Ο αγώνας των μαθητών είναι δίκαιος

Β

Από τη διαδήλωση της περασμένης Πέμπτης στην Αθήνα

δομάδα μαθητικών κινητοποιήσεων σε όλη τη χώρα ήταν αυτή που πέρασε. Εκατοντάδες σχολεία βγήκαν στους δρόμους μαζικά σε δεκάδες πόλεις και βροντοφώναξαν για τα αιτήματά τους, για τις ανάγκες τους.

«Από την Α' Λυκείου για να τα βγάλω πέρα πρέπει να διαβάζω 10 ώρες τη μέρα», έλεγε χαρακτηριστικά ένας μαθητής, εξηγώντας έναν από τους λόγους που οδηγούν τους μαθητές να διαδηλώνουν και να απαιτούν. Και δεν πρόκειται για φυγοπονία και για τεμπελιά. Τα παιδιά σηκώνουν πολύ μεγάλα βάρη σε ένα σχολείο που τους φορτώνει με αποσπασματικές γνώσεις δύσκολα αφομοιώσιμες, με ένα μεγάλο όγκο πληροφοριών ασύνδετων μεταξύ τους και συχνά άχρηστων... κι «ό,τι πιάσουν». Αυτό συμβαίνει από το Δημοτικό μέχρι και το Λύκειο. Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια, οι ελλείψεις εκπαιδευτικών έρχονται να πολλαπλασιάσουν τα παραπάνω προβλήματα, καθώς χάνονται μαθήματα για μήνες και μετά καλούνται να αφομοιώσουν τη συσσωρευμένη ύλη... «τρέχοντας». Αναγκάζονται να ξεκινούν φροντιστήριο σε όλο και μικρότερες ηλικίες και νιώθουν την οικονομική αφαίμαξη των οικογενειών τους.

Σε όλα τα παραπάνω προστέθηκε από πέρσι η εφαρμογή του «νέου» Λυκείου, στο οποίο μετρούν οι βαθμοί όλων των τάξεων για την πρόσβαση στην Ανώτατη Εκπαίδευση και στις εξετάσεις στο τέλος της χρονιάς εφαρμόζεται η «Τράπεζα Θεμάτων». Πρόκειται για εκατοντάδες θέματα εξετάσεων στο κάθε μάθημα, που οι μαθητές καλούνται να τα διαβάζουν από τώρα για να ανταποκριθούν στις εξετάσεις, παράλληλα με όλο το υπόλοιπο διάβασμα που έτσι κι αλλιώς είχαν. Η περσινή εφαρμογή του μέτρου της «Τράπεζας Θεμάτων» δεν έχει να επιδείξει τίποτα θετικό. Καθηγητές και μαθητές την επικρίνουν και οι μόνοι που την επιδοκίμασαν και τη χειροκρότησαν ήταν οι ιδιοκτήτες φροντιστηρίων. Γιατί άραγε; Μα φυσικά γιατί τους αυξάνει την πελατεία. Πέρσι ένα μεγάλο ποσοστό των μαθητών χρειάστηκε να κάνει φροντιστήρια και ιδιαίτερα ακόμα και μέσα στο καλοκαίρι, αφού η «Τράπεζα Θεμάτων» άφησε πίσω της χιλιάδες μετεξεταστέους. Οταν όμως εμφανίζεται να αποτυγχάνει το 1/4 των μαθητών όλης της χώρας, τότε προφανώς το πρόβλημα δεν είναι των συγκεκριμένων παιδιών, αλλά του ίδιου του σχολείου. Κάτι δεν πάει καλά με αυτό το σχολείο, στο οποίο σχεδόν οι μισοί μαθητές βρίσκονται κάθε χρόνο στο όριο, για να περάσουν την τάξη (κι αυτό ίσχυε και πριν την εφαρμογή της «Τράπεζας Θεμάτων», αλλά η «Τράπεζα» το επέτεινε).

Παράλληλα, με τα παραπάνω, από περιοχή σε περιοχή, οι μαθητές ανέδειξαν και άλλα σοβαρά προβλήματα στα σχολειά τους, από το πρόβλημα της μεταφοράς, διάφορα κτιριακά, μέχρι την ανάγκη παροχής ενός μικρογεύματος σε όλα τα παιδιά.

Προσπάθειες τρομοκράτησης

Από την πρώτη στιγμή που οι μαθητές βγήκαν στους δρόμους επιστρατεύτηκαν όλοι οι γνωστοί μηχανισμοί για την τρομοκράτησή τους. Το υπουργείο Παιδείας άρχισε τις απειλές για μαθήματα μέσα στις γιορτές και για περικοπή των εκδρομών, στη βάση του σχετικού Προεδρικού Διατάγματος που είχε βγει πέρσι και που υποκριτικά προέβλεπε δήθεν τρόπους αναπλήρωσης των μαθημάτων σε περιπτώσεις καταλήψεων, την ώρα που χιλιάδες διδακτικές ώρες χάνονταν και χάνονται από τις ελλείψεις εκπαιδευτικών. Μάλιστα, ο υπουργός άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να φέρει και νέες ρυθμίσεις γι' αυτήν την υποκριτική «αναπλήρωση» των ημερών των καταλήψεων. Ακολούθησαν και εισαγγελικές παρεμβάσεις για τις καταλήψεις, ενώ δεν έλειψαν και οι κατασταλτικές δράσεις απέναντι στις μαθητικές κινητοποιήσεις από διευθυντές σχολείων.

Εχει σημασία να σημειώσουμε ότι οι απειλές και η τρομοκρατία ξεκίνησαν αυτόματα με το που βγήκαν οι μαθητές μαζικά στους δρόμους σε όλη τη χώρα. Η κυβέρνηση και ο κρατικός μηχανισμός αντιμετώπισαν τις μαθητικές κινητοποιήσεις ως ένα πρόβλημα και κινητοποιήθηκαν άμεσα για να τις καταστείλουν. Κουβέντα δεν είπαν για τα αιτήματα των μαθητών, αλλά επικέντρωσαν την κουβέντα στη μορφή των καταλήψεων, επιμένοντας ότι αυτές πρέπει να σταματήσουν. Στην πραγματικότητα, οι μαθητές ακολούθησαν μια πραγματική πολυμορφία στις κινητοποιήσεις τους και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο βρέθηκαν για όλη τη βδομάδα στους δόμους, προσπαθώντας να ακουστεί η φωνή τους και τα «θέλω» τους όσο πιο δυνατά γίνεται.

Για τα περί υποκίνησης

Υπάρχει ακόμα μια πλευρά. Είναι αλήθεια ότι το σύνθημα για μαθητικές κινητοποιήσεις στις 3 Νοέμβρη δόθηκε αρχικά μέσω μιας ιστοσελίδας στο facebook. Η ανωνυμία πίσω από την οποία μπορεί κάποιος να καλύπτεται στο διαδίκτυο και να εκδίδει καλέσματα είναι πράγματι ένα πρόβλημα, που μάλιστα προβλημάτισε και τους ίδιους τους μαθητές. Και δεν είναι πρώτη φορά που χρησιμοποιούνται οι νέες τεχνολογίες με τέτοιον τρόπο, ώστε πίσω από την ανωνυμία τους να χειραγωγούνται μάζες νεολαίας. Οποιοσδήποτε όμως κι αν κρύβεται πίσω από το προφίλ του facebook σίγουρα δεν μπορεί να επισκιάσει τις συλλογικές αγωνιστικές αποφάσεις που πήραν οι ίδιοι οι μαθητές. Δεν ανακάλυψαν οι μαθητές ξαφνικά τα προβλήματά τους, επειδή κάποιος έκανε ένα κάλεσμα στο facebook. Κοινός τόπος στις συζητήσεις μέσα στα σχολεία είναι ότι «αυτό το σχολείο που μας έχουν φτιάξει δεν μας κάνει». Η «Τράπεζα Θεμάτων», τα φροντιστήρια, το διαρκές άγχος, οι ελλείψεις εκπαιδευτικών, το πρόβλημα με τη μεταφορά τους από και προς τα σχολεία τους κ.ά. είναι προβλήματα υπαρκτά και πυροδοτούν την αγανάκτηση και τις διαθέσεις των μαθητών να διεκδικήσουν αγωνιστικά όλα όσα τους ανήκουν. Εχουν 5μελή, έχουν 15μελή, έχουν συλλογικές διαδικασίες, κάνουν συνελεύσεις, κάνουν προσπάθειες συντονισμού από σχολείο σε σχολείο και αποφασίζουν.

Η κυβέρνηση, όμως, αντί να απαντήσει σε αυτά, ψάχνει να βρει «υποκινητές» των μαθητών. Ο υπουργός Παιδείας έκανε «αβάντα» στη Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ ότι τάχα αυτή καλεί τους μαθητές σε καταλήψεις (ενώ η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ έβγαλε ανακοίνωση δυο μέρες, αφού ξεκίνησαν οι κινητοποιήσεις) και παράλληλα ήρθε σε επικοινωνία με τον διευθυντή της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος και με την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για να βρεθεί αν αυτός που κρύβεται πίσω από την ιστοσελίδα στο facebook είναι μαθητής ή ενήλικος...

