4σέλιδο φυλλάδιο του ΚΚΕ για τους αγρότες

Η πρόταση του ΚΚΕ είναι για το σήμερα

• Λένε ορισμένοι: Ακόμα κι αν όλα αυτά που λέει το ΚΚΕ είναι καλά και σωστά, μέχρι να γίνουν ποιος ζει και ποιος πεθαίνει... Εχει το ΚΚΕ πρόταση για το σήμερα;

Η πραγματοποίηση της πρότασης διεξόδου του ΚΚΕ δεν θα κριθεί στις εκλογές, αφορά όμως το σήμερα, είναι αναγκαία και ρεαλιστική για το τώρα. Αν ο λαός το αποφασίσει και πιστέψει στη δύναμή του, είναι στο χέρι του να φέρει τα πάνω κάτω, «να τους πάρει φαλάγγι».

Το κάλεσμα πάλης του ΚΚΕ για την ανασύνταξη του κινήματος και τη συγκρότηση της λαϊκής συμμαχίας απευθύνεται σήμερα στους εργαζόμενους και στα άλλα λαϊκά στρώματα, ανεξάρτητα από τα ιδεολογικά τους πιστεύω, ανεξάρτητα από τις πολιτικές τους καταβολές. Η συνάντηση των εργαζομένων, των αυτοαπασχολούμενων και μικρών ΕΒΕ, των μικρών και μεσαίων αγροτών στο κίνημα, με σαφή αντικαπιταλιστικά - αντιμονοπωλιακά χαρακτηριστικά, είναι αυτό που μπορεί σήμερα να ανοίξει το δρόμο προς το ξέφωτο της λαϊκής ευημερίας.

Ο δρόμος αυτός περνάει μέσα από τη ρήξη με το κεφάλαιο, την ΕΕ και την εξουσία τους. Είναι ο δρόμος της ανατροπής, που για να τον διασχίσει ο λαός νικηφόρα χρειάζεται δυνατό ΚΚΕ.

Παλεύοντας μέσα απ' αυτό το δρόμο, ο λαός θα μετράει βήματα στους καθημερινούς αγώνες που δίνει για να μπλοκάρει τα βάρβαρα μέτρα, να τα καθυστερήσει ή και να τα ματαιώσει, να αποσπάσει ορισμένες κατακτήσεις, να ανακτήσει απώλειες και να δημιουργήσει προϋποθέσεις ικανοποίησης των σύγχρονων αναγκών.

Για να γίνει αυτό, χρειάζεται να πυκνώσει τις γραμμές των συνδικάτων, να τα αναζωογονήσει, να τα ανασυγκροτήσει ως όργανα ταξικής πάλης και όχι κοινωνικής συναίνεσης και στήριξης κυβερνήσεων. Ετσι μπορούν να αλλάζουν οι συσχετισμοί υπέρ του λαού. Να αποκτά ο λαός τη δύναμη και την αυτοπεποίθηση ότι μπορεί να συγκρουστεί, να επιβάλει τη διέξοδο προς όφελός του.

Χρειάζεται να απεμπλακεί ο λαός από τους ενδοαστικούς σχεδιασμούς και τις αντιθέσεις, να χαράξει δική του γραμμή πάλης, που απαντάει στα δικά του συμφέροντα και δεν τον μετατρέπει σε ουρά των επιδιώξεων της μιας ή της άλλης μερίδας του κεφαλαίου.

Γι' αυτό έχει σημασία και η εκλογική ενίσχυση του ΚΚΕ. Για να δυναμώσει η φωνή της μοναδικής διεξόδου υπέρ του λαού, η μοναδική δύναμη που μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο για να ανοίξει ο δρόμος της ανατροπής, της σύγκρουσης μέχρι το τέλος.

Μπορούμε να ζήσουμε με τη δική μας εξουσία...

• Αναρωτιούνται κάποιοι: Και σε προηγούμενες περιόδους, πολλές επιχειρήσεις ήταν κρατικές. Αυτό όμως δεν απέτρεψε τη χρεοκοπία, ενώ μεγαλούργησαν το ρουσφέτι και η διαφθορά. Το ίδιο δε θα γίνει και τώρα, αν εφαρμοστεί η πρόταση του ΚΚΕ;

Το ΚΚΕ δεν υπερασπίζεται το παλιότερο και σημερινό καθεστώς της κρατικής ιδιοκτησίας σε ορισμένες επιχειρήσεις. Το σημερινό κράτος, η σημερινή εξουσία είναι όργανο της κυρίαρχης αστικής τάξης. Επομένως, τα δικά της γενικά συμφέροντα υπηρετεί και η κρατική ιδιοκτησία σε ορισμένα μέσα παραγωγής.

Αυτό αποδείχτηκε περίτρανα και σε προηγούμενες εποχές, όταν το κράτος, με επιχειρήσεις δικής του ιδιοκτησίας, ανέλαβε να στήσει υποδομές αναγκαίες για την καπιταλιστική ανάπτυξη, που κανένας ιδιώτης δε θα μπορούσε ποτέ να φτιάξει. Ανέλαβε να εξασφαλίσει φθηνή Ενέργεια στη βιομηχανία, την ίδια ώρα που τσάκιζε τα εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά, λιμάνια, που θα στηρίζουν τους εφοπλιστές κ.λπ.

