ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ: Η πρόταση του ΚΚΕ για το σχολείο των σύγχρονων αναγκών μπορεί να μπολιάσει τους αγώνες του λαού μας

Η ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στην εκδήλωση παρουσίασης της πρότασης του Κόμματος για το Ενιαίο Δωδεκάχρονο Σχολείο Σύγχρονης Γενικής Παιδείας

Αυτές τις ώρες, που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ μαζί με τους εταίρους της στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ με την Τουρκία στηρίζει την επιδείνωση των συνθηκών εγκλωβισμού χιλιάδων προσφύγων στη χώρα μας, και ετοιμάζεται ταυτόχρονα στο όνομα της αξιολόγησης να δώσει το τελειωτικό χτύπημα στην Κοινωνική Ασφάλιση, να εξαπολύσει νέα φοροεπιδρομή έναντι στα φτωχά λαϊκά στρώματα, η απάντηση πρέπει να είναι μόνο μια: Λαϊκή κινητοποίηση, ετοιμασία μεγάλων απεργιακών αγώνων. Κοινωνική - Λαϊκή Συμμαχία ενάντια στο σύνολο της αντιλαϊκής πολιτικής και της εξουσίας του κεφαλαίου, που ρημάζει κυριολεκτικά τα δικαιώματα των εργαζομένων, του λαού μας, της νεολαίας.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Στον ένα αιώνα της Ιστορίας του ΚΚΕ, θέσαμε συνεχώς στο επίκεντρο της προσοχής μας την πνευματική ανύψωση της εργατικής τάξης και όλων των καταπιεσμένων στρωμάτων, για την απόσπασή τους από την επιρροή της αστικής ιδεολογίας, το ξεπέρασμα των μορφωτικών ανισοτήτων, που πηγάζουν από τις ταξικές αντιθέσεις της εκμεταλλευτικής κοινωνίας, του καπιταλισμού, την αντιπαράθεση με παλιές και σύγχρονες μορφές ιδεολογικής χειραγώγησης.

Το ενδιαφέρον αυτό δεν είναι και δεν ήταν ποτέ ακαδημαϊκό. Και αυτό επιβεβαιώνεται από την ίδια την ιστορική πείρα.

Δε θα ήμασταν υπερβολικοί αν λέγαμε πως η ιστορία των εκπαιδευτικών ιδεών και αγώνων στη χώρα μας, από την ίδρυση του Κόμματός μας το 1918 μέχρι τις μέρες μας, συμπορεύεται με τις θέσεις και τα αιτήματα που έθετε το ΚΚΕ.

Στον αντίποδα της αστικής αντίληψης που υποτάσσει την Παιδεία στις εκάστοτε εκμεταλλευτικές ανάγκες

Από το 1ο κιόλας Συνέδριό του, το 1918, ως ΣΕΚΕ, έθεσε την εξής θέση:

"Εκλαΐκευσις της εκπαιδεύσεως, αυστηρά εφαρμογή της υποχρεωτικής εκπαιδεύσεως, παροχή τροφής και των μέσων διδασκαλίας εις τα παιδιά, ανώτατος αριθμός δι' έκαστον διδάσκαλον 25 μαθηταί, εισαγωγή της δημοτικής γλώσσης εις όλην την εκπαίδευσιν", κ.ά.

Θέσεις που με λίγα λόγια σημαίνουν ότι η Εκπαίδευση πρέπει να οργανωθεί με τέτοιες προϋποθέσεις:

Από τη μια κοινωνικές, όπως η δωρεάν εξασφάλιση Υγείας, φαρμάκων, τροφής, ρούχων, η απαγόρευση της παιδικής και εφηβικής εργασίας, η στήριξη της φτωχής λαϊκής οικογένειας.

Και από την άλλη παιδαγωγικές, όπως η γλώσσα, τα μέσα και οι συνθήκες διδασκαλίας, ώστε να μπορεί όλος ο λαός να μορφωθεί, μαζί και οι μειονότητες ως αναπόσπαστο κομμάτι του.

Και μόνο η παράθεση αυτού του αποσπάσματος δείχνει τη διαχρονικότητα ενός αιτήματος που ακόμα και σήμερα, 98 χρόνια μετά, δεν έχει υλοποιηθεί.

Κι αυτό έχει την εξήγησή του.

Η θέση του ΚΚΕ για λαϊκή Παιδεία, με όλες τις διακυμάνσεις της, την πορεία επεξεργασίας της, που σχετίζονταν και με το βαθμό ωρίμανσης του Κόμματος, βρισκόταν και συνεχίζει βρίσκεται στον αντίποδα της αστικής αντίληψης, που υποτάσσει την Παιδεία στις εκάστοτε εκμεταλλευτικές ανάγκες.

Η θέση για λαϊκή Παιδεία, η πρακτική δράση σύμφωνα με αυτήν (όπως στις συνθήκες της Κατοχής, της Ελεύθερης Ελλάδας, του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, στην πολιτική προσφυγιά), η επεξεργασία στόχων πάλης για το σήμερα, πηγάζουν από την ίδια τη φυσιογνωμία του ως συνειδητού, οργανωμένου, πρωτοπόρου τμήματος της εργατικής τάξης που έχει στρατηγικό στόχο την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού - κομμουνισμού.

Αλλωστε, κακά τα ψέματα, το αστικό κράτος δεν έχασε ποτέ από τη στόχευσή του την απομάκρυνση των κομμουνιστικών αντιλήψεων από την Εκπαίδευση.