Ξεκίνησε από την κυβέρνηση μια ολόκληρη συζήτηση περί «υποκίνησης» των κινητοποιήσεων κι έγινε προσπάθεια να μπουν και οι μαθητικές κινητοποιήσεις στο κάδρο της κοκορομαχίας μεταξύ κυβέρνησης και ΣΥΡΙΖΑ. Η αντιπαράθεση όμως αυτή είναι μακριά κι έξω από τις κινητοποιήσεις, από τις ανάγκες και από την πραγματικότητα των ίδιων των μαθητών. Είναι ξένη για τους μαθητές που συζητούν μέσα στα σχολεία τα «θέλω» τους και τους τρόπους δράσης τους.

Ο υπουργός, λίγο - πολύ, υποστήριζε με διάφορες τοποθετήσεις του ότι κανένας ενήλικος, κανένα κόμμα ή πολιτική νεολαία δεν έχει δικαίωμα να εκφέρει γνώμη για τις μαθητικές κινητοποιήσεις ή να απευθύνει καλέσματα στους μαθητές. Πρόκειται για επικίνδυνες λογικές ποινικοποίησης της πολιτικής δράσης, αφού οι πολιτικές νεολαίες μπορούν κάλλιστα να έχουν ως μέλη τους μαθητές και αντίστροφα οι μαθητές έχουν κάθε δικαίωμα να έχουν πολιτική άποψη ακόμα και κομματική τοποθέτηση και δράση.

Αφησε, μάλιστα, αιχμές και για τους εκπαιδευτικούς, λέγοντας ότι δεν μπορεί «συνδικαλιστής να λέει στα παιδιά ότι "τα παιδιά γίνονται καλύτεροι μαθητές όταν κάνουν κινητοποιήσεις"». Μα ο εκπαιδευτικός πρέπει να μαθαίνει στα παιδιά την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ότι πρέπει να μάθουν να αγωνίζονται για όλα στη ζωή τους, πρέπει να μάθουν να διεκδικούν όλα όσα τους ανήκουν.

Για το δυνάμωμα του αγώνα

Απέναντι στις προσπάθειες τρομοκράτησης και συκοφάντησης των μαθητικών αγώνων πρέπει να σηκωθεί ένα τείχος στήριξης από γονείς και εκπαιδευτικούς, που πρέπει να ακολουθήσουν κοινό αγωνιστικό βηματισμό με τους μαθητές. Υπάρχουν θετικά παραδείγματα από την πρώτη στιγμή των κινητοποιήσεων: Οι Ενώσεις Γονέων στο Πέραμα και στο Ηράκλειο Κρήτης διαδήλωσαν μαζί με τους μαθητές, γονείς κι εκπαιδευτικοί στην Πρέβεζα πήγαν μαζί με τους εκπροσώπους των 15μελών Μαθητικών Συμβουλίων όταν τους κάλεσε ο εισαγγελέας, η Ενωση Γονέων Νίκαιας - Ρέντη κάλεσε τους εκπροσώπους των 15μελών σε κοινή σύσκεψη για να αναλάβουν μαζί πρωτοβουλίες, αντίστοιχες πρωτοβουλίες έχουν πάρει οι εκπαιδευτικοί και στην Κεφαλονιά κ.ά. Παράλληλα, γονείς και εκπαιδευτικοί στην Αθήνα κάνουν αύριο παράσταση διαμαρτυρίας στο υπουργείο Δικαιοσύνης, απαιτώντας να σταματήσουν οι εισαγγελικές παρεμβάσεις. Υπάρχει έδαφος αυτές οι πρωτοβουλίες να συνεχιστούν και να εμπλουτιστούν.

Εχει σημασία ότι παρά το όργιο τρομοκρατίας από την έναρξη των κινητοποιήσεων, οι αγωνιστικές διαθέσεις των μαθητών δεν ανακόπηκαν. Μέχρι και την Παρασκευή γίνονταν μαζικές διαδηλώσεις. Η αγανάκτησή τους βράζει. Κι αυτό μπορεί να συνεχίζει να εκφράζεται και να δυναμώσει. Πολλές μορφές μπορούν να αξιοποιηθούν, μπορεί να επιστρατευθεί η φαντασία και η δημιουργικότητα που δεν τη στερούνται διόλου τα παιδιά και η φωνή τους να γίνει ακόμα πιο δυνατή μέσα κι έξω από το σχολείο. Οπλο τους είναι τα συλλογικά τους όργανα, τα 5μελή και τα 15μελή, οι γενικές τους συνελεύσεις, οι δυνατότητες συντονισμού μεταξύ σχολείων. Ηδη, στην Αττική έχει οριστεί για το Σάββατο, 15 Νοέμβρη, συνάντηση συντονισμού μαθητών εκλεγμένων σε 5μελή και 15μελή από την Αθήνα και τον Πειραιά. Συνεχίζουν. Για ένα καλύτερο σχολείο, για μια καλύτερη ζωή.

Γιάννα ΣΤΡΕΒΙΝΑ

Για να πάρει ανάσα ο λαός...

Το αίτημα των εργαζόμενων λαϊκών στρωμάτων να πάρουν μια ανάσα, μια στοιχειώδη ανακούφιση, μετά από μια πενταετία σφοδρής επίθεσης στα εργασιακά, ασφαλιστικά δικαιώματά τους, στα εισοδήματά τους είναι πέρα για πέρα δίκαιο.

Γύρω από αυτήν την απαίτηση διεξάγεται ένα πραγματικό εμπόριο ελπίδας, που έχει ως στόχο να στρατεύσει το λαό πίσω από τη μια ή την άλλη πολιτική διαχείρισης, πίσω από τη μια ή την άλλη κυβερνητική λύση, με το μάτι, βεβαίως, στραμμένο προς τις ερχόμενες εκλογές.

Η συγκυβέρνηση καλλιεργεί το μύθο ότι προϋπόθεση για την περιβόητη ανακούφιση είναι να ολοκληρωθεί το «πρόγραμμα», ώστε να μπορέσουμε να βγούμε απ' το μνημόνιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ σπέρνει αυταπάτες ότι προϋπόθεση για το ίδιο πράγμα είναι να υπάρξει διαπραγμάτευση για τη ρύθμιση του χρέους με «κούρεμα» μέρους του. Και οι δύο θέτουν ως κύριο στόχο την ανάκαμψη της κερδοφορίας του κεφαλαίου, την οποία προβάλλουν ως όρο και για τη λαϊκή ανακούφιση. Και οι δύο, όταν λένε ανακούφιση, δε μιλάνε για ουσιαστική αποκατάσταση των απωλειών που είχαν τα εργατικά - λαϊκά εισοδήματα αυτήν την 5ετία αλλά για ορισμένα ψίχουλα διαχείρισης της ακραίας φτώχειας, ψίχουλα που ακόμα και αυτά δε θα πιάσουν τόπο, γιατί θα εξανεμιστούν πάνω στο έδαφος της συνολικής αντιλαϊκής επίθεσης, μέσα στο συνολικό αντιλαϊκό πλαίσιο που κυριαρχεί.

Η αντιλαϊκή επίθεση κρατάει χρόνια

Οι βάσεις για τη διαρκή υπονόμευση του λαϊκού εισοδήματος και των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων είχαν τεθεί πολύ πριν την εκδήλωση της πρόσφατης καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης.

Ηδη από την δεκαετία του 1990 η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, των απελευθερώσεων τομέων που μέχρι τότε βρίσκονταν υπό κρατικό έλεγχο, των περικοπών σε τομείς Υγείας, Πρόνοιας, Παιδείας, οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, η επίθεση στα ασφαλιστικά δικαιώματα, όλα αυτά συνέθεταν ένα πλαίσιο υπονόμευσης όσων είχαν κατακτηθεί τα προηγούμενα χρόνια.

Η εξέλιξη αυτή δεν ήταν ούτε προσωρινή, ούτε συγκυριακή, σηματοδοτούσε το πέρασμα του καπιταλισμού σε μια νέα φάση της ανάπτυξής του, που «άφηνε πίσω» τη μακρόχρονη -σχεδόν τριαντάχρονη- αστική διαχείριση που ακολουθήθηκε μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, που στηριζόταν στους μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης της μεταπολεμικής ανασυγκρότησης και, βεβαίως, έπαιρνε υπόψη της την ύπαρξη της ΕΣΣΔ και των σοσιαλιστικών κρατών στην Ευρώπη, της διεθνούς ταξικής πάλης.

Η ανάγκη γι' αυτήν τη στροφή είχε σηματοδοτηθεί ήδη από την καπιταλιστική οικονομική κρίση των αρχών της δεκαετίας του 1970 («πετρελαϊκή κρίση»). Η αλλαγή αυτή προχώρησε με διαφορετικούς ρυθμούς στα καπιταλιστικά κράτη της Ευρώπης εξαιτίας της ανισόμετρης οικονομικής ανάπτυξης.

Στην Ελλάδα, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, προωθούνται μια σειρά αναδιαρθρώσεις. Οι αναδιαρθρώσεις αυτές παίρνουν τη μορφή μιας γενικευμένης πολιτικής μετά την συγκρότηση της ΕΕ και στην προοπτική ένταξης της Ελλάδας στην ΟΝΕ.

Οι πολιτικές αυτές, που χαρακτηρίστηκαν ως «νεοφιλελεύθερες», δεν είναι αποτέλεσμα μιας ιδεοληψίας ορισμένων πολιτικών δυνάμεων της αστικής τάξης, απόδειξη γι' αυτό είναι ότι την εφάρμοσαν όλοι, ανεξάρτητα από τις διακηρύξεις τους. Στη διαμόρφωσή της επέδρασε η ανάγκη αντιμετώπισης προβλημάτων της καπιταλιστικής αναπαραγωγής σε συνθήκες ανταγωνισμού των ευρωπαϊκών καπιταλιστικών κρατών με ΗΠΑ και Ιαπωνία, ενώ στη συνέχεια επέδρασε το γεγονός της δυναμικής εισόδου στη διεθνή καπιταλιστική αγορά γιγάντων όπως η Κίνα, η Ινδία, η Ρωσία και η Βραζιλία, εντείνοντας τις ανταγωνιστικές πιέσεις.