Εχουμε επίσης το παράδειγμα όπου στην Ελλάδα κρατικοποιούνταν οι προβληματικές επιχειρήσεις για να «εξυγιανθούν» με χρήματα του λαού και να επιστρέψουν κερδοφόρες στο κεφάλαιο. Αντίστροφα, την εποχή των «απελευθερώσεων», το κράτος ιδιωτικοποιεί τομείς και επιχειρήσεις όπου διατηρεί ακόμα κάποιες θέσεις.

Κρατικοποιήσεις και ιδιωτικοποιήσεις στον καπιταλισμό εναλλάσσονται, πάντα με κριτήριο τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Αυτός ο κρατικός τομέας αξιοποιείται και κυρίως αξιοποιήθηκε τα προηγούμενα χρόνια ως μηχανισμός εξαγοράς εργατικών - λαϊκών συνειδήσεων, ενσωμάτωσης στο σύστημα. Ωστόσο, σήμερα, οι συνθήκες δουλειάς στις επιχειρήσεις όπου το κράτος διατηρεί ακόμα μερίδιο, έχουν εξομοιωθεί πλήρως με αυτές στον αμιγώς ιδιωτικό τομέα.

Το κράτος της εργατικής - λαϊκής εξουσίας δεν θα στηρίζεται στους θεσμούς και τους μηχανισμούς του σάπιου κράτους του κεφαλαίου και των μονοπωλίων. Θα στηρίζεται σε θεσμούς που θα γεννήσει η εργατική - λαϊκή πάλη στο δρόμο της ανατροπής. Σε αυτούς τους θεσμούς θα εξασφαλίζεται η εργατική - λαϊκή συμμετοχή, ο εργατικός - λαϊκός έλεγχος. Οι αιρετοί και ανακλητοί στα όργανα της εξουσίας δεν θα έχουν κανένα υλικό προνόμιο από αυτή τους τη συμμετοχή.

Αυτή η εξουσία θα πραγματοποιήσει την κοινωνικοποίηση στα μέσα παραγωγής, θα οργανώσει τον κεντρικό σχεδιασμό για την κατανομή πόρων, εργατικής δύναμης, κλάδων κ.λπ. Οι εργαζόμενοι, μέσω αυτών των θεσμών, θα έχουν ενεργό συμμετοχή στην εξειδίκευση του κεντρικού σχεδιασμού, στη διεύθυνση, στην ανάπτυξη της πρωτοβουλίας. Αυτή η μαζική κινητοποίηση των εργαζομένων μέσω των θεσμών της δικής τους εξουσίας μπορεί να γίνει μια μεγάλη δύναμη, ικανή να αντιμετωπίσει δυσκολίες και προβλήματα που σίγουρα θα προκύψουν σε αυτήν τη διαδικασία.

Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς ανεργία...

Με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και τον κεντρικό σχεδιασμό, θα καταπολεμηθεί και η ανεργία, που είναι σύμφυτη με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Η ανάπτυξη της βιομηχανίας και η επέκταση της παραγωγής σε κλάδους που σήμερα φθίνουν, ή δεν υπάρχουν καθόλου, θα απορροφήσει εργατικό δυναμικό.

Το ίδιο θα γίνει και με την κοινωνικοποίηση των μεγάλων αγροτοκτηνοτροφικών εκμεταλλεύσεων, την ανάπτυξη σύγχρονων κρατικών επιχειρήσεων και την παράλληλη λειτουργία παραγωγικών συνεταιρισμών. Για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών που διαρκώς διευρύνονται, θα απαιτηθεί η μαζική πρόσληψη εργαζομένων στους κλάδους της Υγείας, της Πρόνοιας, της Παιδείας, στην Ερευνα, στον πολιτισμό και αλλού.

Η κατανομή λοιπόν των εργαζομένων δεν θα γίνεται πια άναρχα με κριτήριο το καπιταλιστικό κέρδος, αλλά με βάση το κεντρικό σχεδιασμό, με βάση τις κοινωνικές ανάγκες. Επίσης, σε μια κοινωνία που δεν υπάρχουν οικονομικές κρίσεις, δεν υπάρχει μαζική καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων που οδηγεί την ανεργία στα ύψη. Μόνο στο πλαίσιο της λαϊκής οικονομίας μπορεί να λυθεί το πρόβλημα της ανεργίας, που παράγει ο καπιταλισμός.

• Υπάρχουν ωστόσο και κάποιοι που καλοπροαίρετα ρωτάνε: Σήμερα, σε πολλά καπιταλιστικά κράτη η ανεργία είναι σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα. Γιατί λέει το ΚΚΕ ότι μόνο με τη δική του πρόταση μπορεί να εξαλειφθεί η ανεργία;

Μια πρώτη παρατήρηση είναι ότι η ανεργία σε ορισμένα καπιταλιστικά κράτη εμφανίζεται πράγματι χαμηλή, αλλά πουθενά δεν έχει εξαλειφθεί. Για παράδειγμα, σε μια από τις πιο ανεπτυγμένες καπιταλιστικές οικονομίες, σ' αυτή της Ευρωζώνης, η ανεργία το Μάη του 2015 ήταν στο 10,9%, με μεγάλες διακυμάνσεις στο εσωτερικό της. Επομένως, ανεργία και καπιταλισμός είναι όπως το νύχι με το κρέας.