Με χοντροκομμένα μέτρα, όπως:

• Η επιτροπή του υπουργείου Παιδείας το 1927 "για την καταπολέμηση του κομμουνισμού στα σχολεία"
• Οι διώξεις πρωτοπόρων εκπαιδευτικών, οι εξορίες, οι φυλακίσεις
• Η περιβόητη εγκύκλιος του Γεωργίου Παπανδρέου, το 1965, προς τα σχολεία, για την ανάγκη να καταδικαστεί στη συνείδηση της νεολαίας ο κομμουνισμός ως εχθρός του έθνους και της δημοκρατίας...

Αλλά και με πιο συγκαλυμμένα, όπως:

• Το ιδεολογικό περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων
• Οι διάφοροι μηχανισμοί ενσωμάτωσης στο ευρωενωσιακό οικοδόμημα, και άλλα.

Ανεξάρτητα από τις μεθόδους, τις μορφές και το ιδιαίτερο περιεχόμενο, η ουσία είναι μία. Οι αστικές κυβερνήσεις, με το πρόσχημα μιας δήθεν ουδετερότητας - στην ουσία ξεκάθαρης ταξικότητας - μιλούν για την ανάγκη "να φύγουν τα κόμματα από τα σχολεία", χτυπώντας κατευθείαν την παρέμβαση των ταξικά προσανατολισμένων δυνάμεων, των κομμουνιστών.

Η πρωτοπόρα σκέψη ανθίζει στον αγώνα για την κατάργηση της εκμετάλλευσης

Και η αλήθεια είναι ότι η αστική τάξη έχει πλήρη επίγνωση της δυνατότητας οι πρωτοπόρες ιδέες και για την Παιδεία, τη μόρφωση, τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, να γίνουν κτήμα των εργατικών - λαϊκών δυνάμεων, όπλο στην πάλη τους για την κατάργηση της εκμετάλλευσης.

Σκεφτείτε μόνο: Πόσοι και πόσοι κορυφαίοι επιστήμονες, παιδαγωγοί - υπό την ακτινοβόλο επίδραση της Οχτωβριανής Επανάστασης και των πρωτοπόρων ιδεών - στρατεύθηκαν στο ΚΚΕ ή δίπλα του, άφησαν πίσω τους ανυπέρβλητες θεωρητικές παρακαταθήκες και πρακτικό εκπαιδευτικό έργο για τη μόρφωση του λαού μας.

Αρνήθηκαν, όμως, τις δάφνες και τις τιμές του εκμεταλλευτικού συστήματος. Και γι' αυτήν τους την επιλογή εξορίστηκαν, πέθαναν φτωχοί και χωρίς την ακαδημαϊκή αναγνώριση άλλων.

Ομως, έμειναν στη συνείδηση του λαού ως Δάσκαλοι με το "Δ" κεφαλαίο.

Ενδεικτικά και μόνο αναφέρουμε τον Δημήτρη Γληνό, την Ρόζα και τον Γιάννη Ιμβριώτη, τον Μιχάλη Παπαμαύρο, τον Κώστα Σωτηρίου, την Ελλη Αλεξίου, τον Γιώργη Αθανασιάδη.

Προσωπικότητες που το έργο τους βαραίνει ως κληρονομιά και παρακαταθήκη την Ιστορία του ΚΚΕ, αποτελεί μέρος αυτής της Ιστορίας και οπωσδήποτε θα το τιμήσουμε στο πλαίσιο των πολύμορφων εκδηλώσεων μπροστά στα 100 χρόνια του Κόμματός μας.

Δίνει, όμως, και συμπέρασμα πολύτιμο, που κρατάμε εμείς αλλά πολύ περισσότερο πρέπει να διαφυλάξουν ως κόρη οφθαλμού οι νέες γενιές των επιστημόνων, ότι: "Η πρωτοπόρα σκέψη ανθίζει στον αγώνα για την κατάργηση της εκμετάλλευσης".

Σήμερα συνεχίζουμε.

Η πρόταση του ΚΚΕ για το σχολείο των λαϊκών αναγκών, των κοινωνικών δυνατοτήτων και απαιτήσεων της εποχής μας είναι συμβολή στην προβολή της πρότασης διεξόδου, της ρεαλιστικότητας και αναγκαιότητας του σοσιαλισμού.

Αποτελεί, ταυτόχρονα, όπλο στην αντιπαράθεση με τις κατά καιρούς αλλαγές που προωθούνται από το κεφάλαιο, το αστικό κράτος και τους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς στους οποίους συμμετέχει η Ελλάδα.

Τι μπορεί να προσφέρει ο «διάλογος» για την Παιδεία;

Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι,

Αλλη μια φορά, μια αστική κυβέρνηση, αυτή τη φορά με την ετικέτα της "αριστεράς", διεξάγει έναν "διάλογο" για την Παιδεία, με σκοπό να προωθήσει στο επόμενο διάστημα, σε συνάρτηση φυσικά και με γενικότερες πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις, μια σειρά από εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις.

"Ημουνα νιος και γέρασα", θα πει κάποιος, και σωστά.

