατά τις διατάξεις του άρθρου 2 είναι αδύνατη ή κρίνεται οικονομικά ασύμφορη και οι μαθητές έχουν εγκατασταθεί σ' άλλη κατοικία πλησίον του σχολείου τους, αποκλειστικά και μόνο με σκοπό τη φοίτησή τους στην εν λόγω σχολική μονάδα, χορηγείται μηνιαίο επίδομα 85 ευρώ». Δηλαδή, η πολιτεία καλεί τους γονείς να μετακομίσουν αντί να φροντίσει για σταθερό και μόνιμο σύστημα μεταφοράς...

Σε ανάλογη κατεύθυνση και επιπροσθέτως στα παραπάνω, η τροποποιητική ΚΥΑ 32807/1.9.2014, όχι μόνο συνεχίζει το καθεστώς των συμβάσεων με ιδιώτες ιδιοκτήτες και αυτοκινήτων δημόσιας χρήσης (πούλμαν, ταξί) αλλά «καινοτομεί», επιτρέποντας σε οποιονδήποτε έχει αυτοκίνητο (ΙΧ), να αναλαμβάνει χρέη μεταφοράς και να αποζημιώνεται. Ειδικότερα, προβλέπει ότι σε περιπτώσεις που η μεταφορά είναι αδύνατη ή κρίνεται οικονομικά ασύμφορη, οι μαθητές «μεταφέρονται με ιδιώτες μεταφορείς, τα μέσα των οποίων πληρούν τις κατάλληλες προδιαγραφές (ζώνες ασφαλείας, ΚΤΕΟ, κ.λπ.), λόγω έλλειψης μεταφορικών μέσων δημόσιας χρήσης σε ορεινές, δύσβατες ή νησιωτικές περιοχές. Η Περιφέρεια μετά από αιτιολογημένη απόφαση του Περιφερειακού Συμβουλίου μπορεί να συνάπτει συμβάσεις με κόστος υπολογιζόμενο έως και το 80% του αντίστοιχου μεταφορικού μέσου του μαθηματικού τύπου του παραρτήματος της παρούσας». Η Ομοσπονδία Γονέων Αττικής, οι Σύλλογοι Γονέων ΑμΕΑ, Μουσικών και Καλλιτεχνικών Σχολείων Αττικής χαρακτηρίζουν την κίνηση αυτή ως «εγκληματική».

"Μπαλάκι" ανάμεσα σε κυβέρνηση - περιφέρειες

Γονείς και μαθητές έχουν μετατραπεί σε μπαλάκι ανάμεσα σε συγκυβέρνηση και περιφερειακές αρχές, μιας και οι τελευταίες με τον «Καλλικράτη» έχουν αναλάβει την αρμοδιότητα (σ.σ. αρχικά ήταν στους δήμους). Οι ευθύνες για την κατάσταση βαρύνουν και τους δύο. Ενδεικτική γι' αυτό είναι η στάση της Περιφερειακής Αρχής Αττικής κατά τη συζήτηση του θέματος στο Περιφερειακό Συμβούλιο της περασμένης Πέμπτης 2 Οκτώβρη.

Η Περιφερειακή Αρχή του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε ότι θα κινηθεί μέσα στο συγκεκριμένο νομοθετικό πλαίσιο της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ. Και απαρίθμησε τις κινήσεις που έγιναν, εφαρμόζοντας τις διατάξεις που διέπουν τη μεταφορά μαθητών: Διεθνής διαγωνισμός το Μάρτη προϋπολογισμού 39 εκατομμυρίων ευρώ για 644 δρομολόγια το καλοκαίρι (έναντι 916 πέρσι), από τα οποία κατοχυρώθηκαν 105, πρόχειρος διαγωνισμός, δεύτερος διαγωνισμός, προσυμβατικός έλεγχος, εμμονή του Επιτρόπου της Περιφέρειας (Ελεγκτικό Συνέδριο) να ελέγξει όλες τις συμβάσεις και όχι μόνο τις 7 που αφορούσαν ποσό 200.000 ευρώ. Στο μεταξύ, εκτός της αρχικής προκήρυξης ήταν 353 δρομολόγια καθώς αυτή είχε γίνει σύμφωνα με την ΚΥΑ 24001, η οποία έκοβε το δικαίωμα μεταφοράς από πολλούς μαθητές.

Οπως προέκυψε και ενώ βρισκόμαστε ήδη ένα μήνα σχεδόν από την έναρξη της σχολικής χρονιάς στις 11 Σεπτέμβρη:

• μόνο 96 δρομολόγια είναι έτοιμα να ξεκινήσουν πιθανά την ερχόμενη εβδομάδα, κάτι περισσότερα δηλαδή από το 10% των αναγκών,

• άλλα 28 βρίσκονται στη διαδικασία προσυμβατικού ελέγχου,

• 83 είναι προς το παρόν άγονα και 355 είναι σε διαδικασία κατακύρωσης. Γι' αυτά τα 438 ευελπιστούν να κατακυρωθούν και να πάνε στον Επίτροπο το επόμενο διάστημα (15 μέρες), όπου θα απαιτηθεί επιπλέον ένας μήνας,

• τα υπόλοιπα περίπου 353 δρομολόγια που είναι εκτός διαγωνισμών (λόγω των νέων χιλιομετρικών αποκλεισμών) ευελπιστούν να κατακυρωθούν με απευθείας ανάθεση σύμφωνα με την εγκύκλιο 51 του Υπ. Εσωτερικών.

Αυτό που προκύπτει με βεβαιότητα είναι ότι παρά τις - στα λόγια - καταγγελίες του συγκεκριμένου συστήματος μεταφοράς μαθητών και του θεσμικού πλαισίου, η Περιφερειακή Αρχή θα το εφαρμόσει και το δηλώνει, κάνοντας ξεκάθαρο ότι δεν είναι στις προθέσεις της να συγκρουστεί με αυτό.