Επιπλέον, η χαμηλή ανεργία δεν είναι μόνιμη κατάσταση, η απασχόληση ακολουθεί τις διακυμάνσεις της παραγωγής. Δηλαδή, σε περιόδους ανάπτυξης της οικονομίας η ανεργία μειώνεται και αντίστροφα αυξάνεται σε περιόδους κρίσης. Επομένως, το αν θα έχει κάποιος δουλειά εξαρτάται από τα σκαμπανεβάσματα της οικονομίας, που είναι αγιάτρευτη αρρώστια στον καπιταλισμό.

Αυτή είναι η μια πλευρά. Η άλλη έχει να κάνει με τον τρόπο που καταγράφονται άνεργοι και απασχολούμενοι στον καπιταλισμό. Η μεγαλύτερη κερδοφορία του κεφαλαίου έχει συντρίψει κυριολεκτικά κάθε έννοια σταθερής δουλειάς με δικαιώματα. Η τάση είναι να κυριαρχούν ολοένα και περισσότερο οι ελαστικές μορφές απασχόλησης, που σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε τα στοιχειώδη, ακόμα και σε εκείνους που δεν καταγράφονται στους άνεργους.

Και στην Ελλάδα έχουμε τέτοια πείρα. Χιλιάδες νέοι συμμετέχουν σε προγράμματα περιστασιακής απασχόλησης και ενώ δεν καταγράφονται στις λίστες των ανέργων, οι αποδοχές και οι όροι δουλειάς τούς καταδικάζουν σε μισοζωή.

Μπορούμε να ζήσουμε με τον πλούτο στα χέρια μας...

• Αυτή την περίοδο, ολοένα και περισσότεροι θέτουν καλοπροαίρετα το εξής ρώτημα: Καλά είναι αυτά που λέει το ΚΚΕ, αλλά πώς μπορεί να σταθεί μόνη της μια Ελλάδα που δεν παράγει τίποτα και όλα τα εισάγει;

Καταρχήν και σήμερα παράγει η Ελλάδα, αλλά η παραγωγή βρίσκεται στα χέρια λίγων επιχειρηματικών ομίλων και πραγματοποιείται με κριτήριο το κέρδος. Ομως, το τι παράγεται και το πόσο παράγεται, καθορίζεται από αυτούς που έχουν στα χέρια τους τα μέσα παραγωγής, τους μετόχους των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, των μονοπωλιακών ομίλων.

Το γεγονός ότι στην Ελλάδα έχουν υποβαθμιστεί κλάδοι που θα μπορούσαν να καλύψουν λαϊκές ανάγκες (π.χ. κλωστοϋφαντουργία), ότι εισάγει προϊόντα (π.χ. αγροτικά) που θα μπορούσε να καλύψει με τη δική της παραγωγή, είναι αποτέλεσμα του ότι η παραγωγή πραγματοποιείται με στόχο το καπιταλιστικό κέρδος.

Αυτό είναι που σπρώχνει κεφάλαια να κινούνται σε κλάδους που έχουν το μεγαλύτερο κέρδος, που οδηγεί στο να παράγονται π.χ. λεμόνια για εξαγωγή και μετατροπή σε χυμό, και την ίδια στιγμή να εισάγονται από την Αργεντινή.

Το κυνήγι του κέρδους, ο ανταγωνισμός, που βρίσκεται στη φύση του συστήματος, δεν επιτρέπουν τον κεντρικό σχεδιασμό της παραγωγής με βάση τις ανάγκες του λαού, των εργαζομένων. Επίσης, η συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ενωση δημιουργεί περιορισμούς στην ανάπτυξη ορισμένων κλάδων προς όφελος ανταγωνιστών τους, άλλων κρατών, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής και διεθνούς αγοράς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία.

Η Ελλάδα διαθέτει παραγωγικές δυνάμεις (πρώτες ύλες, Ενέργεια, εργατικό δυναμικό) που μπορούν να απογειώσουν την παραγωγή, να την επεκτείνουν και σε κλάδους όπου σήμερα κυριαρχούν συντριπτικά οι εισαγωγές.

Προπάντων, διαθέτει πρώτες ύλες που είναι αναγκαίες για την παραγωγή μέσων παραγωγής, σημαντικά αποθέματα σε μεταλλευτικούς ορυκτούς πόρους, όπως βωξίτη, μεταλλικά ορυκτά (χρυσό, νικέλιο, χαλκό), δομικούς ορυκτούς πόρους (περλίτη, λευκόλιθο, μάρμαρα κ.ά.).