Πράγματι, ένας γονιός μαθητή Γ' Λυκείου έχει ζήσει ούτε έναν ούτε δύο αλλά τουλάχιστον 5 διαλόγους για την Παιδεία. Τι άλλαξε προς το καλύτερο για τη λαϊκή οικογένεια και τα παιδιά του λαού;

Μήπως έχει σταματήσει η μόρφωση να είναι εμπόρευμα, να καθορίζεται η πρόσβαση σε αυτήν ανάλογα με την τσέπη της οικογένειας;

Μήπως έχουν καλυφθεί οι ανάγκες για εκπαιδευτικούς, τη στιγμή μάλιστα που χιλιάδες νέοι εκπαιδευτικοί βρίσκονται στα αζήτητα της ανεργίας, της ελαστικής εργασίας;

Μήπως έχουν επιλυθεί τα χρόνια συσσωρευμένα προβλήματα που αφορούν στη σχολική καθημερινότητα;

Από εκείνα που είναι τα πιο στοιχειώδη, όπως καθαριότητα, αντισεισμική προστασία κ.ο.κ., μέχρι άλλα που κακώς εννοούνται σαν το "κάτι παραπάνω" ενώ είναι τα αναγκαία για μια ουσιαστική μορφωτική διαδικασία, όπως η υποδομή που απαιτείται για όλα τα μαθήματα που διδάσκονται, οι κατάλληλοι χώροι για αθλητικές και πολιτιστικές δραστηριότητες.

Και αναρωτιόμαστε: Από τη στιγμή που στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του κεφαλαίου είναι η όσο το δυνατόν πιο γρήγορη κατά κύριο λόγο παροχή δεξιοτήτων και με λιγότερο κόστος, τότε:

-- Θα σταματήσουμε να ακούμε ότι οι μαθητές δεν μπορούν να εκφραστούν καλά, να κατανοήσουν πιο σύνθετες έννοιες;

-- Θα πάψει επιτέλους το γεγονός να διδάσκεται η Γλώσσα μέσα από συνταγές μαγειρικής και προσκλήσεις για πάρτι; Ελειψαν τα όμορφα κείμενα, τα ποιήματα; Γιατί περιορίζεται η δημιουργικότητα στα γλωσσικά μαθήματα, ξεκινώντας από το Δημοτικό και φτάνοντας έως το Λύκειο;

-- Γιατί όλος ο όγκος των πληροφοριών που οι αριστούχοι των Πανελλαδικών Εξετάσεων απέκτησαν κατά τη διάρκεια των μαθητικών τους χρόνων σβήστηκαν μετά από ένα σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα ή και μονομιάς από το μυαλό τους;

Το σχολείο αλλάζει, όμως για τα συμφέροντα του κεφαλαίου

Ισως θα ρωτήσει κάποιος: "Είναι ίδιο το σχολείο σήμερα με αυτό πριν από 50 χρόνια ή και πριν από 20 χρόνια; Τίποτα δεν έχει αλλάξει;".

Φυσικά και το σχολείο αλλάζει. Δεν μπορεί να μην αλλάζει, γιατί παρακολουθεί τις εξελίξεις στην οικονομία, στην παραγωγή. Αλλάζει όμως για τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Και αυτή είναι η ουσία των δεκάδων "εκσυγχρονιστικών", μεταρρυθμιστικών παρεμβάσεων, που ούτε αποσπασματικές είναι ούτε χωρίς σχέδιο, όπως πολλοί υποκριτικά υποστηρίζουν.

Και αυτό επιβεβαιώνεται από την "κόκκινη κλωστή" που συνδέει τις αντιδραστικές αλλαγές, χρόνια τώρα, στο σχολείο.

Από το ζήτημα της ροής προς την πρόωρη επαγγελματική κατάρτιση, το περιεχόμενο των σπουδών και την έμφαση σε δεξιότητες, μέχρι τις προσπάθειες "αυτονόμησης" των σχολικών μονάδων.

Φυσικά, εμείς δεν λέμε ότι όλα τα αστικά κόμματα είναι ίδια. Προφανώς και έχουν διαφορετικές θέσεις, και στο ζήτημα της Εκπαίδευσης. Διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες.

Ομως, ας αναρωτηθούμε:

Πόσο απέχει η άποψη του προέδρου της Επιτροπής Διαλόγου που έχει στήσει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για ένα σχολείο που λέει ότι "θα βγει από την τυποποιημένη ανωνυμία και θα αποκτήσει διακριτή φυσιογνωμία και brand name", από εκείνο το προκλητικό ερώτημα του εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ στο διάλογο για την Παιδεία το 2009, "Γιατί κάποιος να έχει το δικαίωμα να επιλέξει την οδοντόπαστα που θα αγοράσει αλλά όχι τις σπουδές και το δάσκαλο του παιδιού του";

Και για να μην πάμε μακριά, δείτε και το 3ο μνημόνιο που όλα τα κόμματα ψήφισαν. Βάζει ξεκάθαρα ότι οι αλλαγές στην Εκπαίδευση θα ελέγχονται με βάση τις εκθέσεις του ΟΟΣΑ.

Με λίγα λόγια, ρωτούν:

-- Προχώρησαν τα κλεισίματα σχολείων;

-- Αλλαξε προς το χειρότερο η αναλογία μαθητών - εκπαιδευτικού ανά τάξη;

-- Θα αναζητούν τα σχολεία χορηγούς;

-- Θα υπάρξει κατηγοριοποίηση ανάμεσα στα σχολεία, ανάμεσα σε γειτονιές και δήμους, και επίσημα πια;

Ας μην καυχιέται, λοιπόν, ο υπουργός Παιδείας ότι δήθεν θα αλλάξει προς το καλύτερο το τοπίο στην Εκπαίδευση, επειδή συμφώνησε σε νέα έκθεση με τον ΟΟΣΑ.