Στην ίδια συνεδρίαση, οι εκλεγμένοι περιφερειακοί σύμβουλοι του ΚΚΕ με το ψηφοδέλτιο της «Λαϊκής Συσπείρωσης» κατέθεσαν πρόταση που - σε αντίθεση με τις αόριστες «δεσμεύσεις» - της Περιφερειακής αρχής, ζητούσε «να αποφασίσει το Περιφερειακό Συμβούλιο ότι μέσα σε μία εβδομάδα θα έχει εξασφαλίσει τα δρομολόγια για όλους τους μαθητές, έστω παραβιάζοντας και την ΚΥΑ και γι' αυτό να αξιοποιήσει και το αποθεματικό που έχει η Περιφέρεια αν χρειαστεί». Η πρόταση αυτή καταψηφίστηκε.

Οι γονείς των μαθητών, όπως δηλώνει η Ομοσπονδία Γονέων Αττικής, συνεχίζουν απαιτώντας τόσο από την κυβέρνηση όσο και από την Περιφέρεια Αττικής άμεση λύση του προβλήματος. Ειδικότερα ζητούν να ξεκινήσουν ΤΩΡΑ τα κατακυρωμένα δρομολόγια χωρίς καμία καθυστέρηση. Να ξεκινήσει ΤΩΡΑ η διαδικασία για τα δρομολόγια που είναι εκτός διαγωνισμού, λόγω της ΚΥΑ 24001 (έτσι και αλλιώς μόνο για φέτος υπάρχει άρση των χιλιομετρικών ορίων). Να σταματήσει ο ελεγκτικός μηχανισμός του ΟΑΣΑ, να κόβει πρόστιμα στους μαθητές που δεν έχουν εισιτήριο. Να δώσουν επιπλέον κονδύλια από το πλεόνασμα που έχουν, τόσο η κυβέρνηση, όσο και η Περιφέρεια, για να καλύψουν την ανάγκη της μεταφοράς των μαθητών. Αμεσα να προχωρήσουν στην κατάθεση νέου νομοσχεδίου για τη μεταφορά των μαθητών, χωρίς την εμπλοκή των ιδιωτών.

Μαρίνα ΚΑΛΛΙΓΕΡΗ

Η εισηγητική ομιλία του Δ. Κουτσούμπα στην Ευρωπαϊκή Κομμουνιστική Συνάντηση στις Βρυξέλλες

Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες,

Για μια ακόμα φορά βρισκόμαστε εδώ στο Ευρωκοινοβούλιο, στην Ευρωπαϊκή Κομμουνιστική Συνάντηση. Σας καλωσορίζουμε όλους.

Η συμμετοχή 30 και πλέον αντιπροσωπειών Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων από δεκάδες χώρες της Ευρώπης δείχνει πως αυτή η συνάντηση, που διεξάγεται με πρωτοβουλία του ΚΚΕ, ανταποκρίνεται στη σημαντική αναγκαιότητα οι κομμουνιστές της Ευρώπης να συναντιούνται, να συζητούν και να τοποθετούνται πάνω στις τρέχουσες εξελίξεις και παραπέρα να συντονίζουν τη δράση τους ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς που σπέρνουν μόνο δεινά για τους λαούς των χωρών μας, γενικότερα να συντονίζουν τη δράση τους ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Το ΚΚΕ θα συνεχίσει να αξιοποιεί όσες δυνατότητες έχει ώστε να συμβάλλει σ’ αυτήν την προσπάθεια. Άλλωστε είμαστε σήμερα εδώ χάρη στο γεγονός πως το Κόμμα μας χρησιμοποιεί τις δυνατότητες της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας στο Ευρωκοινοβούλιο.

Διαψεύδονται στην πράξη όλοι εκείνοι που, τόσο μέσα στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, υπαινίσσονταν πως η επιβεβλημένη πλέον αποχώρηση του ΚΚΕ από την Ευρωομάδα της GUE/NGL -μετά τις αρνητικές εξελίξεις και τις κλιμακούμενες παρεμβάσεις του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ)- δήθεν θα οδηγούσε σε μείωση έως και εξαφάνιση των σχετικών δυνατοτήτων του Κόμματός μας.

Μπορούμε να σας διαβεβαιώσουμε, μετά και την πείρα αυτών των λίγων μηνών, ότι το αντίθετο ακριβώς συνέβη. Έχει δυναμώσει η αυτοτελής παρέμβαση, παρουσία και πάλη μας μέσα σε όλες τις διαδικασίες εντός και εκτός του Ευρωκοινοβουλίου.

Επιτρέψτε μου ένα σχόλιο για τις σημερινές εξελίξεις στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα επιχειρείται με κάθε τρόπο ο αποπροσανατολισμός του λαού, να μπουν εμπόδια στην αναγκαία, σήμερα, οργάνωση της λαϊκής πάλης απέναντι στην εντεινόμενη αντιλαϊκή πολιτική της ΕΕ και του κεφαλαίου. Αυτόν το σκοπό υπηρετεί και η κίνηση χτες της κυβέρνησης να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή. Αυτόν το σκοπό υπηρετούν και τα διάφορα πολιτικά παιχνίδια και παζάρια γύρω από την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, στην οποία συμμετέχουν η αξιωματική αντιπολίτευση και άλλα κόμματα.

Το ΚΚΕ καλεί το λαό να μη δείξει καμία αναμονή και ανοχή, να μην περιμένει σωτήριες λύσεις "από τα πάνω", από κυβερνήσεις και κόμματα που, παρά τις όποιες διαφορές, έχουν ως κοινή στρατηγική επιλογή τη συμμετοχή της χώρας στην ΕΕ, την αναζωογόνηση της ανταγωνιστικότητας και κερδοφορίας των μονοπωλίων, τα οποία στρέφονται πάντα σε βάρος του λαού.