Διαθέτει επίσης επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό με υψηλή ειδίκευση, έμπειρο εργατικό δυναμικό σε βιομηχανικούς και άλλους κλάδους. Υπάρχουν, δηλαδή, όλες οι προϋποθέσεις να δοθεί ώθηση στην παραγωγή, από τη στιγμή που τα μέσα παραγωγής θα πάψουν να είναι ιδιοκτησία των καπιταλιστών και θα γίνουν κοινωνική ιδιοκτησία, θα τεθούν δηλαδή κάτω από εργατικό - λαϊκό έλεγχο.

Αρα λοιπόν η Ελλάδα έχει παραγωγικές δυνατότητες, μπορεί να αναπτύξει και άλλες, αρκεί να φύγει από τη μέση το κίνητρο του καπιταλιστικού κέρδους, να φύγουν οι δεσμεύσεις που προκύπτουν από την ενσωμάτωση στην ΕΕ και το ιμπεριαλιστικό σύστημα. Ετσι θα απελευθερωθούν παραγωγικές δυνάμεις που τώρα συνθλίβονται.

• Από εδώ προκύπτει ένα ακόμα ερώτημα που τίθεται συχνά: Πώς είναι δυνατόν να υπάρξει οικονομία χωρίς ιδιώτες, αφού αυτοί βάζουν τα λεφτά για να γίνουν οι επιχειρήσεις, να φτιαχτούν θέσεις εργασίας και να παραχθούν προϊόντα;

Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι επαύλεις και τα κότερα των κηφήνων - μεγαλοεργοδοτών, ντόπιων και ξένων, δεν είναι τίποτε άλλο παρά κλεμμένος ιδρώτας των εργαζομένων. Δεν τα βρήκαν από τους «παππούδες» τους, δεν είναι αποτέλεσμα της προσωπικής τους δουλειάς, του δικού τους ιδρώτα. Ολα είναι προϊόντα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Αυτοί είναι οι πραγματικοί παραγωγοί του πλούτου.

Αν λείψουν οι εργαζόμενοι δεν παράγεται τίποτα. Γι' αυτό η εργοδοσία φοβάται όπως ο διάολος το λιβάνι την απεργία. Επειδή διακόπτεται η παραγωγή και εμποδίζεται η κερδοφορία. Αν όμως λείψουν οι καπιταλιστές, οι ιδιοκτήτες δηλαδή των επιχειρήσεων, δε σημαίνει ότι θα λείψει και η παραγωγή. Αυτό το νόημα έχει το σύνθημα «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά».

Γι' αυτό είναι απάτη ότι ο λαός είναι υποχρεωμένος να στηρίξει, να βάλει πλάτη στην καπιταλιστική ανάκαμψη και ανάπτυξη, για να βγει η καπιταλιστική οικονομία από την κρίση, προκειμένου να υπάρχουν κέρδη - παραγωγή - θέσεις εργασίας κ.λπ.

Με τα μέσα παραγωγής στα χέρια τους, ο λαός και οι εργαζόμενοι μπορούν να αποκτήσουν τη δυνατότητα να οργανώσουν με κεντρικό σχεδιασμό την παραγωγή και να τη διευθύνουν προς όφελός τους, με κριτήριο τις εργατικές - λαϊκές ανάγκες. Ετσι θα εξαλειφθούν οι αιτίες που γεννάνε τις καπιταλιστικές οικονομικές κρίσεις, όπως η αναρχία της παραγωγής, το κυνήγι του κέρδους, ο καπιταλιστικός ανταγωνισμός.

Με το ΚΚΕ υπάρχει λύση στο δρόμο της ανατροπής

Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές του περασμένου Γενάρη με «αντιμνημονιακή» ρητορεία και τώρα αναδεικνύεται στον καλύτερο προπαγανδιστή όχι μόνο των μνημονίων, αλλά συνολικά της ΕΕ και του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης.

Ισχυρίζεται ότι το δικό του μνημόνιο είναι καλύτερο από τα προηγούμενα, ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος για το λαό πέρα από αυτόν που διάλεξε ο Αλ. Τσίπρας το βράδυ της 12ης Ιούλη, στη Σύνοδο Κορυφής που αποφάσισε το 3ο μνημόνιο.

Η επιλογή αυτή του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε την ευκαιρία στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ να εμφανίζονται δικαιωμένοι για την πολιτική που εφάρμοσαν με τα προηγούμενα δύο μνημόνια.

Ολοι μαζί παρουσιάζουν σαν μονόδρομο τις θυσίες για την καπιταλιστική ανάπτυξη, την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη και την ΕΕ. Αποθεώνουν την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων ως το «κλειδί» για την ανάκαμψη της οικονομίας και παραμυθιάζουν το λαό ότι θα ωφεληθεί ο ίδιος από αυτή.

Αλλά και όσοι προβάλλουν ως διέξοδο την καπιταλιστική Ελλάδα με εθνικό νόμισμα, όπως η Λαϊκή Ενότητα, τις ίδιες υπηρεσίες προσφέρουν στο σύστημα.

Αποσπούν το νόμισμα από τις σχέσεις παραγωγής και τη συμμετοχή της χώρας στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, αποθεώνουν την καπιταλιστική ανάκαμψη και υπόσχονται να την πετύχουν ταχύτερα με εξωτερική υποτίμηση και αναπροσανατολισμό των συμμαχιών για την αστική τάξη.