Μέχρι το 2009, σταθερός προβληματισμός και κριτική από αστικά επιτελεία ήταν ότι δεν προχωράνε οι μεταρρυθμίσεις με την ταχύτητα που πρέπει, ότι οι κυβερνήσεις φοβούνται το πολιτικό κόστος.

Οι αξιώσεις του κεφαλαίου

Οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν με την καπιταλιστική οικονομική κρίση, τα μνημόνια, τις δανειακές συμβάσεις και κυρίως η ανάγκη μαζικής απαξίωσης της εργατικής δύναμης (βασικός όρος για έξοδο από την κρίση προς όφελος του κεφαλαίου) επιτάχυναν την εφαρμογή αυτών των πολιτικών.

Σε αυτήν την πενταετία το αντιλαϊκό νομικό οπλοστάσιο ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο, με μια σειρά αποφάσεις που καταδικάζουν το λαό στον κατήφορο.

Ολα αυτά, που αποτελούν προϋποθέσεις για την περιβόητη ανάκαμψη αλλά και βάση για να μπορέσει να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας στο μέλλον, προβάλλονται και ως το «φάρμακο» για την αντιμετώπιση του ενδεχομένου μελλοντικών κρίσεων.

Αυτή η πολιτική ήρθε για να μείνει, μάλιστα συνοδεύεται από το επιχείρημα ότι αν όλα αυτά είχαν εφαρμοστεί μέχρι το 2009 ίσως η κρίση να αντιμετωπιζόταν καλύτερα. Αυτό άλλωστε ομολογούν τόσο οι απαιτήσεις του ΣΕΒ, που επαναδιατυπώθηκαν πρόσφατα, για αλλαγές σε Ασφαλιστικό, ομαδικές απολύσεις όσο και οι διαβεβαιώσεις της ΕΕ ότι οι «μεταρρυθμίσεις» (έτσι ονομάζουν τα αντιλαϊκά μέτρα) θα συνεχιστούν και με το πέρας των μνημονίων.

Βεβαίως, το πέρασμα σε μια φάση ανάκαμψης ενδεχομένως να συνδυαστεί με ορισμένα μέτρα που θα έχουν ως στόχο να αντιμετωπίσουν τα πιο ακραία φαινόμενα που γεννά η εφαρμογή αυτής της πολιτικής, να γίνει διαχειρίσιμο το πρόβλημα της μεγάλης ανεργίας, ιδιαίτερα στις νέες ηλικίες, να εξασφαλιστεί και ένα μίνιμουμ πλαίσιο ενσωμάτωσης και χειραγώγησης δια μέσου ορισμένων παροχών.

Ολα αυτά, βεβαίως, θα εξαρτηθούν από την πορεία της ανάκαμψης και το ενδεχόμενο εκδήλωσης μιας νέας κρίσης. Σε κάθε, όμως, περίπτωση δεν μπορεί να γίνεται λόγος ούτε για αποκατάσταση εισοδημάτων, ούτε για ουσιαστική ανακούφιση των εργαζόμενων λαϊκών στρωμάτων. Πολύ δε περισσότερο που στο μεταξύ έχει διευρυνθεί η ψαλίδα ανάμεσα στις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες και την ικανοποίησή τους, έχει μεγαλώσει ο βαθμός εκμετάλλευσης, δηλαδή η απόσταση ανάμεσα στην καπιταλιστική κερδοφορία και στο μέρος του κοινωνικού πλούτου που πάει για την κάλυψη της επιβίωσης των εργαζομένων, ακόμα και σε χώρους και κλάδους που οι μισθοί δε μειώθηκαν δραματικά ή ακόμα και αυξήθηκαν.

Σύγκρουση με την αντιλαϊκή στρατηγική

Απ' όλα αυτά είναι καθαρό ότι ακόμα και στοιχειώδη μέτρα για την ανακούφιση των εργαζομένων έρχονται σε αντιπαράθεση με τη συνολική αστική στρατηγική. Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος αντιμετώπισης από την πλευρά της συγκυβέρνησης όλων των προτάσεων νόμου και τροπολογιών που κατέθεσε το ΚΚΕ, υποστηρίζοντας διεκδικήσεις του συνδικαλιστικού κινήματος. Ολες απορρίπτονται ως ασύμφορες δημοσιονομικά.

Ομως είναι χαρακτηριστική και η στάση του ΣΥΡΙΖΑ, που, ενώ στα λόγια μιλάει για τη «σωτηρία του λαού», δε δεσμεύεται σε μέτρα που αφορούν την ουσιαστική ανακούφιση των εργαζομένων, π.χ., επαναφορά 13ου και 14ου μισθού και αντίστοιχα σύνταξης κλπ., ούτε βεβαίως για την κατάργηση όλου του αντιλαϊκού νομοθετικού πλαισίου, των συνθηκών της ελαστικής εργασίας κλπ.

Στο αντίθετο, μάλιστα, συνηγορούν οι διαβεβαιώσεις για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, για τήρηση των αντοχών της οικονομίας κλπ. Αυτή η στάση των δυνάμεων που ανταγωνίζονται για την αστική διαχείριση επιβεβαιώνει ότι το συνολικό αντιλαϊκό πλαίσιο, που έχει χτιστεί και χτίζεται μέρα με τη μέρα και συνιστά μια εντελώς διαφορετική κατάσταση για το μέλλον των νέων γενιών των εργαζομένων, πολύ διαφορετική απ' αυτήν που έζησαν οι παλιότερες, δεν πρόκειται να αμφισβητηθεί από κανέναν.

Είναι, λοιπόν, καθαρό ότι η εργατική - λαϊκή ανακούφιση προϋποθέτει το ξήλωμα όλου του αντιλαϊκού νομικού πλαισίου, όλης της αντιλαϊκής αντεργατικής πρακτικής της εργοδοσίας, του κεφαλαίου, της φορομπηξίας του αστικού κράτους, των προϋπολογισμών περικοπών, των ιδιωτικοποιήσεων κλπ. Σημαίνει, στην πραγματικότητα, αντιπαράθεση με όλο το σύγχρονο πλαίσιο μέσα στο οποίο εντείνεται η καπιταλιστική εκμετάλλευση. Χρειάζεται, συνεπώς, σύγκρουση συνολικά με τη στρατηγική του κεφαλαίου και της ΕΕ, συνολική αντιπαράθεση όχι μόνο με τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις αλλά με τα αντιλαϊκά μνημόνια διαρκείας που θα υπάρχουν και μετά από την περίφημη έξοδο απ' το μνημόνιο και τη ρύθμιση του χρέους. Προϋποθέτει, επίσης, τη μη αποδοχή ως λύσης της ζωής με ψίχουλα στην οποία προσπαθούν να μας εκπαιδεύσουν να συνηθίσουμε, τόσο η συγκυβέρνηση όσο και η αξιωματική αντιπολίτευση. Δεν υπάρχει αστική κυβέρνηση, όπως και να αυτοαποκαλείται, κυβέρνηση που θα στηρίζεται στους αντιλαϊκούς θεσμούς της σημερινής εξουσίας των μονοπωλίων, που θέτει ως κύριο στόχο της την ανάκαμψη και την παραγωγική ανασυγκρότηση της καπιταλιστικής οικονομίας, που δίνει εγγυήσεις πως θα είναι πιστή στις δεσμεύσεις της ΕΕ και διαβεβαιώνει πως το «κράτος έχει συνέχεια», που να μπορεί να εφαρμόσει μια τέτοια πολιτική.

Η πραγματική διέξοδος

Μόνη άμεση διέξοδος είναι αυτό που μπορούν να πετύχουν οι εργαζόμενοι με την πάλη τους, τους αγώνες τους, τις απεργίες, την αντιπαράθεση με τη συγκυβέρνηση, την εργοδοσία, την πολιτική της ΕΕ σε όλη τη γραμμή. Αλλη λύση δεν υπάρχει.

Οσο θα δυναμώνει το κίνημα σε γραμμή αμφισβήτησης της πολιτικής των μονοπωλίων, όσο θα συσπειρώνονται νέες εργατικές - λαϊκές δυνάμεις, θα αναζωογονούνται τα συνδικάτα, οι γενικές συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς, θα γίνονται οι Λαϊκές Επιτροπές κυψέλες πάλης στις γειτονιές, θα προωθείται ο συντονισμός και η κοινή δράση εργαζομένων, αυταπασχολουμένων, φτωχών αγροτών.

Οσο θα δυναμώνει η προοπτική της πάλης για συνολική αλλαγή συσχετισμών υπέρ των εργαζομένων, θα ενισχύεται η πεποίθηση ότι χρειάζεται συνολική αντιπαράθεση με το κεφάλαιο, την εξουσία, τις κυβερνήσεις του, την ΕΕ.

Οσο θα αλλάζουν οι συσχετισμοί υπέρ των ταξικών, αγωνιστικών δυνάμεων στα σωματεία και τους φορείς.

Οσο θα ενισχύεται με κάθε τρόπο το ΚΚΕ.