Χρειάζεται να δυναμώσει την πάλη και τη συμμαχία του ο ελληνικός λαός, να πάρει μαζικά μέρος στους αγώνες που οργανώνονται αυτό το διάστημα, να ισχυροποιήσει το ΚΚΕ. Αυτό μπορεί να είναι το νέο και ελπιδοφόρο, για να ηττηθεί πραγματικά η πολιτική της κυβέρνησης και για να υπάρξει πραγματική προοπτική υπέρ του λαού, και όχι οι διάφορες κυβερνητικές εναλλαγές, σαν και αυτές που έχουμε γνωρίσει στο παρελθόν και έχουν οδηγήσει στη σημερινή κατάσταση.  

Αγαπητοί σύντροφοι,

Το θέμα της σημερινής μας συνάντησης αντανακλά πρώτα απ’ όλα αυτό που βιώνουν, με τον έναν ή άλλον τρόπο, οι λαοί της Ευρώπης: Οικονομική καπιταλιστική κρίση, αναβίωση των εθνικιστικών, ρατσιστικών, φασιστικών τάσεων, ιμπεριαλιστικός πόλεμος και επεμβάσεις.

Εκατό χρόνια μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και εβδομήντα περίπου χρόνια μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Ευρώπη βιώνει τις συνέπειες της ακόρεστης δίψας των μονοπωλίων για κέρδη, έρχεται και πάλι αντιμέτωπη με τις νομοτέλειες του καπιταλιστικού τρόπου ανάπτυξης, όπως είναι η οικονομική κρίση και οι τραγικές συνέπειές της για τους εργαζομένους και τα άλλα λαϊκά στρώματα. Η Ευρώπη και οι λαοί της έρχονται αντιμέτωποι με τον πόλεμο.

Βεβαίως, από χώρα σε χώρα οι εκδηλώσεις των φαινομένων διαφέρουν. Έτσι, αν στη δική μας χώρα μεγάλα στρώματα των εργαζομένων βιώνουν την ανεργία, τη σημαντική χειροτέρευση του βιοτικού επιπέδου τους, στην Ουκρανία ήδη ρέει το αίμα.

Η διαφορετική εκδήλωση των συνεπειών του καπιταλισμού από χώρα σε χώρα σχετίζεται με την ανισόμετρη καπιταλιστική ανάπτυξη, ωστόσο σε όλη την Ευρώπη, απ’ άκρη σ’ άκρη, εκείνος που σήμερα κερδίζει είναι μια χούφτα καπιταλιστών. Με μνημόνιο ή χωρίς, υλοποιείται η αντεργατική ατζέντα, οξύνονται τα εργατικά και κοινωνικά προβλήματα.

Δεν είναι απλώς μια διαίρεση "πλούσιων χωρών" σε βάρος "φτωχών χωρών" της Ευρώπης, αλλά μια διαίρεση που τη διαπερνά η βαθύτατη ταξική διαίρεση: Και στις πιο φτωχές χώρες της Ευρώπης υπάρχει συσσωρευμένος πλούτος στα χέρια των λίγων, που ζούνε μάλιστα ιδιαίτερα προκλητικά, σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό. Όπως και στις πιο πλούσιες χώρες υπάρχει τεράστια φτώχεια.

Οι εργαζόμενοι, άσχετα αν ζουν σε "φτωχές χώρες" ή σε "πλούσιες χώρες", έχουν κοινά συμφέροντα από την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, πολύ περισσότερο που ο καπιταλισμός σήμερα απειλεί τους λαούς με νέες αιματοχυσίες και στην Ευρώπη.

Μελετώντας την ιστορική πείρα, γνωρίζουμε πως οικονομικές κρίσεις, όπως η κρίση του 1929-1933, οδηγούν στον πόλεμο. Σε κάθε κρίση εντείνεται η επιθετικότητα του κεφαλαίου, καταστρέφονται τεράστιες παραγωγικές δυνάμεις.

Το Κόμμα μας μάλιστα εκτιμά πως ακόμα κι αν η οικονομία μπει σε φάση περιορισμένης ανάκαμψης, η κατάσταση αυτή μπορεί να διαταραχθεί από την επίδραση των εξελίξεων στην περιοχή, τη χειροτέρευση της οικονομικής πορείας στην Ευρωζώνη.

Η γερμανική οικονομία είναι σε ύφεση το 2ο τρίμηνο του χρόνου, στην Ιταλία και στη Γαλλία εντείνεται η ανησυχία. Οι αντικειμενικοί νόμοι του καπιταλισμού δεν παίζουν. Οι δυσκολίες του συστήματος έχουν προκαλέσει έντονες αντιθέσεις για το μείγμα οικονομικής διαχείρισης, έχουν πυροδοτήσει την αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος για να εξασφαλίσουν οι καπιταλιστές την πιο αποτελεσματική κυβερνητική λύση για την ενίσχυση των μονοπωλίων, για την κερδοφορία τους στις νέες συνθήκες, για τη συνέχιση της αντιλαϊκής επίθεσης.

Οι αντιθέσεις ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα οξύνονται. Κι αυτό το γεγονός συνδέεται με τις εξελίξεις στην Ουκρανία, τον οικονομικό πόλεμο των κυρώσεων ΕΕ - Ρωσίας, αλλά και με τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.

Οξύνεται η διαπάλη ισχυρών μονοπωλιακών ομίλων, καπιταλιστικών κρατών, αστικών τάξεων για τα μερίδια των αγορών, για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών, για τους αγωγούς φυσικού αερίου και πετρελαίου, όπως και συνολικότερα για τον έλεγχο των διόδων μεταφοράς εμπορευμάτων. Είναι πλέον ένας αδυσώπητος ενδοϊμπεριαλιστικός ανταγωνισμός, που, όσο περνά ο χρόνος, δυναμώνει.