Υπάρχει άλλος δρόμος...

Ο δρόμος των λαϊκών θυσιών χωρίς τέλος για την καπιταλιστική ανάκαμψη, δεν είναι μονόδρομος. Το ΚΚΕ λέει ότι υπάρχει άλλος δρόμος, έξω από αυτόν που υπερασπίζονται όλα τα αστικά κόμματα, ανεξάρτητα από τις παραλλαγές τους.

Υπάρχει δυνατότητα να γλιτώσει ο λαός από την ανεργία, τα υψηλά όρια στην ηλικία συνταξιοδότησης, τη βαριά φορολογία, το αίσχος στην Υγεία και την Παιδεία, την αγωνία της επιβίωσης, τη διατροφική εξάρτηση, το φόβο ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Υπάρχει δυνατότητα να καταπολεμηθούν η φτώχεια, η ανασφάλεια για τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού, το άγχος για το μέλλον της επόμενης γενιάς, που είτε αποκλείεται μαζικά από την παραγωγή, είτε μεταναστεύει, είτε μπαίνει στην παραγωγή με πολύ χειρότερους όρους απ' ότι η προηγούμενη γενιά.

Υπάρχει τρόπος σήμερα να αξιοποιηθούν για λογαριασμό του λαού τα τεράστια επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας, οι παραγωγικές δυνατότητες που διαθέτει η Ελλάδα και κάθε χώρα, να εξαλειφθούν οι κρίσεις και οι συνέπειες που έχουν στο λαό. Υπάρχει η δυνατότητα να εξαλειφθούν η ανισομετρία στην ανάπτυξη και η ανισοτιμία στις σχέσεις με άλλα κράτη που προκύπτει από αυτή.

Το ΚΚΕ λέει ότι υπάρχει σήμερα η δυνατότητα ο λαός να ζήσει καλύτερα, να δημιουργήσει προϋποθέσεις για πραγματική ευημερία. Οτι μπορούν όλοι οι άνθρωποι να έχουν τη δουλειά και την αξιοπρέπειά τους, σύγχρονες και δωρεάν παροχές Υγείας και Πρόνοιας, κανένα παιδί να μη στερείται το σχολείο, τη μόρφωση, την επαγγελματική εκπαίδευση.

Το ΚΚΕ λέει ότι δεν είναι μονόδρομος τα μνημόνια και οι θυσίες για την ανάκαμψη της οικονομίας, η ΕΕ των μονοπωλίων, όλη η σαπίλα των ιμπεριαλιστικών οργανισμών και των διακρατικών σχέσεων που διαμορφώνονται στο εσωτερικό τους.

Σε τελική ανάλυση, δεν είναι μονόδρομος ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης. Υπάρχει κι άλλος δρόμος, αυτός της λαϊκής εξουσίας με κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, αποδέσμευση από την ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, μονομερή διαγραφή του χρέους. Σ' αυτό το δρόμο, που προϋποθέτει ρήξη με το κεφάλαιο, την ΕΕ και την εξουσία τους, καλεί το λαό να βαδίσει το ΚΚΕ.

Και μπορεί το διακύβευμα στις εκλογές να μην είναι ο δρόμος ανάπτυξης, αλλά η ισχυροποίηση του ΚΚΕ στην κάλπη είναι δείγμα χειραφέτησης του λαού από την αστική ιδεολογία και πολιτική, μπορεί να συμβάλει πολύτροπα στην άνοδο της ταξικής πάλης, στη συγκρότηση της Λαϊκής Συμμαχίας για τη Λαϊκή Εξουσία, που προτείνει το ΚΚΕ.

Αυτό είναι το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης μετά τις εκλογές!

Ο «Ρ» δημοσιεύσει σήμερα τις κυριότερες από τις δεσμεύσεις που έχουν ψηφιστεί και θα υλοποιηθούν, ανεξάρτητα από το εάν θα υπάρχει κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ ή τη ΝΔ

Είτε με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ είτε τη ΝΔ,

η κυβέρνηση που θα προκύψει από

τις εκλογές θα υλοποιήσει όσα

προβλέπει το μνημόνιο που ψήφισαν

μαζί

Να παγιδεύσουν το λαό σε μια συζήτηση που αφορά στην κυβέρνηση συνεργασίας της επόμενης μέρας, μετά τις εκλογές της 20ής Σεπτέμβρη, επιχειρούν αστικά κόμματα, αστικά επιτελεία και μηχανισμοί. Μέσα από αυτή τη συζήτηση, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, που διεκδικούν να είναι ο κορμός μιας αντιλαϊκής κυβέρνησης συνεργασίας, κάνουν προσπάθεια να αναδείξουν ότι υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές για το λαό, ανάλογα με το ποιος θα συμμετάσχει σε αυτήν.