Γιατί τα σημεία προς συζήτηση δεν είναι άλλα από αυτά που πάντα βάζει αυτός ο οργανισμός, όπως:

-- Η αξιολόγηση με βάση τα κριτήρια της αγοράς.

-- Η αυτονομία των σχολικών μονάδων, που δεν είναι άλλο πράγμα από την αναζήτηση χορηγών και την ανοιχτή πια κατηγοριοποίηση των σχολικών προγραμμάτων.

Ομως, για να μην αδικούμε την κυβέρνηση και τα επιτελεία της. Εχουν να πουν και κάτι διαφορετικό.

Ο νέος πρόεδρος του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, που διόρισε η κυβέρνηση, γράφει ότι "για τον διαρκή εξορθολογισμό και επομένως την εξοικονόμηση πόρων απαιτείται αντι-δογματισμός, αντι-ιδεοληψία, αλλά και μετα-συντεχνιακότητα"!!! Δηλαδή, σύμφωνα με τους κυβερνώντες, το να διεκδικείς κάλυψη των λαϊκών μορφωτικών αναγκών, άρα να συγκρούεσαι με αυτήν την πολιτική είναι δογματισμός και ιδεοληψία! Και ολίγον μετα-συντεχνιακότητα ως καρύκευμα της αντιδραστικής κυρίαρχης προπαγάνδας...

Η κριτική μας δείχνει μπροστά, προς το μέλλον

Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι,

Το ΚΚΕ δεν αντιμετωπίζει τις εξελίξεις αμήχανα ούτε αναπολώντας παλαιότερες εποχές.

Η κριτική μας δείχνει μπροστά. Προς το μέλλον. Και γι' αυτό μπορούμε να απαντάμε και στο σήμερα, με αιτήματα και στόχους πάλης, ακόμα και συνθήματα.

Για να μπαίνουν εμπόδια στην εφαρμογή αυτής της πολιτικής, να κατανοείται ότι και στην Εκπαίδευση η ουσία του προβλήματος δεν είναι άλλη από τον αστικό - ταξικό χαρακτήρα της. Να ανοίγει ο δρόμος για ριζικές αλλαγές στην οικονομία και την κοινωνία.

Ενα σύνθημα ακούγεται, δεκαετίες τώρα, από μαθητές, φοιτητές, εκπαιδευτικούς, γονείς, από εργατικές - λαϊκές δυνάμεις, συνολικότερα, χωρίς απαραίτητα να συμφωνούν με το ΚΚΕ και την πρόταση διεξόδου του.

Είναι το σύνθημα "Η μόρφωση δεν είναι κονσέρβα να πουλιέται, δικαίωμά μας είναι, με αγώνες κατακτιέται".

Το σύνθημα αυτό, η απαίτηση να μην είναι η μόρφωση εμπόρευμα, διαχωρίζει πλήρως το ΚΚΕ από τις αστικές πολιτικές δυνάμεις, από τις οπορτουνιστικές δυνάμεις.

Γιατί μόνο το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας έχει θέση ξεκάθαρη, για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Εκπαίδευση, για κατάργηση, σε όλους τους τομείς της Εκπαίδευσης, της ιδιωτικής, επιχειρηματικής δράσης.

Πρόταση ρεαλιστική, αναγκαία και πρωτοπόρα

Η σοσιαλιστική κοινωνία αναλαμβάνει την αποκλειστική ευθύνη, μέσω του Κεντρικού Επιστημονικού Σχεδιασμού και της κοινωνικοποίησης των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, να παρέχει όλες τις απαραίτητες δομές για την ολόπλευρη ανάπτυξη του ανθρώπου.

Συγκροτείται σύστημα εκπαίδευσης και διαπαιδαγώγησης με κρατική ευθύνη, όπου εντάσσονται οργανικά το σχολείο αλλά και όλες οι δομές που το εργατικό κράτος οργανώνει για τον ελεύθερο χρόνο των μαθητών.

Σε αυτές τις δομές η πρόσβαση είναι καθολική, δημόσια και δωρεάν. Το περιεχόμενό τους αφορά όλες τις πτυχές της ανάπτυξης της προσωπικότητας του νέου ανθρώπου (αθλητισμό, τέχνες, παιχνίδια, κατασκηνώσεις, επιστήμες κ.ά.).

Η πρόταση για Ενιαίο Δωδεκάχρονο Σχολείο Σύγχρονης Γενικής Παιδείας είναι ρεαλιστική, αναγκαία και πρωτοπόρα.

Είναι απάντηση προοδευτική για τις ανάγκες του λαού.

Ο καπιταλισμός ούτε θέλει ούτε μπορεί να αναπτύξει στην εργατική τάξη το σύνολο των ικανοτήτων που επιτρέπει και απαιτεί το σημερινό επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων.

Ετσι, παρατηρούμε και την υποτίμηση επιστημονικών αντικειμένων (και αντίστοιχων σχολικών μαθημάτων) που δε συμβάλλουν άμεσα στην καπιταλιστική κερδοφορία αλλά και τη στρέβλωση των επιστημονικών αρχών τους, που συμβάλλει στην ιδεολογική αναπαραγωγή των κυρίαρχων αξιών.