Ήδη αποτελεί πρώτιστο καθήκον για το κίνημά μας η συνειδητοποίηση ότι έχει αλλάξει άρδην, λόγω του αρνητικού πλέον συσχετισμού, όλο το πλέγμα των διεθνών σχέσεων, του διεθνούς δικαίου, όπως αυτό είχε διαμορφωθεί μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τα προεόρτια όλων αυτών τα ζήσαμε όλοι την τελευταία εικοσαετία, με τη μακρά σειρά των πολέμων και στρατιωτικών επεμβάσεων του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, της ΕΕ από τη Γιουγκοσλαβία και το Ιράκ, το Αφγανιστάν και τη Λιβύη, τη Συρία και την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, τώρα στην Ουκρανία. Παντού, δηλαδή, όπου διακυβεύονται συμφέροντα αμερικανικών και ευρωπαϊκών μονοπωλίων, όπου αυτά έρχονται αντιμέτωπα με τα ανταγωνιστικά συμφέροντα των ρωσικών, των κινέζικων και των ομίλων των άλλων αναπτυσσόμενων καπιταλιστικών οικονομιών.

Είναι μια διαπάλη που περιλαμβάνει τη χρήση κάθε μέσου, όπως διπλωματικών, οικονομικών και στρατιωτικών μέτρων, ακόμη και την προοπτική της χρήσης πυρηνικών όπλων. Αυτό μαρτυρά η απόφαση του ΝΑΤΟ για συγκρότηση δυνάμεων ταχείας επέμβασης, αλλά και η επιδίωξή του να εγκαταστήσει στην Ευρώπη τη λεγόμενη αντιπυραυλική ασπίδα, ώστε να αποκτήσει «πυρηνικό προβάδισμα», για το «πρώτο πλήγμα» έναντι της Ρωσίας.

Θα θέλαμε να σταθούμε λίγο στις εξελίξεις στην Ουκρανία. Το ΚΚΕ από την πρώτη στιγμή ανέδειξε πως η αιματηρή αυτή σύγκρουση εκδηλώθηκε με τέτοια ένταση μετά την επέμβαση των ΗΠΑ και της ΕΕ στις εξελίξεις στην Ουκρανία, δυνάμεις οι οποίες βρίσκονται σε οξύ ανταγωνισμό με τη Ρωσία, για τον έλεγχο των αγορών, των πρώτων υλών και των δικτύων μεταφοράς της χώρας.

Φυσικά, η σύγκρουση εξελίχθηκε πάνω στο έδαφος του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, που ακολουθεί αυτή η χώρα μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Οπωσδήποτε, η ανατροπή της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς δεν συνιστούσε «δημοκρατική εξέλιξη», αφού στην κυβέρνηση αναρριχήθηκαν αντιδραστικές, συντηρητικές έως και φασιστικές δυνάμεις, που χρησιμοποιούνται από ΕΕ - ΗΠΑ για την προώθηση των γεωπολιτικών τους σχεδίων στην περιοχή της Ευρασίας.

Το ΚΚΕ εκτιμά πως πραγματική λύση για τον ουκρανικό λαό δεν συνιστά η πρόσδεση της Ουκρανίας ούτε στο άρμα της σημερινής ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης ούτε στο άρμα της σημερινής καπιταλιστικής Ρωσίας. Η προσπάθεια να διχαστεί ο λαός της Ουκρανίας σε εθνοτική, γλωσσική βάση και να οδηγηθεί σε ακόμα μεγαλύτερο μακελειό, με ανυπολόγιστα τραγικές συνέπειες για τον ίδιο και τη χώρα του, για να επιλέξει τη μια ή την άλλη διακρατική καπιταλιστική ένωση, είναι παντελώς ξένη προς τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Εκφράζουμε την άποψη πως ο εργαζόμενος λαός της Ουκρανίας πρέπει να οργανώσει τη δική του αυτοτελή πάλη, με κριτήριο τα συμφέροντά του και όχι με κριτήριο ποιον ιμπεριαλιστή επιλέγει το ένα ή άλλο τμήμα της ουκρανικής πλουτοκρατίας. Να χαράξει το δρόμο για συνολική ρήξη και ανατροπή, για το σοσιαλισμό, που αποτελεί τη μοναδική εναλλακτική λύση στα αδιέξοδα του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, των κρίσεων και των πολέμων. Πολύ περισσότερο, άλλωστε, που ο λαός της Ουκρανίας έχει ζήσει τι σημαίνει σοσιαλισμός, διεθνισμός, δικαιώματα για την εργατική τάξη με βάση τις πραγματικές ανάγκες της. Σε μεγάλο βαθμό αναπολεί τις τεράστιες κοινωνικές κατακτήσεις που είχε αυτός για την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα.

Το ΚΚΕ όλο αυτό το διάστημα ακολούθησε τη μόνη πολιτική η οποία θεωρούμε ότι ανταποκρίνεται στο χαρακτήρα μας ως Κομμουνιστικό Κόμμα. Από την πρώτη στιγμή το Κόμμα μας ζήτησε η Ελλάδα να μην έχει καμία συμμετοχή, καμία εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και της ΕΕ στην Ουκρανία, με όποιον τρόπο κι αν εκφράζονται αυτά τα σχέδια, είτε με κυρώσεις ενάντια στη Ρωσία, είτε με στρατιωτικές αποστολές αύριο. Αυτό το κάναμε με παρεμβάσεις μας μέσα στο εργατικό λαϊκό κίνημα, στη Βουλή και την Ευρωβουλή, με συναντήσεις με τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Δεν σταματήσαμε να υπογραμμίζουμε πως καπιταλιστική κρίση και ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι πάνε χέρι - χέρι και ο λαός μας δεν έχει κανένα συμφέρον από τη συμμετοχή της Ελλάδας σε αυτούς τους σχεδιασμούς.