Τόσο θα διαμορφώνεται η δυνατότητα η εργατική - λαϊκή πάλη να βάζει εμπόδια, να καθυστερεί την εφαρμογή των αντιλαϊκών μέτρων, να αποσπά ορισμένες παραχωρήσεις που θα δίνουν ανάσες στους εργαζόμενους.

Το δρόμο τον έδειξε το Πανελλαδικό Συλλαλητήριο την 1/11, συνέχεια πρέπει να δοθεί με την επιτυχία της πανελλαδικής πανεργατικής απεργίας στις 27/11, ως ένας ακόμα σταθμός σε αυτήν την κατεύθυνση. Πρέπει να πούμε όχι στη ζωή με ψίχουλα, να μη δεχτούμε τις απαιτήσεις του κεφαλαίου.

Μέσα απ' αυτήν τη διαδικασία μπορεί να ωριμάζει στη σκέψη ευρύτερων εργατικών - λαϊκών μαζών, να μπολιάζεται η αυτοπεποίθηση και η διάθεση για αγώνα με τη θέση ότι: Η ουσιαστική ανακούφιση, αποκατάσταση απωλειών, η κατάργηση των αντιλαϊκών νόμων προϋποθέτει οι εργαζόμενοι να πάρουν την εξουσία, να στηριχτούν σε εργατικούς - λαϊκούς θεσμούς βγαλμένους μέσα στην πάλη, να επιβάλουν τη θέλησή τους. Προϋποθέτει να ανοίξει ο δρόμος με την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων για την αλλαγή της οργάνωσης της παραγωγής, κάνοντας ο λαός, οι εργαζόμενοι ιδιοκτησία τους όλο τον κοινωνικό πλούτο, σχεδιάζοντας την παραγωγή με κριτήριο τις εργατικές - λαϊκές ανάγκες. Βγάζοντας απ' τη μέση το κριτήριο της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Η «σωτηρία του λαού» συνδέεται άμεσα με το ζήτημα ποιος έχει την εξουσία, ποιος κάνει κουμάντο στην οικονομία.

Και μιας και είναι οι μέρες που συμπληρώθηκαν 97 χρόνια από την Οχτωβριανή Επανάσταση θυμίζουμε ότι στη θέση: «Μας απειλεί οικονομική καταστροφή. Γι' αυτό είναι λάθος το να βγάλει κανείς από τη μέση την αστική τάξη», ο Λένιν αντέτεινε: «Αυτό είναι αστικό συμπέρασμα, όσο πιο κοντά είναι η καταστροφή τόσο επιτακτικότερη γίνεται η ανάγκη της απομάκρυνσης της αστικής τάξης».

Να γιατί θυμάμαι

Πείρα από την εκπαίδευση στο σοσιαλισμό

Ε

Ξένοι φοιτητές σε πανεπιστήμιο της Ρουμανίας επί σοσιαλισμού

ίναι στιγμές που γυρνάς το μυαλό σου πίσω στο χρόνο. Οχι γιατί κάτι συνταρακτικό μας συμβαίνει τώρα... Είναι γιατί ζούμε πολλά τούτες τις στιγμές κι είναι δύσκολο να μην τις βάλουμε δίπλα στο χτες.

Αφορμή της κουβέντας σήμερα είναι η Παιδεία. Κουβέντα πολλή. Αποφάσεις για την Παιδεία κάθε χρόνο. Οι κυβερνήσεις έχουν στο τσεπάκι τους κάθε φορά και κάτι. Νόμους. Νόμους. Νόμους. Και στο τέλος προσθέτουν καινούρια προβλήματα. Δε γνωρίζω αν λιγοστεύουν τα παλιά... Παράγουμε νόμους και διατάξεις πάνω στο άρρωστο κορμί της Παιδείας. Μα, τι είναι τούτο πάλι; Επιτυχόντες υποψήφιοι και γονείς αλαφιασμένοι.

Πού και πώς θα πάει το παιδί... Μα, και δεν έχουμε δουλειά και λεφτά... Και αν πάει... θα πάρει ή δε θα πάρει μετεγγραφή... Και πότε;

Και σήμερα η μετεγγραφή είναι η μαγική λέξη της εποχής. Και όποιος είναι ο τυχερός. Λαχείο... Πότε γεννήθηκες, ποια χρονιά πέρασες στις Πανελλήνιες... Και αρχίζουν τα βάσανα: Οχι για το 12, όχι για το 13, μόνο για το 2014... Για πόση διάρκεια θα είναι ο νόμος ή οι αποφάσεις για μετεγγραφές; Και βάλε...

Στο σοσιαλισμό

Εγώ μεγάλωσα σε σοσιαλιστική χώρα, στη Ρουμανία μέχρι πριν 35 χρόνια. Εκεί μεγάλωσα μέχρι τα 30. Τη λέξη μετεγγραφή δεν τη γνώρισα, ούτε την άκουσα.

Τι είναι αυτό το πράγμα... Πήγα εκεί σε κανονικό σχολείο. Ολα δημόσια σχολεία. Υπεύθυνος τάξης οριζόταν ένας εκπαιδευτικός. Ηξερε ακόμη και τις συνθήκες διαβίωσης των μαθητών του. Μας επισκεπτόταν και στο σπίτι. Οχι, βέβαια, συχνά. Αλλά μια φορά το χρόνο σίγουρα. Ο υπεύθυνος καθηγητής ήξερε τα προβλήματα των παιδιών του, όπως έλεγαν.

Προχωράμε στο Λύκειο. Δεν έχουμε πουθενά φροντιστήρια. Γιατί άραγε; Ο χρόνος είναι πλούτος, δημιουργία, φαντασία και αργότερα εργασία. Είχαμε χρόνο να χαρούμε τους γονείς μας, να ονειρευτούμε... Φτάνουμε ένα χρόνο πριν τις εισαγωγικές εξετάσεις, για επαγγελματικές σχολές, μέσης και ανωτάτης εκπαίδευσης σχολές...

Στις επαγγελματικές, υπήρχαν Συμβάσεις Εργασίας. Εδώ, το εργοστάσιο είχε την υποχρέωση να σου μάθει την τέχνη, αλλά και να σε προσλάβει όταν αποφοιτούσες...

Στις μέσες και ανώτατες σχολές περνούσαμε με εισαγωγικές εξετάσεις. Ο αριθμός των φοιτητών στις σχολές ήταν γνωστός. Προκαθορισμένος και σχεδιασμένος πολλά χρόνια πριν, σύμφωνα με τις ανάγκες. Κι εμείς... κάναμε τις επιλογές μας. Το μόνο που δε σκεφτόμασταν ήταν το πού θα πάμε; Πού θα μείνουμε;... Πού θα νοικιάσουμε;... Πού θα βρούμε τα λεφτά;... Αυτό το καθημερινό ΠΟΥ και ΠΩΣ, εδώ στην Ελλάδα, το κουβαλάνε γονείς και παιδιά, παππούδες και γιαγιάδες.

«ΜΕΤΕΓΓΡΑΦΗ»: Αγνωστη λέξη για εμάς που μεγαλώσαμε και σπουδάσαμε στο σοσιαλισμό. Και πολύ δύσκολη λέξη για εμάς που ζούμε στην πατρίδα μας, με τα προβλήματα στη δουλειά, στη ζωή, στην υγεία.

Μα, εγώ, ορφανή σπούδασα. Μακριά από το σπίτι... και με μια μάνα με σύνταξη. Ποτέ, μα ποτέ δεν ασχολήθηκα ούτε εγώ, ούτε η μάνα μας με τέτοια προβλήματα. Ηταν υπόθεση του κράτους να με σπουδάσει και να μου εξασφαλίσει τη διατροφή μου.

Ενα πράγμα μόνο μου ζητούσε αυτό το κράτος του σοσιαλισμού. Να διαβάζω. Να διαβάζω. Να διαβάζω. Η άμιλλα ήταν η μαγική λέξη. Να είμαστε καλοί φοιτητές. Μας πρόσφεραν διαμονή και διατροφή στις φοιτητικές Εστίες. Με παθολόγο και οδοντίατρο στο χώρο του Πανεπιστημίου. Με αναγνωστήρια στην Εστία και δίπλα, στο Πανεπιστήμιο.

Ας δούμε λίγο... Κανένας γονιός δεν έχανε τον ύπνο του... Κανένα παιδί δεν σταμάτησε τα όνειρά του... Ημασταν στα χέρια αυτού του κράτους, του σοσιαλιστικού. Ποιος ήξερε για μετεγγραφές; Κανείς. Ποιος θα παραμιλούσε στον ύπνο του; Κανείς.

Αν το ελληνικό κράτος δημιουργούσε τις Εστίες που έπρεπε να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες των φοιτητών... ποιος γονιός και ποιο παιδί θα ρωτούσε για μετεγγραφές; Τώρα, βλέπεις γονείς και παιδιά με το βλέμμα παγωμένο, σε αναμονή, περιμένοντας τη μαγική λέξη... «Μετεγγραφές»... Ορους και προϋποθέσεις... Πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων... Το θέμα θα έπρεπε να λυθεί εδώ και 50 χρόνια. Ναι. Ας κάνουν Εστίες με χρόνο και προοπτική. Και τότε, δε θα ρωτάει κανείς για μετεγγραφές.

Οση λάσπη και αν έριξαν οι καπιταλιστές, η Παιδεία στάθηκε όρθια

Εκεί, στις χώρες του σοσιαλισμού, η Παιδεία στήθηκε στα μεταπολεμικά χρόνια της φτώχειας και της πείνας. Κι όμως... όση λάσπη και αν έριξαν οι καπιταλιστές, η Παιδεία στάθηκε όρθια, σταθερή και αναβαθμισμένη.