Είναι απάντηση ρεαλιστική και αναγκαία. Γιατί ενώ οι εξελίξεις στην παραγωγή δίνουν τη δυνατότητα να παράγεται ολοένα και περισσότερος πλούτος από την εργαζόμενη ανθρωπότητα με λιγότερο χρόνο εργασίας, με λιγότερο κόπο και ιδρώτα από την εργατική τάξη, αυτή η δυνατότητα εμποδίζεται από την επιδίωξη της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Ενώ υπάρχουν όλες οι υλικές προϋποθέσεις όλα τα παιδιά μέχρι τα 18 έτη να μορφώνονται ολόπλευρα, να μην αναγκάζονται να δουλεύουν, το σύστημα σπρώχνει 15χρονα στην εργασία για ψίχουλα.

Η πρόταση του ΚΚΕ είναι πραγματικά πρωτοπόρα γιατί απαντά θετικά στο ερώτημα αν όλοι μπορούν να μάθουν.

Γιατί δεν διαχωρίζει τους μαθητές.

Γιατί βασίζεται στα πορίσματα των επιστημών, αξιοποιεί τη σοσιαλιστική εκπαιδευτική πείρα και τις κατακτήσεις της.

Ευθύνη της κοινωνίας απέναντι σε όλα τα παιδιά, χωρίς διαχωρισμούς

Το σχολείο για το οποίο μιλάμε είναι ενιαίο.

Εμείς θέλουμε ένα σχολείο που θα δουλεύει για την όσο το δυνατόν αρμονική ανάπτυξη των ικανοτήτων. Ενα σχολείο που θα οργανώνει την επαφή του νέου με όλες τις πτυχές του ανθρώπινου πολιτισμού.

Να μπορεί το παιδί, ο νέος να διευρύνει τις παραστάσεις του, τα ερεθίσματά του, γιατί πιστεύουμε ακράδαντα ότι κάθε άνθρωπος δεν έχει μόνο μια ικανότητα, αλλά πολλές. Η προσωπικότητα του ανθρώπου αποτελεί ένα ενιαίο σύνολο, που δεν κατακερματίζεται για να αντιμετωπιστεί ξεχωριστά.

Κάθε άνθρωπος μπορεί να συμβάλει από πολλούς δρόμους στην οικοδόμηση της νέας κοινωνίας, ανεξάρτητα από την επαγγελματική επιλογή που θα κάνει.

Σε αυτήν τη βάση αντιμαχόμαστε αντιδραστικές αντιλήψεις που όλες συγκλίνουν στο ότι "κάποιοι δεν παίρνουν τα γράμματα", είτε στην πιο πονηρή ότι "κάποιοι έχουν άλλου είδους ευφυΐες" και γι' αυτό το σχολείο πρέπει να διαφοροποιείται.

Γιατί προφανώς υπάρχουν παιδιά με διαφορετικές κλίσεις, ταλέντα κ.λπ.

Ικανά σε κάποια πεδία και λιγότερο προχωρημένα σε άλλα.

Αυτή η τάση μπορεί να εκφράζει - και συνήθως έτσι είναι - και διαφορετική κοινωνική καταγωγή.

Το ζήτημα όμως είναι άλλο: Ποια είναι η ευθύνη της κοινωνίας απέναντι σε όλα τα παιδιά.

Σε τελική ανάλυση, γιατί ένα ενιαίο σχολείο δεν μπορεί να αναπτύσσει εξίσου όλα τα ταλέντα των μαθητών, να δίνει καταρχάς σε όλους τη δυνατότητα να τα ανακαλύψουν;

Η σύνδεση θεωρίας και πράξης είναι πρακτική απάντηση στο καθήκον της σοσιαλιστικής οικοδόμησης

Εμείς μιλάμε για ένα σχολείο θεωρίας και πράξης. Που η θεωρία δεν θα συναντιέται απλά με την πράξη, αλλά θα είναι η μία στοιχείο της άλλης.

Η εργασία θα έχει κεντρικό ρόλο στην αγωγή του νέου ανθρώπου. Θα καταξιώνεται στη συνείδηση του μαθητή ως κινητήρια δύναμη της κοινωνίας.

Αλλωστε, είναι στο DNA της κομμουνιστικής ιδεολογίας ο σκοπός της κατάργησης του κοινωνικού καταμερισμού της εργασίας, της αντίθεσης διανοητικής - χειρωνακτικής εργασίας. Και αυτό όχι από μια απέχθεια προς τη δουλειά με το χέρι αλλά με βάση την αρχή ότι η εργατική τάξη πρέπει να είναι μορφωμένη για να μπορεί να ασκήσει αποτελεσματικά τη δική της εξουσία.

Ακόμα παραπέρα. Η σύνδεση θεωρίας και πράξης, η κατεύθυνση για μια όσο το δυνατόν ισόρροπη ανάπτυξη της αυριανής εργατικής βάρδιας, είναι πρακτική απάντηση στο καθήκον της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

Μόνο σε συνθήκες κατάργησης της ταξικής εκμετάλλευσης μπορεί να αναπτυχθεί και μόνο μια τέτοια κοινωνία την έχει ανάγκη. Ως συνέπεια αυτού, αντιπαλεύει τη μονόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας που αναπαράγεται στο αστικό σχολείο και την αστική κοινωνία.

Εξασφαλίζει την καθολική ετοιμότητα προς οποιαδήποτε μορφή της, την όσο το δυνατόν πιο ελεύθερη επιλογή του είδους της εργασιακής δραστηριότητας καθώς και τη δυνατότητα της αλλαγής της.