Την ίδια στιγμή, λοιπόν, που ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ, Ποτάμι έχουν ψηφίσει τη νέα δανειακή σύμβαση - μνημόνιο, καθώς και όλα τα προαπαιτούμενα που συμφώνησαν με τους εταίρους τους για να ξεκινήσει η συζήτηση για τη δανειακή σύμβαση, κοροϊδεύουν το λαό, όταν παρουσιάζουν προεκλογικά προγράμματα με ...φιλολαϊκά μέτρα. Και μάλιστα έχουν το θράσος να μιλάνε για μέτρα ανακούφισης ή «παράλληλα μέτρα» που θα μετριάσουν τις επιπτώσεις από την υλοποίηση όσων προβλέπουν τα μνημόνιά τους.

Ο «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» δημοσιεύει σήμερα, λέξη προς λέξη, τις κυριότερες δεσμεύσεις που προβλέπουν η δανειακή σύμβαση και το μνημόνιο που ψηφίστηκαν στη Βουλή από όλους αυτούς μαζί. Αποκαλύπτουμε, δηλαδή, τι πρόκειται να υλοποιηθεί, ανεξάρτητα από το εάν θα υπάρχει κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ ή τη ΝΔ.

Η Δανειακή Σύμβαση

Στο κείμενο της ΔΑΝΕΙΑΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ διαβάζουμε:

1. «Το δικαιούχο κράτος - μέλος και το Ταμείο Ανακεφαλαιοποίησης δεσμεύονται:

...να παρέχουν στον ΕΜΣ κάθε πληροφορία που ευλόγως απαιτείται από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (ΕΜΣ) όσον αφορά το Ταμείο Εξυγίανσης ή οποιοδήποτε βοηθούμενο ίδρυμα».

Αυτό σημαίνει ότι τα ελληνικά υπουργεία της όποιας επόμενης κυβέρνησης θα είναι στη διάθεση του κουαρτέτου (σ.σ. πρώην τρόικα) για όποιο στοιχείο ζητηθεί.

2. «...να δημοσιεύουν ετησίως έκθεση για τις στρατηγικές και να αναφέρουν ανά εξάμηνο τις επιδόσεις από κάθε βοηθούμενο ίδρυμα έναντι καθορισθέντων στόχων».

Οι καθορισμένοι στόχοι, λοιπόν, της όποιας κυβέρνησης αστικής διαχείρισης προκύψει, είναι ακριβώς εκείνα τα άγρια αντιλαϊκά μέτρα του μνημονίου που έχουν ήδη ψηφίσει στη Βουλή όλοι τους.

3. «Για κάθε συγκεκριμένη εκταμίευση (...) η κυβέρνηση είναι έτοιμη να λάβει οποιαδήποτε μέτρα ενδέχεται να κριθούν κατάλληλα για το σκοπό αυτόν, καθώς οι περιστάσεις μεταβάλλονται».

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η όποια κυβέρνηση σχηματιστεί θα πρέπει να λάβει όλα τα απαραίτητα αντιλαϊκά μέτρα, εάν δεν πιάνονται οι στόχοι που έχουν τεθεί από κοινού από ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, ΑΝΕΛ και Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης και το ΔΝΤ.

4. «Η κυβέρνηση δεσμεύεται να διαβουλεύεται και να συμφωνεί με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για όλες τις ενέργειες που αφορούν την επίτευξη των στόχων του Μνημονίου Συνεννόησης, πριν από την οριστικοποίηση και τη νομική έγκρισή τους».

Αυτό σημαίνει ότι η όποια κυβέρνηση θα διαβουλεύεται και θα παίρνει την έγκριση από τους εταίρους της για να πάρει και πρόσθετα αντιλαϊκά μέτρα που βοηθούν να πιαστούν οι στόχοι του μνημονίου.

5. «Η Ελλάδα θα σχεδιάσει και θα εφαρμόσει ευρύ φάσμα μεταρρυθμίσεων στις αγορές εργασίας και τις αγορές προϊόντων (συμπεριλαμβανομένης της Ενέργειας), με τις οποίες όχι μόνο θα διασφαλίζεται η πλήρης συμμόρφωση με τις απαιτήσεις της ΕΕ αλλά επίσης θα στοχεύεται και η επίτευξη βέλτιστων ευρωπαϊκών πρακτικών».

Οποια κυβέρνηση κι αν σχηματιστεί, λοιπόν, θα προχωρήσει σε νέο χτύπημα σε όσα εργασιακά δικαιώματα έχουν απομείνει, στην απελευθέρωση της Ενέργειας, με γνώμονα τις απαιτήσεις και τη στρατηγική της ΕΕ.

6. «Η Ελλάδα πρέπει να βασιστεί στη συμφωνημένη στρατηγική ανάκαμψης και να επεξεργαστεί μια γνήσια στρατηγική ανάπτυξης, την οποία θα ενστερνιστεί και θα καθοδηγήσει η ίδια. Στη στρατηγική αυτή θα πρέπει να ληφθούν υπόψη οι μεταρρυθμίσεις που περιλαμβάνονται στο παρόν Μνημόνιο Συνεννόησης, συναφείς πρωτοβουλίες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η συμφωνία εταιρικής σχέσης για την υλοποίηση του ΕΣΠΑ και άλλες βέλτιστες πρακτικές».