Και πάμε παρακάτω. Τελειώνουμε τις σχολές. Με την αξία μας θα διοριστούμε. Ναι. Ο γενικός βαθμός όλης της διάρκειας των σπουδών είναι το πρώτο και βασικό κριτήριο. Είναι η αξία μας και ο κόπος μας... και η προσπάθεια. Μέχρι εδώ οι γονείς στη Ρουμανία δεν πληρώσανε τίποτα εξτρά, γιατί όλα ήταν δωρεάν.

Και τώρα πάμε στο τελευταίο στάδιο των σπουδών. Στην Ελλάδα, με όλες τις δυσκολίες, οι σπουδαστές φτάνουν στο τέλος. Και τώρα... ΤΙ; Η κοινωνία, ο καπιταλισμός, αφήνει στον γκρεμό τα παιδιά της κι όποιος γλιτώσει... Και σήμερα φεύγουν όπου, όπου στα ξένα... Και τώρα, πριν αναφερθώ στην κοινωνία που έζησα και μεγάλωσα στα χρόνια του σοσιαλισμού για το πώς και τι ακολούθησε στην αποφοίτηση της Ανωτάτης Γεωπονικής Σχολής της Ρουμανίας θα περιγράψω περιληπτικά το δρόμο προς τη ζωή, τη δημιουργία... Ετσι, για να μάθουν οι νέοι πως λύσεις υπάρχουν και εφαρμόστηκαν στο σοσιαλισμό... Εκεί που οι νέοι ήταν το μέλλον και το εννοούσαν. Εκεί που έπρεπε να πάρουν σάρκα και οστά οι γνώσεις... Η παραγωγή τούς περίμενε, τους είχε ανάγκη.

Εξω από το Πανεπιστήμιο, εκεί στην είσοδο, μέσα σε μια βδομάδα αναρτήθηκαν καταστάσεις με τη βαθμολογία των φοιτητών από τα πέντε Πανεπιστήμια Γεωπονικής της Ρουμανίας μαζί με τον τόπο παραμονής της οικογένειας. Την επόμενη βδομάδα έχουμε ανάρτηση καταστάσεων με τις κενές θέσεις διορισμού σε όλη την Επικράτεια της Ρουμανίας και για όλους. Θα διοριστούν όλοι οι απόφοιτοι. Εδώ αρχίζει η μελέτη. Με χαρτί και μολύβι σημειώνουμε... Γρήγορα φτάνει η μέρα του διορισμού μας. Σε 2 με 3 μέρες είμαστε όλοι συγκεντρωμένοι στο αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου. Μπροστά μας είναι ο πρύτανης της Σχολής. Εχει όλα τα στοιχεία μας στα χέρια του. Με ανοιχτή ακρόαση συνομιλεί στην άλλη άκρη του τηλεφώνου με τον υπουργό Γεωργίας και με τους πρυτάνεις όλων των Σχολών Γεωπονίας της Ρουμανίας.

Και η επαγγελματική αποκατάσταση

Εγώ, πρώτη φορά ζω αυτό το όνειρο. Το ίδιο και οι συμφοιτητές μου. Και τώρα είναι όλα έτοιμα. Αρχίζει η μεγάλη στιγμή. Απόλυτη σιγή. Ο πρώτος, με τη σειρά των καταστάσεων και τον αύξοντα αριθμό. Υπάρχουν κριτήρια. Πρώτο και καλύτερο κριτήριο είναι ο βαθμός, η αξία και ο κόπος. Δεύτερο κριτήριο είναι η οικογενειακή κατάσταση (παντρεμένος ή όχι) και πάμε παρακάτω... Υπάρχει δημόσια και με διαφάνεια ένσταση. Ολα μπροστά μας... Ακούμε. Μιλάει απευθείας ο πρύτανης με τον υπουργό Γεωργίας. Ακούμε στην άλλη άκρη του τηλεφώνου το ΝΑΙ, το ΟΧΙ, ανάλογα με τα προσόντα μας. Κι εκεί, επιτόπου επικυρώνεται ο διορισμός μας. Εκεί, μέχρι τον τελευταίο... Και πώς να το ξεχάσω...

Εγώ, χωρίς ρουμάνικη υπηκοότητα, με ξένη ταυτότητα, έτοιμη να φύγω για την πατρίδα μου, στην Ελλάδα... διορίζομαι στην πόλη διαμονής της οικογένειάς μου. Εκεί που ζητούσα. Εκεί που ήταν μόνο μια θέση και 11 υποψήφιοι απ' όλες τις σχολές της Γεωπονίας. Και δίπλα στην πολυκατοικία μας ήταν υποψήφιος ο γιος ενός στρατηγού. Κι όμως, ο νόμος είναι πεντακάθαρος. Χωρίς λακκούβες και αλλά... Χωρίς περικοκλάδες και λαβύρινθους. Εγώ, ένα ξένο παιδί, Ελληνίδα με φωνάζανε, διορίζομαι στην πόλη μου. Και στο μικρόφωνο ακούω τη φωνή του υπουργού Γεωργίας να λέει το ΝΑΙ. Ακολουθούν τα χειροκροτήματα των συμφοιτητών μου κι έχουμε τη συνέχεια. Οι συνυποψήφιοί μου ακολουθούν τη δεύτερη, τρίτη επιλογή τους.

Ετσι φτάσαμε έως τον τελευταίο απόφοιτο. Κανένας αδιόριστος. Ακόμη και σήμερα βουίζει στα αυτιά μου αυτό το ΝΑΙ. Η στιγμή είχε την αξία της. Ηταν ο αποχωρισμός μας από αυτούς που μας κρατούσαν στα χέρια τους. Ηταν η αγκαλιά αυτών που μας δώσανε την ξενοιασιά μας. Και τώρα, η κοινωνία μας περιμένει. Μέσα στο μήνα παρουσιαστήκαμε όλοι στις δουλειές μας. Και τότε, αρχίζει η προσφορά μας στην κοινωνία, στην παραγωγή. Κι εμείς... με τη σειρά μας προσφέρουμε για την επόμενη γενιά...

Και τότε βλέπουμε πως τα Θα και τα Θα δεν υπάρχουν... Γιατί ο σοσιαλισμός τα έλυσε και κατάργησε τις έννοιες και τις λέξεις όπως: Αγχος, αβεβαιότητα, ανεργία, αδιοριστία... Κι αυτές οι μετεγγραφές των φοιτητών δεν υπήρχαν ούτε σαν έννοια, σαν λέξη. Γιατί, ποιος θα ζητούσε μετεγγραφή εδώ στην Ελλάδα, αν το κράτος είχε δωρεάν φοίτηση, με Εστίες και γιατρούς για όλους τους φοιτητές; Ποιος δε θα πήγαινε στην άλλη άκρη της Ελλάδας αν είχε τα απαραίτητα για διαμονή και διαβίωση; Εδώ βλέπουμε πως ο καπιταλισμός πατάει στις διακρίσεις, στις αδικίες και στο χαλί των νόμων του συστήματος που είναι φραγμός για τους φτωχούς και τη μόρφωση. Αυτό έζησα κι αυτό θέλω να γνωρίσω στους νέους. Πρέπει να ξέρουν οι νέοι ότι υπάρχει κι ο άλλος δρόμος... Ο δρόμος του αγώνα και των απαιτήσεων. Ναι, το ζήσαμε. Ναι, αυτή ήταν η Παιδεία στο σοσιαλισμό και αυτή είναι η Παιδεία στον καπιταλισμό. Πρέπει να ξέρουμε και να διαλέξουμε.

Αυτά έζησα νέα στα χρόνια του σοσιαλισμού κι αυτό το δράμα ζω σήμερα ως γονιός στα χρόνια του καπιταλισμού. Δύο διαφορετικά συστήματα... Ο σοσιαλισμός στα νιάτα κι ο καπιταλισμός στα γεράματα. Αξίζει να γνωρίζουμε την αλήθεια. Καιρός να διαλέξουμε και να αγωνιστούμε.

Αννα ΚΕΦΑΛΕΛΗ

Κώστας Παρασκευάς: Τα διδάγματα της Οχτωβριανής Επανάστασης φωτίζουν το δρόμο μας

Σε εκδήλωση με τίτλο «Τα διδάγματα του Κόκκινου Οκτώβρη είναι ζωντανά», που οργάνωσε το ΚΚ Ιταλίας στη Ρώμη, μίλησε σήμερα ο Κώστας Παρασκευάς, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Παραθέτουμε το κείμενο της ομιλίας: 

«Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες,

Ευχαριστούμε πολύ το ΚΚ Ιταλίας για τη συμμετοχή στη σημερινή εκδήλωση για το κορυφαίο αυτό θέμα και με την ευκαιρία αυτή θέλουμε να επιβεβαιώσουμε τη θέληση του ΚΚΕ για την ενδυνάμωση των διμερών σχέσεων, των κοινών προσπαθειών  για την ενίσχυση της "ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ", των 29 ΚΚ της Ευρώπης και τη γενικότερη δράση στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα. 