Είναι η απάντηση που δίνει το εργατικό κράτος στην αντικειμενική τάση που υπάρχει και σήμερα. Η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων να δίνει νέα γνωστικά πεδία, νέες εφαρμογές, που περισσότερο υποκαθιστούν όχι μόνο χειρωνακτική αλλά και νοητική εργασία.

Είναι η απάντηση που δίνει η νέα κοινωνία στις δυνατότητες για διεύρυνση της γενικής μόρφωσης, της ειδίκευσης, της κινητικότητας της σύγχρονης εργατικής τάξης.

Σημαντικό θέμα οι σύγχρονες, δημόσιες και δωρεάν υποδομές

Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι,

Δεν αποτελεί δευτερεύον ούτε τεχνικό ζήτημα το θέμα των υποδομών του σχολείου. Τέτοιων που θα μπορούν να ικανοποιούν διευρυμένα τις σύνθετες ανάγκες των νέων.

Δείτε σήμερα τι συμβαίνει:

-- Βιβλιοθήκη έχουν το 44% των Δημοτικών, 56% των Γυμνασίων, 50% των Λυκείων, το 37% των ΕΠΑΛ και των ΕΠΑΣ.

-- Γυμναστήριο έχουν το 19% των Δημοτικών, 42% των Γυμνασίων, 42% των Λυκείων, 17% των ΕΠΑΛ και των ΕΠΑΣ.

-- Μόνο το 16% των Δημοτικών Σχολείων έχουν εργαστήρια φυσικών επιστημών, γιατί προφανώς δεν χρειάζεται τα παιδιά σε αυτήν την ηλικία να προσεγγίζουν τη γνώση μέσω πειραμάτων, αλλά μόνο στα χαρτιά...

-- Και μόνο τα μισά ΕΠΑΛ και ΕΠΑΣ έχουν εργαστήρια φυσικών επιστημών, σε ένα χώρο που είναι πιο προσανατολισμένος στην πρακτική...

Στη δική μας αντίληψη, το κράτος παίρνει όλα τα μέτρα ώστε η αναγκαία παραμονή να γίνεται σε σύγχρονους χώρους και υποδομές, για όλες τις δραστηριότητες, που βέβαια δεν μπορεί να είναι η αίθουσα διδασκαλίας για όλες τις λειτουργίες.

Σε αυτήν την κατεύθυνση, παίρνονται άμεσα όλα τα αναγκαία μέτρα για τη διαμόρφωση ανάλογων σχολικών μονάδων, σε μια άλλη λογική, με εργαστήρια, χώρους άθλησης, θεάτρου, μουσικής, αλλά και υποδομές σίτισης.

Και στο ερώτημα που μπορεί κάποιος να θέσει: "Καλά, είναι δυνατόν στη σημερινή Ελλάδα της κρίσης να μιλάτε για σύγχρονες υποδομές, δημόσιες και δωρεάν για όλα τα παιδιά, όταν δεν υπάρχει ευρώ για φωτοτυπικό χαρτί";

Απαντάμε το εξής:

Σύγχρονα σχολεία, με σύγχρονη υλικοτεχνική υποδομή και χώρους άθλησης και πολιτισμού υπάρχουν και τώρα, αλλά τα χαίρονται λίγοι, είναι προνόμιο αυτών που έχουν.

Κάντε μια βόλτα στα βόρεια προάστια και δείτε κάτι υπερσύγχρονα ιδιωτικά σχολεία με γήπεδα, πισίνες, χώρους δημιουργίας, εργαστήρια κ.ά.

Σκεφθείτε ότι όλα αυτά είναι ιδρώτας του εργαζόμενου που καρπώνεται ο καπιταλιστής και επενδύει στην παιδεία του για να βγάλει κέρδη.

Να, λοιπόν, ποια είναι η λύση. Να φύγουν οι καπιταλιστές από τη μέση και έτσι να πάψει το κέρδος να είναι ο σκοπός της παραγωγής και της οικονομίας.

Οταν γίνει αυτό, τότε και σχολεία σύγχρονα θα φτιαχτούν και όλα τα παιδιά θα έχουν πρόσβαση σε αυτά.

Να, λοιπόν, γιατί λέμε ότι είναι και ανάγκη και δυνατότητα. Ο πλούτος που παράγει η ανθρωπότητα έχει κάνει ήδη πραγματικότητα ένα τέτοιο σχολείο, αλλά για λίγους. Το ποιος έχει πρόσβαση σε αυτό και ποιος κερδίζει από αυτό είναι ζήτημα πολιτικής εξουσίας, ζήτημα αλλαγής τάξης στην εξουσία, κοινωνικοποίησης του πλούτου που παράγεται και υπαγωγής του στον Κεντρικό Σχεδιασμό προς όφελος όλης της κοινωνίας.

Για την προοπτική των αποφοίτων του 12χρονου σχολείου

Απευθυνόμαστε στη λαϊκή οικογένεια, στους νέους που σιγά σιγά προετοιμάζονται για τις πανελλαδικές εξετάσεις για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ.

Απευθυνόμαστε σε όλους αυτούς που προβληματίζονται, ασφυκτιούν, αντιμετωπίζουν τα αδιέξοδα που προκαλεί η ταξική εκμεταλλευτική κοινωνία.