Αγαπητοί σύντροφοι,

Σ’ αυτές τις συνθήκες, της οικονομικής κρίσης και των οξυμένων αντιθέσεων και προετοιμασίας πολέμων, βλέπουμε τον καπιταλισμό να ξαναβγάζει από το χρονοντούλαπο της ιστορίας και ν’ αναβιώνει στην πολιτική ζωή πολλών χωρών φασιστικές δυνάμεις. Βεβαίως το έδαφος προετοιμάστηκε χρόνια πριν.

Και μιας και μιλάμε για την ήπειρό μας, η ίδια η ΕΕ έκανε ό,τι περνάει από το χέρι της για να σβήσει τη φλόγα της αληθινής Ιστορίας, που γράφτηκε με το αίμα των λαών. Κάνει ό,τι μπορεί για να διαστρεβλώσει την Ιστορία, να δικαιώσει εμμέσως ή και ευθέως τη φασιστική κτηνωδία.

Έφτασε μάλιστα στο σημείο να καθιερώσει την 9η Μάη από Μέρα της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών σε «Μέρα της Ευρώπης», επιδιώκοντας να σβήσει από τη μνήμη των λαών της Ευρώπης τον αντιφασιστικό - αντιιμπεριαλιστικό χαρακτήρα αυτής της επετείου. Δεν διστάζουν μάλιστα σ' αυτήν τη βρώμικη συκοφαντική ιδεολογικο-πολιτική επιχείρησή τους να ταυτίσουν το φασισμό με τον κομμουνισμό, με την οδηγία-πλαίσιο της ΕΕ και την ανιστόρητη θεωρία «των δύο άκρων».

Την ίδια ώρα η ΕΕ, όπως άλλωστε και οι ΗΠΑ δεν έχουν κανέναν απολύτως ενδοιασμό να στηριχτούν και να στηρίξουν τις πιο μαύρες, τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις που αναρριχήθηκαν πραξικοπηματικά στην κυβέρνηση, στην κρατική ηγεσία της Ουκρανίας, όπως νωρίτερα είχε συμβεί σε χώρες της Βαλτικής, για την προώθηση των γεωπολιτικών τους συμφερόντων στην περιοχή της Ευρασίας.

Στις χώρες αυτές, τα τελευταία 25 χρόνια, μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού και τη διάλυση της ΕΣΣΔ, διεξάγεται μια συστηματική ιδεολογική αντικομμουνιστική «πλύση εγκεφάλου», μέσω της οποίας οι «λεγεώνες των Ες-Ες» και οι άλλες ένοπλες φιλοφασιστικές ομάδες παρουσιάζονται ως «απελευθερωτές» της χώρας από τον μπολσεβικισμό.

Ωστόσο, όση χολή και αν χύσουν, όσο μελάνι και αν ξοδέψουν, η αντικειμενική πραγματικότητα δεν αλλάζει. Σχεδόν 70 χρόνια μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο εκτιμούν την ανεπανάληπτη σε θυσίες προσφορά του κομμουνιστικού κινήματος στην ήττα του φασισμού. Βασική δύναμη του τιτάνιου αυτού αγώνα, ψυχή και καθοδηγητής ήταν τα Κομμουνιστικά Κόμματα, με επικεφαλής το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης. Εκατομμύρια κομμουνιστές και κομμουνίστριες έδωσαν και τη ζωή τους για έναν καλύτερο κόσμο.

Το καπιταλιστικό σύστημα, οι ανταγωνισμοί, που αναπόφευκτα εκδηλώνονται στο εσωτερικό του ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές και στα μονοπώλια, είναι καταγεγραμμένοι ανεξίτηλα στη συνείδηση των λαών ως οι υπεύθυνοι, βαθιά στιγματισμένοι, για τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους. Για τα εκατομμύρια των νεκρών, των αναπήρων, των ξεκληρισμένων. Δεν δίστασαν, ούτε διστάζουν μπροστά σε κανένα έγκλημα, αρκεί να εξυπηρετήσουν τα κέρδη, την κυριαρχία και την καπιταλιστική εξουσία. Αυτή η αλήθεια ισχύει ακόμα περισσότερο σήμερα που οι ανταγωνισμοί και οι συγκρούσεις οξύνονται μεταξύ τους.

Το φασιστικό τέρας και τότε και τώρα είναι δημιούργημα του καπιταλιστικού συστήματος, γεννιέται στα σπλάχνα του, δεν είναι, όπως θέλουν να το παρουσιάσουν, κάτι έξω από αυτό. Ο φασισμός είναι η ακραία φωνή του κεφαλαίου που αξιοποιείται ως η «αιχμή του δόρατος» της καπιταλιστικής εξουσίας ενάντια στο εργατικό κίνημα.

Χρησιμοποιεί τις συνθήκες της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας για να δυναμώσει, έχοντας στήριξη από το κεφάλαιο ή μερίδες του καθώς και από τον κρατικό μηχανισμό. Επιδιώκει να εφαρμόσει μια σκληρή μορφή άσκησης της εξουσίας των μονοπωλίων, όπως στο παρελθόν έκαναν τα εθνικοσοσιαλιστικά κόμματα των Χίτλερ και Μουσολίνι, για να καθυποτάξει το εργατικό - λαϊκό κίνημα. Αυτό ήταν και είναι το κύριο χαρακτηριστικό του γνώρισμα και από εδώ προκύπτει το απροκάλυπτο αντικομμουνιστικό μίσος που διακρίνει όλες τις φασιστικές δυνάμεις διαχρονικά.