Αγαπητοί σύντροφοι,

Μπροστά στην επέτειο της Επανάστασης του Οκτώβρη, στεκόμαστε με σεβασμό και αποτίουμε φόρο τιμής σ’ όλους τους ήρωες και τους νεκρούς που έπεσαν στα πεδία της ταξικής πάλης, για να γίνει πράξη το πιο λαμπρό ιδανικό που γεννήθηκε από τα πιο φωτεινά μυαλά της ανθρωπότητας, η κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Φέρνουμε στη σκέψη μας τους πρωτοπόρους διανοητές και επαναστάτες κομμουνιστές, τον Καρλ Μαρξ και τον Φρίντριχ Ένγκελς, την ηρωική Κομμούνα του Παρισιού, την πρώτη προλεταριακή επανάσταση που έκανε "έφοδο στον ουρανό". 

Στη μνήμη  έρχονται η Γ' Κομμουνιστική Διεθνής, οι επαναστατημένοι εργάτες των προλεταριακών κέντρων αυτής της περιόδου.

Στεκόμαστε με συγκίνηση μπροστά στα εκατομμύρια των νεκρών του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, στους ακλόνητους επαναστάτες της προλεταριακής εποποιίας.
Τίποτα δεν πήγε χαμένο από τις θυσίες αυτών των πρωτοπόρων μαχητών. Εάν δεν είχαν προηγηθεί αυτοί οι αγώνες, οι νίκες και οι ήττες, εάν δεν είχε μελετηθεί η πείρα του επαναστατικού κινήματος, εάν δεν προϋπήρχαν οι θεωρητικές επεξεργασίες, θα ήταν πιο δύσκολη η νίκη της Οχτωβριανής Επανάστασης.

Εμπνεόμαστε και ταυτόχρονα μελετάμε την Ιστορία, διδασκόμαστε από τα θετικά και τα λάθη, ώστε να μπορούμε εμείς και οι μελλοντικές γενιές των κομμουνιστών να γινόμαστε πιο ικανοί στην πάλη για το σοσιαλισμό, κομμουνισμό.

Η Οχτωβριανή Επανάσταση έδωσε και δίνει ισχυρή, ακλόνητη απάντηση σε όσους αμφισβητούσαν και αμφισβητούν το ρόλο του ηγετικού καθοδηγητικού παράγοντα της σοσιαλιστικής επανάστασης, του Κομμουνιστικού Κόμματος, ως Κόμματος Νέου Τύπου σε σχέση με τα συμβιβασμένα οπορτουνιστικά, σοσιαλδημοκρατικά κόμματα.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα και μόνο αυτό είναι η δύναμη που μπορεί να συνενώσει και να εκφράσει την επαναστατική θεωρία και την πρωτοπόρα επαναστατική δράση. Το Κόμμα των Μπολσεβίκων έφτασε στη νίκη γιατί αντιμετώπισε ως ενιαίο αδιαχώριστο σύνολο την οικονομική, την ιδεολογική και την πολιτική πάλη της εργατικής τάξης. Η σοσιαλιστική - κομμουνιστική ιδεολογία, που αναδεικνύει τους νόμους κίνησης της καπιταλιστικής κοινωνίας και τις νομοτέλειές της για το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, η γενίκευση  και μετάδοση της πείρας της ταξικής πάλης γίνεται από το ΚΚ. Εδώ βρίσκεται η ανάγκη ύπαρξης του ΚΚ.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι ο αναντικατάστατος παράγοντας, η πρωτοπορία της εργατικής τάξης, για να την προετοιμάσει, να την οδηγήσει στη νικηφόρα πάλη για την εξουσία. Στην οικοδόμηση του Σοσιαλισμού. Γι’ αυτό άμεσο και κύριο καθήκον είναι η ανασύνταξη του κομμουνιστικού κινήματος.

Η Οχτωβριανή Επανάσταση και η πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης είναι κοσμοϊστορικό γεγονός που σφράγισε την πορεία της ανθρωπότητας.

Καμία ήττα, καμία υποχώρηση, ούτε η αντεπανάσταση δεν μπορούν να αμαυρώσουν αυτή την ιστορική αλήθεια.

Τα διδάγματα της Οχτωβριανής Επανάστασης φωτίζουν το δρόμο μας.
Οι αντεπαναστατικές ανατροπές των χρόνων 1989-1991 δεν ακυρώνουν το χαρακτήρα της εποχής μας ως εποχής περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, που συμβολικά εγκαινίασε η Οχτωβριανή Επανάσταση.

Ο σοσιαλισμός παραμένει αναγκαίος και επίκαιρος. Η αναγκαιότητα και επικαιρότητα αναδύονται από τις αντιφάσεις του καπιταλιστικού συστήματος. Σήμερα έχουν περισσότερο από ποτέ αναπτυχθεί οι υλικές προϋποθέσεις για το πέρασμα της ανθρωπότητας σε ανώτερο κοινωνικό οικονομικό σύστημα. 

Η αναγκαιότητα για το σοσιαλισμό γεννιέται από το γεγονός ότι ενώ ο καπιταλισμός  έχει κοινωνικοποιήσει την εργασία και την παραγωγή σε πρωτοφανή κλίμακα, τα μέσα παραγωγής αποτελούν καπιταλιστική ιδιοκτησία. Αυτή η αντίφαση είναι η βάση των καπιταλιστικών κρίσεων, της σημερινής κρίσης υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου που αντιμετωπίζουμε στην Ιταλία, την Ελλάδα, την ΕΕ και άλλες περιοχές του κόσμου.

Μέσα σ’ αυτό το σύστημα ούτε η καπιταλιστική κρίση μπορεί να αποφευχθεί, ούτε ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος μπορεί να αποτραπεί. Οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και ανταγωνισμοί για τον έλεγχο των αγορών και των πηγών του πλούτου οξύνονται. Το αποτέλεσμα για τους λαούς είναι οδυνηρό, όπως δείχνουν οι πόλεμοι στο Ιράκ, τη Συρία, την Ουκρανία και σε άλλες περιοχές.
Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής ό,τι είχε να δώσει το έδωσε προ πολλού,  είναι επίκαιρο και αναγκαίο να αντικατασταθεί από το σοσιαλισμό.

Η θεωρία της σοσιαλιστικής επανάστασης βασίστηκε στην πείρα των προηγούμενων επαναστάσεων, στην πείρα του Κόμματος των Μπολσεβίκων, σφυρηλατήθηκε στην ανειρήνευτη πάλη κατά της αστικής ιδεολογίας, των  ρεφορμιστικών και οπορτουνιστικών θεωριών. Θεμελίωσε επιστημονικά γιατί η κατάσταση της εργατικής τάξης δεν είναι δυνατό να αλλάξει ριζικά με τον αγώνα για μεταρρυθμίσεις. Η ολόπλευρη θεωρητική προετοιμασία του Κόμματος  των Μπολσεβίκων, υπό την ηγεσία του Λένιν, το κατέστησε ικανό να εκτιμά σωστά τη διάταξη και το συσχετισμό των κοινωνικών και των πολιτικών δυνάμεων, να καθορίζει ευέλικτα την τακτική του, χωρίς να απομακρύνεται  από το στρατηγικό του στόχο, την εργατική εξουσία.

Από τους καθοριστικούς παράγοντες της νίκης της επανάστασης ήταν η πολιτική των Μπολσεβίκων στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καθώς και η επεξεργασία της επαναστατικής γραμμής μετά την Επανάσταση του Φλεβάρη του 1917, μέσα από τις θέσεις του Απρίλη.

Ουσιαστικά δόθηκε επαναστατική απάντηση στο ζήτημα ότι ανάμεσα στην αστική εξουσία και στην προλεταριακή δεν μεσολαβεί καμία ενδιάμεση εξουσία. Οι κομμουνιστές απορρίπτουν τη συμμετοχή σε κυβερνήσεις αστικής διαχείρισης. 

Αυτή η στρατηγική που διαμορφώθηκε και οδήγησε στη νίκη αποτελεί τη σημαντικότερη παρακαταθήκη και εμπεριέχει από τα πολυτιμότερα διδάγματα για κάθε Κομμουνιστικό Κόμμα.

Με τη νίκη της Επανάστασης, μέσα σε απερίγραπτα φοβερές συνθήκες ιμπεριαλιστικής περικύκλωσης, εξωτερικών επεμβάσεων και οξύτατης αντεπαναστατικής δράσης της ρωσικής αστικής τάξης, των καταλοίπων της αστικής εξουσίας και του τσαρικού στρατού, ξεκίνησε το τιτάνιο έργο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

Αυτός ο πρωτόγνωρος ανθρώπινος άθλος έδωσε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα ανεπανάληπτη ώθηση στην κοινωνική πρόοδο.Στην Οχτωβριανή Επανάσταση οφείλεται η ικανοποίηση των δικαιωμάτων στη μόνιμη και σταθερή εργασία, στη δωρεάν Παιδεία, στην ιατρική περίθαλψη και την Πρόνοια, στη λαϊκή κατοικία, στην κατοχύρωση βασικών πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων για τη λαϊκή πλειοψηφία.

Μέσα σε λίγα χρόνια, στη Σοβιετική Ένωση εξαφανίστηκε η ανεργία. Από το 1956 καθιερώθηκε 7ωρη ή 6ωρη εργάσιμη μέρα, η πενθήμερη εργάσιμη βδομάδα. 

Εξασφαλίσθηκε  για όλους τους εργαζόμενους ο ελεύθερος χρόνος. Άλλαξε και το περιεχόμενό του χάρη στις υποδομές που δημιούργησε η σοβιετική εξουσία. Ένα τεράστιο δίκτυο πολιτιστικών και αθλητικών δραστηριοτήτων  κάλυψε τη Σοβιετική Ένωση, μέχρι το μικρότερο χωριό.