Δίνουμε ξεκάθαρη απάντηση ότι διέξοδος υπάρχει από τη βαρβαρότητα της ανεργίας, του μόνιμου άγχους, της δουλειάς χωρίς δικαιώματα και σε άσχετο τομέα από αυτό που οι νέοι σπουδάζουν.

Η νέα Ελλάδα της εργατικής εξουσίας μπορεί να ανοίξει το δρόμο, ώστε να μην αναγκάζεται να δουλεύει κανένας νέος άνθρωπος πριν ολοκληρώσει την υποχρεωτική 12χρονη Εκπαίδευση.

Μπορεί να εγγυηθεί, κάθε νέος και νέα, που δεν επιλέγει να συνεχίσει σε επαγγελματική σχολή ή πανεπιστήμιο ή καλλιτεχνικές σπουδές, να μπορεί να βρει δουλειά, μέσω του μηχανισμού κατανομής εργατικού δυναμικού.

Η καταπολέμηση της ανεργίας δεν είναι για το εργατικό κράτος ευχολόγια. Είναι όρος ύπαρξης της σοσιαλιστικής οικονομίας.

Η διασφάλιση της εργασίας ως δικαιώματος και όχι ως ευκαιρίας, όπως γίνεται στον καπιταλισμό σήμερα, σημαίνει ότι ο νέος τελειώνει προγραμματισμένα την Εκπαίδευση, παίρνει το πτυχίο του και βρίσκει δουλειά.

Για να σχεδιάσει κάποιος την αξιοποίηση των αποφοίτων, σημαίνει ότι έχει σχεδιασμένη οικονομία προς όφελος του λαού και όχι της κερδοφορίας λίγων, ότι έχει σχεδιασμό ποια επαγγέλματα χρειάζονται για σχεδιασμένη απορρόφηση.

Χωρίς να εκβιάζει τον φοιτητή για το πού θα απορροφηθεί, αλλά να του δείχνει το δρόμο και να τον ενημερώνει για το ποιες είναι οι πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.

Και το σχολείο έχει σημαντικό ρόλο σε αυτήν την υπόθεση, γιατί μορφώνει και καλλιεργεί πολύπλευρα την προσωπικότητα, την εργασιακή ετοιμότητα κάθε μαθητή έως την ενηλικίωσή του, ώστε να μπορεί να επιλέξει - σχετικά πιο ελεύθερα - αν θα συνεχίσει στην ανώτατη, στην επαγγελματική ή στην καλλιτεχνική Εκπαίδευση ή αν άμεσα θα μπει στην παραγωγή.

Ακριβώς σε αυτήν τη βάση τοποθετούμε την πρόταση για το πώς θα γίνεται η επιλογή των υποψηφίων για εισαγωγή στο χώρο της Ανώτατης Εκπαίδευσης.

Δεν είναι, δηλαδή, τεχνικό ζήτημα αλλά συνδέεται με την όλη προετοιμασία που γίνεται εντός σχολείου και κυρίως με τις δυνατότητες που δίνουν η κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής και ο κεντρικός πανεθνικός σχεδιασμός.

Ομως, ταυτόχρονα, είναι και πρόταση που μπορεί να ανακουφίσει και σήμερα τα εργατικά - λαϊκά στρώματα και τα παιδιά τους, γιατί προβλέπει την απεριόριστη δυνατότητα πολλαπλών επιλογών προτίμησης, το δικαίωμα επανάληψης της διαδικασίας όσες φορές επιθυμούν οι υποψήφιοι, τη δυνατότητα κατοχύρωσης βαθμολογίας.

Πρόταση, που, παρ' όλες τις δεκάδες νομοθετικές παρεμβάσεις του υπουργείου Παιδείας, προφανώς δεν συνάδει με τα φούμαρα περί "ελεύθερης πρόσβασης σε ΑΕΙ", που μόνο ελεύθερη και μόνο σε πραγματικά πανεπιστημιακά τμήματα δεν είναι...

Οι νέοι να γνωρίσουν τα επιτεύγματα του σοσιαλισμού

Φίλες και φίλοι,

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Είναι αλήθεια ότι η νέα γενιά δεν έχει γνωρίσει τα επιτεύγματα που κατάφερε η πρώτη προσπάθεια του ανθρώπου να οικοδομήσει μια κοινωνία δίχως εκμετάλλευση. Πολύ περισσότερο, η αστική τάξη, μέσα από τους πολυπλόκαμους μηχανισμούς της, παρεμβάλλει έναν τεράστιο παραμορφωτικό φακό που συνάμα είναι και εμπόδιο, ανάμεσα στους νέους και την ιστορική πείρα του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε. Επιδίδεται σε χυδαίο αντικομμουνισμό, διαστρεβλώνει την ιστορία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, τον τεράστιο ρόλο που έπαιξε η Σοβιετική Ενωση στο τσάκισμα του ναζιστικού τέρατος, ταυτίζει το σοσιαλισμό με το φασισμό.

Η αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, μαζί με την κριτική μελέτη του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε αποτελούν για το Κόμμα μας δύο αλληλένδετα καθήκοντα. Είναι καθοριστική συμβολή στην πάλη για να αναζωογονηθούν τα ωραιότερα ιδανικά που γνώρισε η ανθρωπότητα.

Οι νέοι πρέπει να γνωρίσουν καλύτερα, και είναι ευθύνη και δική μας αυτό, ότι η νίκη της αντεπανάστασης δεν αναιρεί την ανωτερότητα της νέας κοινωνίας.