«Θα καταρτιστεί φιλόδοξο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, καθώς και πολιτικές για τη στήριξη των επενδύσεων».

Οποια κυβέρνηση κι αν προκύψει θα δουλέψει με στόχο την καπιταλιστική ανάκαμψη που είναι αντικειμενικά σε βάρος του λαού. Θα προχωρήσει σε ιδιωτικοποιήσεις και στήριξη των επενδύσεων για να ενισχύσει το κεφάλαιο και να ανοίξει νέα πεδία κερδοφορίας. Και αυτό θα γίνει πάνω στα συντρίμμια των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

7. «Οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να διασφαλίζουν τον βιώσιμο χαρακτήρα των δημόσιων οικονομικών και να επιτυγχάνουν σημαντικά και βιώσιμα πρωτογενή πλεονάσματα μεσοπρόθεσμα, τα οποία θα μειώνουν σταθερά τον λόγο δημόσιου χρέους προς το ΑΕΠ».

Η επόμενη κυβέρνηση δεσμεύεται ότι θα υλοποιήσει πολιτική με στόχο να υπάρχουν ματωμένα πρωτογενή πλεονάσματα, που θα βγαίνουν από την επίθεση σε βάρος των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των αυτοαπασχολούμενων, των φτωχών αγροτών, των νέων.

Το 3ο μνημόνιο

Ας έρθουμε όμως τώρα σε μερικές ακριβείς διατυπώσεις στο μνημόνιο που ψήφισαν μαζί ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ, Ποτάμι.

Λέει λοιπόν:

1. «Οι αρχές δεσμεύονται να λάβουν περαιτέρω διαρθρωτικά μέτρα τον Οκτώβριο του 2016, αν κριθούν αναγκαία για να διασφαλιστούν οι στόχοι του 2017 και του 2018. Τα εν λόγω μέτρα θα περιλαμβάνουν (...) την προγραμματισμένη μεταρρύθμιση του φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων και το πάγωμα των υποχρεωτικών δαπανών».

Η επόμενη κυβέρνηση εκτός από τη διατήρηση του ΕΝΦΙΑ, την αύξηση και μονιμοποίηση της λεγόμενης εισφοράς αλληλεγγύης, την εκτόξευση των «αντικειμενικών κριτηρίων διαβίωσης» για τα λαϊκά νοικοκυριά, την κατάργηση των φοροελαφρύνσεων στις εργατικές οικογένειες, το «κούρεμα» κατά 50% του επιδόματος πετρελαίου θέρμανσης, θα πάρει και πρόσθετα φορολογικά μέτρα, εάν κριθεί αναγκαίο για να πιαστούν οι στόχοι του μνημονίου.

2. «Η ελληνική κυβέρνηση θα παρακολουθεί τους δημοσιονομικούς κινδύνους, συμπεριλαμβανομένων των δικαστικών αποφάσεων, και θα λάβει αντισταθμιστικά μέτρα, στο βαθμό που αυτό απαιτείται, για την εκπλήρωση των δημοσιονομικών στόχων. Οι αρχές προτίθενται να μεταφέρουν τουλάχιστον το 30% του πλεονάσματος που θα επιτευχθεί λόγω επιδόσεων υψηλότερων από τις αναμενόμενες στον χωριστό λογαριασμό που προορίζεται για τη μείωση του χρέους. Επιπλέον, ένα άλλο 30% του εν λόγω πλεονάσματος θα χρησιμοποιηθεί για την εκκαθάριση μη καταβληθεισών κυβερνητικών υποχρεώσεων του παρελθόντος».

Τα μέτρα δεν θα έχουν τελειωμό. Εάν υπάρχουν αποφάσεις, για παράδειγμα, από το ΣτΕ που δικαιώνουν όσους έχουν προσφύγει εναντίον μέτρων του μνημονίου, θα παίρνονται νέα μέτρα. Επιπλέον, αποκαλύπτεται ότι το πλεόνασμα που θα βγαίνει από το αίμα του λαού θα πηγαίνει ένα μέρος του στις υποχρεώσεις προς τους δανειστές και το υπόλοιπο για καπιταλιστική ανάκαμψη στις τσέπες μονοπωλιακών ομίλων.

3. «Οι αρχές έχουν ήδη αυξήσει τις εισφορές υγείας των συνταξιούχων στο 6% για τις κύριες συντάξεις τους και εφάρμοσαν επίσης εισφορές υγείας ύψους 6% για τις επικουρικές συντάξεις από την 1η Ιουλίου 2015 (...) Από την 1η Σεπτεμβρίου 2015 θα διασφαλίσουν ότι όλα τα επικουρικά συνταξιοδοτικά ταμεία θα χρηματοδοτούνται αποκλειστικά από ίδιες εισφορές από την 1η Ιανουαρίου 2016, θα παγώσουν τα μηνιαία εγγυημένα ανταποδοτικά όρια συντάξεων σε ονομαστικούς όρους μέχρι το 2021 (...) Οσοι συνταξιοδοτούνται μετά τις 30 Ιουνίου 2015 θα έχουν πρόσβαση σε βασικές, εγγυημένες συντάξεις με βάση τις εισφορές και με εισοδηματικά κριτήρια μόνον όταν θα έχουν συμπληρώσει την νόμιμη κανονική ηλικία συνταξιοδότησης, που είναι σήμερα τα 67 έτη.