Η αντικομμουνιστική σταυροφορία και η οπορτουνιστική συκοφαντία δεν μπορούν να κρύψουν για πολύ την αλήθεια. Ο αντικομμουνισμός, που στοιχείο του είναι και το ξαναγράψιμο της Ιστορίας, αποτελεί και ένδειξη φόβου της αστικής τάξης. 

Επιβεβαιώθηκε ότι δεν υπάρχει υπερταξικός ή τρίτος δρόμος ανάπτυξης. Ή θα  υπηρετεί τον ιμπεριαλισμό, δηλαδή τη διαχείριση του καπιταλιστικού συστήματος, ή θα υπηρετεί το λαό. 

Το ΚΚΕ, μελετώντας την πορεία ανάπτυξης του καπιταλισμού στην Ελλάδα, καθόρισε, από το 15ο Συνέδριο, το 1996, το χαρακτήρα της επανάστασης ως σοσιαλιστικής. Το 19ο Συνέδριο εμπλούτισε τη στρατηγική του Κόμματος. Το Συνέδριο  σημείωσε πως: Από όλες τις πτυχές της οικονομικής και κοινωνικής ζωής προβάλλει οξυμένα η αντίθεση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της εργασίας και την ατομική καπιταλιστική ιδιοποίηση. Προβάλλει επιτακτικά η ανάγκη της κοινωνικής ιδιοκτησίας, του κεντρικού σχεδιασμού με εργατική εξουσία. Από την άποψη των υλικών συνθηκών ο σοσιαλισμός είναι αναγκαίος και επίκαιρος όσο ποτέ άλλοτε.    

Μ' αυτή τη γραμμή προσπαθούμε να ισχυροποιήσουμε το ΚΚΕ και την ΚΝΕ, να δυναμώσουμε τους δεσμούς με την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα,  να συμβάλουμε στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, στην οικοδόμηση της λαϊκής συμμαχίας, της συμμαχίας της εργατικής τάξης, με τη φτωχή αγροτιά, τους αυτοαπασχολούμενους της πόλης ώστε να αναπτυχθεί ο αντιμονοπωλιακός - αντικαπιταλιστικός αγώνας.

Ζήτω η Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση!».

Ακυρώθηκε απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Πάτρας για τις "αξιολογήσεις"

Σ

την ακύρωση της απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου Πάτρας, με την οποία εναντιώνεται στην εφαρμογή του νόμου 4250/2014 περί «αξιολογήσεων» και στο λεγόμενο επανέλεγχο των εργαζομένων ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου (ΙΔΑΧ), προχώρησε ο γενικός γραμματέας της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου. Μάλιστα, ο γενικός γραμματέας προέβη στην ενέργεια αυτή χωρίς ο δήμος να του έχει στείλει τη σχετική απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου. Με ψήφισμα, που ενέκρινε στην προχτεσινή συνεδρίασή του, το Δημοτικό Συμβούλιο καταδικάζει την εν λόγω απόφαση και επαναλαμβάνει ότι θα στηρίξει το δίκαιο αγώνα των εργαζομένων για μόνιμη σταθερή δουλειά με δικαιώματα.

Το ψήφισμα - απάντηση στο γενικό γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης έχει ως εξής:

"Το Δημοτικό Συμβούλιο Πάτρας εκφράζει την πολιτική του αντίθεση και καταδίκη στην πρόσφατη απόφαση του γενικού γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης, που ακύρωσε την απόφασή μας γιατί εναντιωθήκαμε στην εφαρμογή του νόμου 4250/2014 περί "αξιολογήσεων" και στο λεγόμενο επανέλεγχο των εργαζομένων ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου (ΙΔΑΧ). Γιατί με την απόφασή μας στηρίξαμε την εντολή του Δημάρχου προς τους υπηρεσιακούς παράγοντες να μην προχωρήσουν σε καμιά ενέργεια, όπως διαδικασία αξιολόγησης και αποστολή στοιχείων που θα χρησιμοποιηθούν για την απόλυση εργαζομένων.
Η απόφασή του γ.γ. της Αποκεντρωμένης Διοίκησης είναι προκλητική και απόλυτα εναρμονισμένη με την κυβερνητική πολιτική και τις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Ανάλογες ακυρώσεις αντίστοιχων αποφάσεων δημοτικών συμβουλίων (Πετρούπολης, Χαϊδαρίου, Καισαριανής, Βριλησσίων, Κερατσινίου - Δραπετσώνας, Νίκαιας - Ρέντη, Ζωγράφου, Χαλανδρίου, Αγίου Δημητρίου κλπ.) εξέδωσε και η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής.
Καταγγέλλουμε ιδιαίτερα τους υπουργούς Εσωτερικών και Διοικητικής Μεταρρύθμισης που με την παρέμβασή τους στον Αρειο Πάγο αλλά και τις εντολές τους στους γ.γ. των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων απαίτησαν ουσιαστικά την ακύρωση της απόφασής μας και την πειθαρχική δίωξη του Δημάρχου.
Οι ενέργειες αυτές που δε γίνονται πρώτη φορά (έχουν προηγηθεί άλλες ανάλογες) επιβεβαιώνουν ότι οι Δήμοι έχουν προ πολλού χάσει τα όποια αυτοδιοικητικά χαρακτηριστικά είχαν.
Ο "Καλλικράτης", ο ελεγκτής νομιμότητας, το οικονομικό παρατηρητήριο και όλο το θεσμικό πλαίσιο εμποδίζουν και απαγορεύουν την όποια δημοτική Αρχή να ασκεί διαφορετική πολιτική, ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική των κυβερνήσεων και της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Η κάθε αστική κυβέρνηση επιβάλλει, με όλα τα μέσα, οι Δήμοι να λειτουργούν χωρίς εμπόδια ως τοπική κρατική διοίκηση, να αποτελούν μηχανισμό του κράτους στην υπηρεσία της αντιλαϊκής πολιτικής. Να στηρίζουν τους μεγάλους επιχειρηματίες με τη στράτευσή τους στο στόχο της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας. Να αφήσουν πεδία, όπως η διαχείριση των απορριμμάτων, καθαριότητα κλπ., στη ληστρική εκμετάλλευσή τους από ιδιώτες.
Γι' αυτό έχουν θεσμοθετήσει και τον ασφυκτικό έλεγχο των αποφάσεων από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση.
Αποτελεί χονδροειδές ψεύδος ότι αυτός ο έλεγχος σχετίζεται με τη νομιμότητα των αποφάσεών μας. Πρόκειται για έλεγχο σκοπιμότητας που εμποδίζει και απαγορεύει κάθε δυνατότητα έκφρασης άλλης πολιτικής.
Το Δημοτικό Συμβούλιο της Πάτρας θα στηρίξει το δίκαιο αγώνα των εργαζομένων, των ΙΔΑΧ, για μόνιμη σταθερή δουλειά με δικαιώματα.
Θα αντιμετωπίσουμε, μαζί με τους δημότες μας και τους δημοτικούς υπαλλήλους, τις όποιες απειλές και τυχόν "ποινές" επειδή δε συμμορφωνόμαστε με τις αντιλαϊκές υποδείξεις της κυβέρνησης".

Λάρισα: Εναντίον των σχολικών φυλάκων η δημοτική αρχή του ΣΥΡΙΖΑ

Ν

α προσβάλει την απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λάρισας με την οποία 41 σχολικοί φύλακες πέτυχαν να συνεχίζουν να εργάζονται και να αμείβονται, αποφάσισε η νέα δημοτική αρχής της Λάρισας (ΣΥΡΙΖΑ), αποκαλύπτονας έτσι για άλλη μια φορά το πραγματικό της πρόσωπο. Στην συνεδρίαση της Οικονομικής Επιτροπής του Δήμου,  την Πέμπτη 6 Νοέμβρη, η δημοτική αρχή έφερε προς συζήτηση εκτός ημερήσιας διάταξης το θέμα άσκησης ή μη έφεσης από πλευράς Δήμου κατά της απόφαση 432/2014 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λάρισας, με την οποία έγιναν δεκτά ασφαλιστικά μέτρα υπέρ των 41 σχολικών φυλάκων που βρίσκονταν σε διαθεσιμότητα για να συνεχίζουν να εργάζονται και να αμείβονται απρόσκοπτα.

Σε ανακοίνωσή της η «Λαϊκή Συσπείρωση» Δήμου Λάρισας υπογραμμίζει: 

"Η στάση της δημοτικής αρχής του ΣΥΡΙΖΑ για άλλη μια φορά ήταν αποκαλυπτική. Ενώ πριν από μερικές εβδομάδες διοργάνωνε "φιέστες" συμπαράστασης στους σχολικούς φύλακες που τελείωνε η διαθεσιμότητά τους, σήμερα επικαλούμενη την "νομιμότητα" και το "γράμμα του νόμου" κινεί τις διαδικασίες για να τους στείλει μια ώρα αρχύτερα στην πόρτα της εξόδου. Σύσσωμη η δημοτική πλειοψηφία, αλλά και οι εκπρόσωποι όλων των άλλων παρατάξεων που εκπροσωπούνται στην αρμόδια επιτροπή (κ.κ. Καραλαριώτου (ΝΔ), Τζανακούλη (ΝΔ), Νασιώκα (Ανεξ ΠΑΣΟΚ), ψήφισαν υπέρ της άσκησης αγωγής εναντίον της πρωτόδικης θετικής απόφασης του δικαστηρίου για τους εργαζόμενους.  