Η ενίσχυση των φασιστών στην Ουκρανία, στην Ελλάδα, στη Γαλλία και σε άλλες χώρες της Ευρώπης συνδέεται με τη διάψευση των ψεύτικων προσδοκιών που είχαν καλλιεργήσει η σοσιαλδημοκρατία, αλλά και τα φιλελεύθερα αστικά κόμματα, οι κάθε λογής αστικές κυβερνήσεις, που υπόσχονταν φιλολαϊκές ρυθμίσεις και στην πράξη ακολουθούν σκληρή, αντιλαϊκή πολιτική, υπηρετώντας τα μονοπώλια.

Τότε, η απογοήτευση κατεστραμμένων λαϊκών στρωμάτων, αυτοαπασχολούμενων, αγροτών, ανέργων, άπειρων τμημάτων της εργατικής τάξης, κυρίως νέων, μπορεί να στραφεί και προς αντιδραστικότερη κατεύθυνση. Αυτό δείχνει τόσο η Ιστορία, όσο και οι τρέχουσες εξελίξεις. Η συνθηματολογία, οι υποσχέσεις για φιλολαϊκές αλλαγές, που διαψεύδονται στην πράξη από τη μια ή την άλλη διαχείριση των συμφερόντων του κεφαλαίου, της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, της στρατηγικής της ΕΕ, τροφοδοτούν το πισωγύρισμα συνειδήσεων.

Ο φασισμός, όπως και πριν από 80 χρόνια, μπορεί να είναι η επιλογή των αστικών τάξεων, όχι μόνο ως δύναμη κρούσης και φόβου κατά του λαϊκού κινήματος, αλλά και ως δύναμη διαχείρισης της αστικής εξουσίας.

Οι κομμουνιστές παλεύουμε για το ξερίζωμα των αιτιών αυτών που γεννούν τις κρίσεις, τον πόλεμο, το φασισμό και δεν είναι άλλες από το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Αυτή η κατεύθυνση, η πάλη για την επαναστατική αλλαγή, για το σοσιαλισμό θεωρούμε πως όχι μόνο μας δίνει τη δύναμη για την καθημερινή σύγκρουση με το κεφάλαιο, για τη διεκδίκηση στόχων, αιτημάτων που ανταποκρίνονται στις λαϊκές ανάγκες, αλλά και προσανατολίζει την πολιτική των συμμαχιών μας.

Στην κατεύθυνση αυτή οι κομμουνιστές στην Ελλάδα παλεύουμε, προσπαθώντας να ενώσουμε όλους εκείνους, τους πολλούς, δηλαδή την εργατική τάξη, τα μεσαία στρώματα της πόλης και του χωριού, στην πάλη ενάντια στα μονοπώλια, ενάντια στον καπιταλισμό.

Αγαπητοί σύντροφοι,

Έχει μεγάλη σημασία η στάση του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος. Να μην πέσει σε "παγίδες" που στήνονται, μεταξύ άλλων κι από "αριστερές", δηλαδή οπορτουνιστικές - σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις, όπως είναι στην Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ και στην Ευρώπη το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ), που καλούν τα εργατικά - λαϊκά στρώματα να αγωνιστούν "κάτω από ξένη σημαία".

Θέσεις, όπως π.χ. η συγκρότηση "μετώπου του Νότου της Ευρώπης" ή ο δήθεν "εκδημοκρατισμός της ΕΕ", η "αλλαγή του ρόλου της ΕΚΤ" κ.ά. έρχονται να "θολώσουν τα νερά". Να σπείρουν αυταπάτες πως ένα καλύτερο, πιο "ορθολογικό μείγμα" διαχείρισης μπορεί δήθεν να διορθώσει την ΕΕ και να απαλλάξει τον καπιταλισμό από τη σημερινή του βαρβαρότητα.

Και από αυτό το βήμα θέλουμε να το τονίσουμε: Όπως ο καπιταλισμός, το διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, δεν μπορεί να απαλλαγεί ποτέ από τα ίδια τα έμφυτα χαρακτηριστικά του και με έναν άλλο, δήθεν "αριστερό" τρόπο διαχείρισης να "εξανθρωπιστεί", έτσι και οι διακρατικές καπιταλιστικές συμμαχίες του, οι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί τύπου ΕΕ, δεν μπορούν να "εξανθρωπιστούν". Στις σημερινές συνθήκες, μάλιστα, χειρότερες θα γίνονται, καλύτερες αποκλείεται.

Ο μόνος δρόμος για τους λαούς είναι η πάλη για την ανατροπή τους, για την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας, με την εργατική τάξη, το λαό, στην εξουσία.

ΕΕ και ΝΑΤΟ είναι "εργαλεία" των ευρω-αμερικανικών μονοπωλίων. Δεν είναι σε "κηδεμονία" η ΕΕ από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Δεν σύρεται η ΕΕ πίσω από ΗΠΑ - ΝΑΤΟ, όπως ισχυρίζονται οπορτουνιστικές δυνάμεις, αλλά συνεργάζονται στενότατα και αυτό φαίνεται παντού.

Βεβαίως, υπάρχουν και επιμέρους συμφέροντα που μπορούν να συγκρούονται με τη μια ή την άλλη κοινή αντιμετώπιση του θέματος. Ωστόσο οι ευρω-ΝΑΤΟικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις κάθε φορά καλούνται να γεφυρώσουν τα επιμέρους συμφέροντά τους και να χαράξουν τον κοινό συντονισμό ΕΕ - ΝΑΤΟ - ΗΠΑ, την παραπέρα ενίσχυση της ΝΑΤΟικής λυκοσυμμαχίας και των υποδομών της στην Ευρώπη, σε αγαστή συνεργασία, επιδιώκοντας να αποκτήσουν το πλεονέκτημα και να μιλούν από θέσεις ισχύος με τη σημερινή καπιταλιστική Ρωσία.