Θα καταργήσουν βαθμιαία τα κεκτημένα δικαιώματα συνταξιοδότησης πριν από τη νόμιμη ηλικία συνταξιοδότησης και τις δυνατότητες πρόωρης συνταξιοδότησης, προσαρμόζοντας σταδιακά το όριο της νόμιμης ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67 έτη, το αργότερο έως το 2022, ή στην ηλικία των 62 ετών και σε 40 έτη εισφορών με άμεση εφαρμογή. Εως τον Οκτώβριο του 2015 (βασικό παραδοτέο) οι αρχές θα θεσπίσουν νομοθετικά περαιτέρω μεταρρυθμίσεις που θα αρχίσουν να ισχύουν από την 1η Ιανουαρίου 2016».

Ανεξάρτητα, λοιπόν, από την επόμενη κυβέρνηση τα μέτρα - καρμανιόλα, όπως περιγράφονται πιο πάνω, που θα παρθούν για το Ασφαλιστικό είναι δεδομένα.

4. «Για τη βελτίωση της δημοσιονομικής διαχείρισης των νοσοκομείων, μέχρι τον Δεκέμβριο του 2015 οι αρχές θα καταρτίσουν σχέδιο για να εφαρμόσουν στα νοσοκομεία το σύστημα κλειστών ενοποιημένων νοσηλίων (KEN-DRG) ή άλλης διεθνούς τυποποιημένης μεθοδολογίας κοστολόγησης με βάση τις δραστηριότητες μέσα στα επόμενα τρία χρόνια. Εως τον Δεκέμβριο του 2017, θα εφαρμόσουν το νέο ΚΕΝ ή το εναλλακτικό σύστημα κοστολόγησης βάσει δραστηριοτήτων. Εως τον Ιούνιο του 2016 θα καταρτίσουν σχέδιο για τη διενέργεια ετήσιου ανεξάρτητου οικονομολογιστικού ελέγχου των λογαριασμών των νοσοκομείων. Το σχέδιο θα αρχίσει να εφαρμόζεται το 2017, με κάλυψη όλων των νοσοκομείων έως το 2018».

Τα Κλειστά Ενοποιημένα Νοσήλια είναι οι τιμές αγοραπωλησίας των υπηρεσιών Υγείας. Από τότε που καθιερώθηκαν και στην Ελλάδα, η κοστολόγηση των υπηρεσιών των δημόσιων νοσοκομείων πολλαπλασιάστηκε, δηλαδή πολλαπλασιάστηκαν αυτά που πληρώνουν είτε τα Ταμεία, είτε οι ασθενείς απευθείας για νοσηλεία στα δημόσια νοσοκομεία.

5. «Εως τον Οκτώβριο του 2015, θα εξεταστεί η αναγκαιότητα νέων μέτρων, πέραν των όσων αναφέρονται ανωτέρω, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι η διακυβέρνηση των τραπεζών θα ενισχυθεί επαρκώς ώστε να είναι πλήρως ανεξάρτητη και σύμφωνη με τις διεθνείς βέλτιστες πρακτικές».

Εδώ είναι και το ζουμί. Οσα ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, ΑΝΕΛ, τα ψήφισαν για να υλοποιήσουν τις κατευθύνσεις της στρατηγικής της ΕΕ, να ενισχύσουν το κεφάλαιο σε βάρος των εργαζομένων.

Στόχος η ανάκαμψη...

Από τα παραπάνω αποδεικνύεται όμως και κάτι ακόμα. Οτι στόχος όλων αυτών των αντεργατικών - αντιλαϊκών δεσμεύσεων είναι η καπιταλιστική ανάκαμψη, η ανάκαμψη των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων, αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Η Ελλάδα πρέπει να βασιστεί στη συμφωνημένη στρατηγική ανάκαμψης και να επεξεργαστεί μια γνήσια στρατηγική ανάπτυξης, την οποία θα ενστερνιστεί και θα καθοδηγήσει η ίδια...». Σε αυτό το στόχο όμως υποκλίνεται και η Λαϊκή Ενότητα, ο ΣΥΡΙΖΑ 2, που γκρινιάζει ότι με αυτά τα μέτρα αυτή θα αποτύχει. Η πείρα του 7μηνου απέδειξε κάτι που καταγράφεται άλλωστε αναλυτικά και στη νέα συμφωνία ότι δεν υπάρχουν πολλές εναλλακτικές επιλογές για την υπηρέτηση αυτού του αντιλαϊκού στόχου. Δεν υπάρχουν, δηλαδή, φιλολαϊκά μέσα άσκησης μιας επί της ουσίας αντιλαϊκής πολιτικής. Ακόμα και στην περίπτωση που προταχθεί το ζήτημα του περάσματος σε εθνικό νόμισμα, όπως προτείνει η Λαϊκή Ενότητα, η ουσία των μνημονιακών πολιτικών θα υλοποιηθεί με άλλο τρόπο.