Μόνο ο εκπρόσωπος της "Λαϊκής Συσπείρωσης" καταψήφισε, σημειώνοντας ότι "η νομοθεσία είναι σε αντιλαϊκή κατεύθυνση και υπηρετεί την κυρίαρχη πολιτική. Η στάση κάθε πολιτικής δύναμης κρίνεται από την αντιστοιχία λόγων και έργων. Η πραγματικότητα επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά την αναντιστοιχία λόγων και έργων της νέας δημοτικής αρχής, η οποία δεν είναι διατεθειμένη να συγκρουστεί μ’αυτή την αντεργατική πολιτική και στην πράξη αποδεικνύεται ο πιο πιστός εφαρμοστής της".  

Εμείς, ως "Λαϊκή Συσπείρωση", συνεχίζουμε έμπρακτα και όχι στα λόγια στο πλευρό των σχολικών φυλάκων αλλά και όλων των εργαζόμενων που παλεύουν για το δικαίωμά τους στην μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα. Οι εργαζόμενοι αναλογιζόμενοι την στάση όλων των δυνάμεων ας βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα".

Μπαράζ ακύρωσης αποφάσεων που ανακουφίζουν το λαό

Οι Αποκεντρωμένες Διοικήσεις ακυρώνουν αποφάσεις 

που θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους εργαζόμενους 

στον αγώνα ενάντια στην «αξιολόγηση» και τις απολύσεις

Σε νέες ακυρώσεις αποφάσεων των δημοτικών αρχών Πετρούπολης και Πάτρας, που στοχεύουν στην ανακούφιση του λαού, προχώρησαν οι Αποκεντρωμένες Διοικήσεις. Υπενθυμίζεται ότι πρόσφατα, με την ίδια διαδικασία, ακυρώθηκαν στην Αττική αποφάσεις των δημοτικών συμβουλίων Χαϊδαρίου, Καισαριανής, Βριλησσίων, Κερατσινίου - Δραπετσώνας, Νίκαιας - Ρέντη, Ζωγράφου, Χαλανδρίου, Αγίου Δημητρίου.

Σε ό,τι αφορά την Πάτρα, ο Γενικός Γραμματέας Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου ακύρωσε απόφαση του δημοτικού συμβουλίου που στεκόταν ενάντια στην «αξιολόγηση» των εργαζομένων και στον «επανέλεγχο» των συμβάσεων.

Επίσης, ο Γενικός Γραμματέας Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής ακύρωσε εν μέρει απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Πετρούπολης, και συγκεκριμένα το τμήμα που αφορά την πλήρη απαλλαγή των μακροχρόνια ανέργων από τα δημοτικά τέλη και τη μείωσή τους κατά 50% για τους νέους επαγγελματίες της πόλης κατά τον πρώτο χρόνο άσκησης του επαγγέλματος.

Ανακοίνωση του Δήμου Πετρούπολης

Ανάλογο περιεχόμενο έχει και η ανακοίνωση - καταγγελία της δημοτικής αρχής Πετρούπολης, όπου επισημαίνεται ανάμεσα σε άλλα:

«Αναδεικνύεται για μία ακόμη φορά ότι οι εξαγγελίες της κυβέρνησης περί "ανεξάρτητης Διοίκησης" είναι φούμαρα. Η Τοπική Διοίκηση είναι ασφυκτικά εγκλωβισμένη από το αντιλαϊκό πλαίσιο του αστικού κράτους. Και μία από τις αποδείξεις του αντιλαϊκού πλαισίου είναι η εξής: Ενώ οι απαλλαγές ή μειώσεις δημοτικών τελών (με λίγα λόγια, η φοροελάφρυνση του λαϊκού νοικοκυριού) είναι, όπως αναφέρει η Αποκεντρωμένη Διοίκηση, παράνομες, οι τραπεζικοί και οι μεγάλοι όμιλοι νόμιμα έχουν μια σειρά φοροαπαλλαγές!

Ως Διοίκηση, καταγγέλλουμε την κυβερνητική πολιτική που υλοποιείται μέσα από την απόφαση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης, χωρίς να επιτρέπουν την οποιαδήποτε ελάφρυνση στις λαϊκές οικογένειες. Δηλώνουμε ότι θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας, ασκώντας κάθε μέσο που μας δίνει ο νόμος, προκειμένου να παρθεί πίσω η ακύρωση της απόφασής μας. Κυρίως, όμως, θα γνωστοποιήσουμε στο λαό της πόλης τις εξελίξεις αυτές και θα σταθούμε αρωγός στην οργάνωση του αγώνα για να αποτραπεί η αντιλαϊκή επιδρομή.

Η κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η λαϊκή οικογένεια δεν είναι τυχαία. Είναι απόρροια της κυβερνητικής πολιτικής. Γι' αυτό κι εμείς θα είμαστε πλάι στον αγώνα του λαού, όπως άλλωστε ως Δημοτική Αρχή κάνουμε όλο αυτό το διάστημα, για να επιβάλει ο ίδιος τη λαϊκή ανακούφιση και να διεκδικήσει την πλήρη και επαρκή κρατική χρηματοδότηση της Τοπικής Διοίκησης από τον κρατικό προϋπολογισμό, που θα συνδυαστεί με την άμεση μείωση των ανταποδοτικών τελών, με στόχο την κατάργηση κάθε τοπικής φορολογίας, και την ουσιαστική ελάφρυνση για τα λαϊκά στρώματα και τα μικρομάγαζα, ταυτόχρονα με την αύξηση στις μεγάλες επιχειρήσεις και τις τράπεζες».

Ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου Πατρέων

Το Δημοτικό Συμβούλιο Πατρέων, αντιδρώντας στην ακύρωση της απόφασης, ενέκρινε κατά πλειοψηφία (ψήφισε λευκό η παράταξη «Νέα Πόλη» του Κώστα Χριστόπουλου) και εξέδωσε ψήφισμα στο οποίο σημειώνει μεταξύ άλλων:

«Το Δημοτικό Συμβούλιο Πάτρας εκφράζει την πολιτική του αντίθεση και καταδίκη στην πρόσφατη απόφαση του Γενικού Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης, που ακύρωσε την απόφασή μας γιατί εναντιωθήκαμε στην εφαρμογή του νόμου 4250/2014 περί "αξιολογήσεων" και στο λεγόμενο επανέλεγχο των εργαζομένων ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου (ΙΔΑΧ). Γιατί με την απόφασή μας στηρίξαμε την εντολή του δημάρχου προς τους υπηρεσιακούς παράγοντες να μην προχωρήσουν σε καμιά ενέργεια, όπως διαδικασία αξιολόγησης και αποστολή στοιχείων, που θα χρησιμοποιηθούν για την απόλυση εργαζομένων.

Η απόφαση του ΓΓ της Αποκεντρωμένης Διοίκησης είναι προκλητική και απόλυτα εναρμονισμένη με την κυβερνητική πολιτική και τις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης (...) Καταγγέλλουμε ιδιαίτερα τους υπουργούς Εσωτερικών και Διοικητικής Μεταρρύθμισης, που με την παρέμβασή τους στον Αρειο Πάγο, αλλά και τις εντολές τους στους ΓΓ των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων, απαίτησαν ουσιαστικά την ακύρωση της απόφασής μας και την πειθαρχική δίωξη του δημάρχου.

Οι ενέργειες αυτές, που δε γίνονται πρώτη φορά (έχουν προηγηθεί άλλες ανάλογες), επιβεβαιώνουν ότι οι δήμοι έχουν προ πολλού χάσει τα όποια αυτοδιοικητικά χαρακτηριστικά είχαν. Ο "Καλλικράτης", ο ελεγκτής νομιμότητας, το οικονομικό παρατηρητήριο και όλο το θεσμικό πλαίσιο εμποδίζουν και απαγορεύουν την όποια δημοτική αρχή να ασκεί διαφορετική πολιτική, ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική των κυβερνήσεων και της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Η κάθε αστική κυβέρνηση επιβάλλει με όλα τα μέσα οι δήμοι να λειτουργούν χωρίς εμπόδια ως Τοπική Κρατική Διοίκηση, να αποτελούν μηχανισμό του κράτους στην υπηρεσία της αντιλαϊκής πολιτικής. Να στηρίζουν τους μεγάλους επιχειρηματίες με τη στράτευσή τους στο στόχο της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας. Να αφήσουν πεδία όπως η διαχείριση των απορριμμάτων, καθαριότητα κλπ. στη ληστρική εκμετάλλευσή τους από ιδιώτες.

Γι' αυτό έχουν θεσμοθετήσει και τον ασφυκτικό έλεγχο των αποφάσεων από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση. Αποτελεί χονδροειδές ψεύδος ότι αυτός ο έλεγχος σχετίζεται με τη νομιμότητα των αποφάσεών μας. Πρόκειται για έλεγχο σκοπιμότητας που εμποδίζει και απαγορεύει κάθε δυνατότητα έκφρασης άλλης πολιτικής. Το Δημοτικό Συμβούλιο της Πάτρας θα στηρίξει το δίκαιο αγώνα των εργαζομένων, των ΙΔΑΧ, για μόνιμη σταθερή δουλειά με δικαιώματα.

Θα αντιμετωπίσουμε μαζί με τους δημότες μας και τους δημοτικούς υπαλλήλους τις όποιες απειλές και τυχόν "ποινές" επειδή δε συμμορφωνόμαστε με τις αντιλαϊκές υποδείξεις της κυβέρνησης».