Στο πλαίσιο αυτό και στο όνομα δήθεν της "ευρωπαϊκής ασφάλειας" εντάσσονται τα σχέδια αύξησης των στρατιωτικών δαπανών, η λεγόμενη αντιπυραυλική ασπίδα, η αύξηση των λεγόμενων ευέλικτων στρατιωτικών σωμάτων, η μεγαλύτερη πρόσδεση της Ουκρανίας στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ κ.ά., όπως αποφασίστηκε στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ουαλία.

Η Ευρώπη του σοσιαλισμού, της ειρήνης και της κοινωνικής δικαιοσύνης, για την οποία παλεύουμε, προϋποθέτει αντικειμενικά την ενίσχυση της εργατικής - λαϊκής πάλης σε εθνικό επίπεδο. Γιατί η ισχυροποίηση της πάλης σε εθνικό επίπεδο αποτελεί προϋπόθεση για την ενδυνάμωση της πάλης σε περιφερειακό και πανευρωπαϊκό επίπεδο, για την αλλαγή του συσχετισμού δύναμης, για να "σπάσει ο κρίκος" της εξουσίας των μονοπωλίων και των ιμπεριαλιστικών "δεσμών" της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, με την αποδέσμευση, κάτι που στις σημερινές συνθήκες μπορεί να εγγυηθεί μόνο η εργατική λαϊκή εξουσία.

Το ζήτημα αυτό έχει ανοίξει ως θέμα συζήτησης στη χώρα μας, αφού η αξιωματική αντιπολίτευση, ο ΣΥΡΙΖΑ, από τη μια δίνει όρκους πίστης στις παραπάνω ενώσεις και από την άλλη υπόσχεται ως κυβέρνηση το "φτιασίδωμα" της ΕΕ ή διακηρύσσει πως η αποχώρηση από το ΝΑΤΟ δεν είναι στις προτεραιότητές του ή βάζει κάποια στελέχη του να μιλάνε γενικά περί ανάγκης "διάλυσής" του.

Όμως η γραμμή που είναι σε αντιστοιχία με τα συμφέροντα του κάθε λαού και όλων των λαών είναι μία: Όσες χώρες είναι ενταγμένες στο ΝΑΤΟ, οι λαοί τους να παλεύουν με συνέπεια για την αποχώρησή τους από αυτό και όσες ετοιμάζονται οι αστικές τάξεις να τις βάλουν μέσα στη λυκοσυμμαχία, οι λαοί να οργανώσουν την πάλη τους ενάντια στην ένταξη σ’ αυτό. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει.

Είναι γνωστή η τακτική οπορτουνιστικών και σοσιαλδημοκρατικών δυνάμεων, όπως του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων που συσπειρώνονται βασικά στο ΚΕΑ και που εδώ και χρόνια από τη μια "ρίχνουν νερό στο μύλο" του ΝΑΤΟ, στηρίζοντας τα προσχήματα και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις π.χ. στη Γιουγκοσλαβία, στη Λιβύη, ή στη Συρία και την ίδια ώρα επιδιώκουν να ρίξουν "στάχτη στα μάτια" των εργαζομένων, μιλώντας γενικόλογα "πασιφιστικά" υπέρ της διάλυσης του ΝΑΤΟ.

Είναι υποκριτικό, γιατί ένα τέτοιο αίτημα δικαιολογείται ως ένα βαθμό να προβάλλεται από ένα κίνημα, ένα κόμμα που η χώρα του δεν είναι στο ΝΑΤΟ, ούτε υπάρχει σκέψη να μπει σε αυτό. Όταν, όμως, η χώρα σου είναι μέσα σ’ αυτή τη συμμορία δολοφόνων, δεν μπορείς να σφυρίζεις αδιάφορα και να λες αόριστα "ε, ας διαλυθεί κάποια στιγμή"! Πρέπει πρώτα απ’ όλα να παλέψεις για τον απεγκλωβισμό της χώρας σου από τα εγκληματικά σχέδια και τον ίδιο αυτό εγκληματικό φορέα, το "μακρύ χέρι", το οπλισμένο "χέρι" των ευρω-αμερικανικών μονοπωλίων.

Αγαπητοί σύντροφοι,

Πριν εκατό χρόνια υπήρχαν ορισμένοι αναλυτές των διεθνών εξελίξεων που εκτιμούσαν πως οι αντιθέσεις, η σύγκρουση ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις της εποχής θα περιοριστούν σε επιμέρους εστίες, σε τοπικούς πολέμους και αψιμαχίες. Κι αυτό γιατί, όπως εκτιμούσαν, τα συμφέροντα από τη συνεργασία των οικονομικών κύκλων των μεγάλων χωρών ήταν τόσο μεγάλα που θα λειτουργούσαν αποτρεπτικά για έναν Παγκόσμιο Πόλεμο.

Όπως γνωρίζουμε σήμερα όμως, αυτές οι εκτιμήσεις διαψεύστηκαν από τη ζωή και μάλιστα πληρώνοντας με τη ζωή τους εκατομμύρια άνθρωποι. Ο καπιταλισμός, οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις ήδη προξένησαν στην Ευρώπη δύο Παγκόσμιους Πολέμους, προκαλώντας τεράστιες καταστροφές.

Σήμερα το "φιτίλι" του πολέμου έχει ανάψει. Και πάλι δεν είναι λίγοι εκείνοι που εκτιμούν πως μια γενικευμένη σύγκρουση είναι "παράλογη", αφού τα κέρδη της συνεργασίας ανάμεσα σε μεγάλες δυνάμεις, όπως π.χ. ανάμεσα στη Γερμανία και τη Ρωσία, είναι τεράστια, οπότε δεν είναι λογικό να οδηγηθούμε σε μια γενικευμένη σύγκρουση.

Από τη μεριά μας δεν συμμεριζόμαστε αυτές τις καθησυχαστικές φωνές.

Βεβαίως, μελετούμε τις εξελίξεις, τις διαφοροποιήσεις, τα επιμέρους συμφέροντα και συνεργασίες που αναπτύσσουν αστικές τάξεις, αλλά δεν ξεχνούμε πως η καπιταλιστική κρίση "ανακατεύει τα χαρτιά" μέσα στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, όπου συμμετέχει κάθε καπιταλιστική χώρα με βάση την οικονομική - πολιτική και στρατιωτική ισχύ της.

Οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, που οδήγησαν στο παρελθόν σε δεκάδες τοπικούς, περιφερειακούς και σε δύο Παγκόσμιους Πολέμους, συνεχίζουν να οδηγούν σε σκληρές οικονομικές, πολιτικές και στρατιωτικές συγκρούσεις, ανεξάρτητα από τη σύνθεση ή ανασύνθεση, τις αλλαγές στη δομή και στο πλαίσιο στόχων διεθνικών ιμπεριαλιστικών ενώσεων, τη λεγόμενη νέα "αρχιτεκτονική" τους.

Άλλωστε, "ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα, βίαια μέσα", ιδιαίτερα σε συνθήκες βαθιάς κρίσης υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και σημαντικών αλλαγών στο συσχετισμό των δυνάμεων του διεθνούς ιμπεριαλιστικού συστήματος, όπου το ξαναμοίρασμα των αγορών σπανίως γίνεται αναίμακτα.

Αυτή η διαπίστωση, πως όσο υπάρχει καπιταλισμός θα υπάρχουν και οι συνθήκες που γεννούν τον πόλεμο, μας βάζει μπροστά σε σύνθετα καθήκοντα.

Γι’ αυτό απευθυνόμαστε στην εργατική τάξη της κάθε χώρας, στους λαούς της Ευρώπης και τονίζουμε πως τα συμφέροντά τους ταυτίζονται με τον κοινό αντικαπιταλιστικό - αντιμονοπωλιακό αγώνα, για την αποδέσμευση από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, την απομάκρυνση των ξένων στρατιωτικών βάσεων και των πυρηνικών, την επιστροφή των στρατιωτικών δυνάμεων από τις ιμπεριαλιστικές αποστολές, την εκδήλωση της αλληλεγγύης σε κάθε λαό που αγωνίζεται και επιδιώκει να χαράξει το δικό του δρόμο ανάπτυξης.

Για να απεμπλακεί η χώρα μας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και πολέμους. Για να γίνει πράξη το σύνθημα: "Ούτε γη ούτε νερό στους φονιάδες των λαών!". Αυτός είναι ένας καθημερινός αγώνας. Ένας αγώνας με συγκεκριμένους στόχους πάλης, που οι κομμουνιστές στην Ελλάδα τον διεξάγουμε ενιαία και όχι αποσπασμένα από τον αγώνα για τη λαϊκή εξουσία.

Η αξιοποίηση της πολύτιμης ιστορικής πείρας κάθε κινήματος, κάθε κόμματος, στη χώρα του και διεθνώς, είναι σημαντικό εργαλείο. Ταυτόχρονα όμως δεν είναι δυνατό να μένουμε μόνο στην παλιά πολύτιμη πείρα μας.

Η διάθεση της αστικής τάξης κάθε χώρας να πάρει ενεργό μέρος στη διανομή των αγορών με πόλεμο θα συνδεθεί ακόμα περισσότερο με μια αποπροσανατολιστική εθνικιστική εκστρατεία σε κάθε χώρα, με διάφορα προσχήματα να προσπαθούν να πείσουν η κάθε μια αστική τάξη το λαό της χώρας της ότι έχει υλικό συμφέρον να τραβήξει σε έναν -ακόμα και επεκτατικό- πόλεμο, να επιδιώξει προσαρτήσεις ή να δεχτεί νέους συμβιβασμούς και εξαρτήσεις.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, όποια μορφή και αν πάρει η συμμετοχή της κάθε ξεχωριστής χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στην ιμπεριαλιστική επέμβαση, το κομμουνιστικό μας κίνημα, τα ΚΚ πρέπει να ηγηθούν για την αυτοτελή οργάνωση της εργατικής, λαϊκής αντίστασης και να συνδέσουν αυτή την πάλη τους με την ολοκληρωτική ήττα της αστικής τάξης, τόσο της εγχώριας όσο και της ξένης ως εισβολέα, με στόχο να περάσει η εξουσία στα χέρια των εργατικών λαϊκών δυνάμεων.

Κι αυτό μπορεί να γίνει πραγματικότητα, παίρνοντας σε τέτοιες συνθήκες το ΚΚ την πρωτοβουλία για τη συγκρότηση Εργατικού - Λαϊκού Μετώπου με το σύνθημα: Ο λαός να δώσει την ελευθερία και τη διέξοδο από την καπιταλιστική βαρβαρότητα, που όσο κυριαρχεί στις χώρες μας φέρνει τον πόλεμο και την ιμπεριαλιστική "ειρήνη" με το πιστόλι στον κρόταφο των λαών.

Η προσφορά του σοσιαλιστικού συστήματος στην Ευρώπη, παρά τις ανατροπές που σημειώθηκαν πριν 25 περίπου χρόνια, παραμένει ακλόνητη. Μόνο ο σοσιαλισμός μπορεί να βάλει εκείνες τις οικονομικές και κοινωνικές βάσεις που θα μπορέσουν να ικανοποιήσουν τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων, των άλλων λαϊκών στρωμάτων, εξασφαλίζοντας την ειρήνη.

Τα Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα της Ευρώπης πρέπει να εντείνουν τις προσπάθειές τους, τη δράση τους, το συντονισμό τους και με γραμμή ανατροπής να συμβάλουν να δυναμώσει το ευρωπαϊκό μέτωπο πάλης ενάντια στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ. Για να ξημερώσει το ελπιδοφόρο αύριο για τους λαούς και τη νεολαία των χωρών μας