Δεν εκμηδενίζει τα τεράστια πλεονεκτήματα που παρείχε για την εργασία και τη ζωή των εργαζομένων.

Ο,τι γράφτηκε με τεράστια κινητοποίηση εργατικών μαζών, με τον πρωτοπόρο ρόλο, την αυτοθυσία χιλιάδων κομμουνιστών, τα τεράστια επιστημονικά - τεχνολογικά επιτεύγματα, κόντρα σε θεούς και δαίμονες, στην ιμπεριαλιστική περικύκλωση, στον εμφύλιο πόλεμο, στη μετέπειτα αντιμετώπιση από το διεθνές κεφάλαιο, όλα αυτά δεν σβήνονται με βρώμικο μελάνι.

Και δεν αναφερόμαστε μόνο στα πάρα πολλά στοιχεία από τις τεράστιες κατακτήσεις του σοσιαλισμού, που και σήμερα μπορεί να φαντάζουν άφταστες και για τα πιο προωθημένα καπιταλιστικά κράτη, αλλά κυρίως στην αιτία που τις δημιούργησε. Που δεν είναι άλλη από την κατάργηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής.

Αυτή ήταν ο παράγοντας που απελευθέρωσε τον άνθρωπο από τα δεσμά της μισθωτής σκλαβιάς, που επιτάχυνε την ανάπτυξη της παραγωγικής και ερευνητικής διαδικασίας, χωρίς εκμετάλλευση, με αποτέλεσμα μια θεαματικά γρήγορη άνοδο της κοινωνικής ευημερίας.

Σε αυτήν τη βάση κατορθώθηκε να έχουν όλοι οι πολίτες εξασφαλισμένη εργασία, δημόσια δωρεάν ιατρική περίθαλψη και Παιδεία, παροχή φθηνών υπηρεσιών από το κράτος, κατοικία, καθολική πρόσβαση στην πνευματική και πολιτιστική δημιουργία.

Το σοβιετικό εκπαιδευτικό σύστημα αναγνωριζόταν και από τους δυτικούς για την υπεροχή του

Σε αυτό το πλαίσιο επιτεύχθηκαν η ταχύτατη, η ριζική εξάλειψη της τρομερής κληρονομιάς του αναλφαβητισμού, η άνοδος του γενικού επιπέδου μόρφωσης και ειδίκευσης.

Το σοβιετικό εκπαιδευτικό σύστημα αναγνωριζόταν και από τους δυτικούς για τη σαφέστατη, συντριπτική υπεροχή του στη σφαιρικότητα των γνώσεων που έδινε στους νέους. Ο προβληματισμός των Αμερικανών ειδικών, που εντάθηκε μετά το "Σπούτνικ σοκ" του 1957, για "το τι διδάσκεται ο Ιβάν αλλά δεν διδάσκεται ο Τζόνι", εξέφραζε την κατανόηση της εκπαιδευτικής, μορφωτικής υστέρησης των ΗΠΑ σε σύγκριση με την ΕΣΣΔ.

Δεν μπορούσε φυσικά να γίνει αλλιώς. Η άνοδος του πολιτιστικού και μορφωτικού επιπέδου του σοβιετικού λαού ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για την εδραίωση της σοσιαλιστικής επανάστασης, στα πρώτα της βήματα.

Η μόρφωση του σοβιετικού λαού ήταν οξυγόνο για την ίδια τη σοσιαλιστική κοινωνία. Ακριβώς γι' αυτό κατορθώθηκε να αντιμετωπιστεί, με τιτάνια προσπάθεια, η καταστροφή που έσπειρε η ναζιστική εισβολή.

Τα ίδια τα ιστορικά στοιχεία το μαρτυρούν:

Μέσα στον πόλεμο, 82.000 σχολεία και 334 ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα καταστράφηκαν στη Σοβιετική Ενωση. Ωστόσο, σε αυτές ακριβώς τις συνθήκες του πολέμου, πάρθηκαν μέτρα για την εξασφάλιση της λειτουργίας των σχολείων στα μετόπισθεν. Δημιουργήθηκαν βραδινά σχολεία, συνέχισε η λειτουργία μεσαίων και ανώτατων σχολών. Συνολικά καταρτίστηκαν 302.000 ειδικοί με ανώτατη, 540.000 με μέση ειδική μόρφωση, σχεδόν 2.500.000 ειδικευμένοι εργάτες. Με απόφαση του Λαϊκού Επιτροπάτου Παιδείας (1/12/1943) εισάχθηκε η έναρξη της σχολικής εκπαίδευσης στα 7 έτη, αυξάνοντας τον αριθμό των μαθητών κατά 2.000.000 στη σχολική χρονιά 1944 - '45.

Ετσι, έφτασε η Σοβιετική Ενωση το 1959 να έχει νικήσει ολοκληρωτικά την αγραμματοσύνη. Ετσι, έφτασε το 1970, πάνω από τα 3/4 του απασχολούμενου πληθυσμού στις πόλεις και το 50% των εργαζομένων στο χωριό να έχουν αποκτήσει μέση ή ανώτατη μόρφωση.

Ανοίγουμε πλατιά συζήτηση μέσα στο λαό

Φίλες και φίλοι,

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Η πρότασή μας για το σχολείο των σύγχρονων αναγκών και δυνατοτήτων αποτελεί όπλο στην καθημερινή πάλη.

Μπορεί να μπολιάσει τους αγώνες, τις διεκδικήσεις του λαού και της νεολαίας, να διαμορφώσει κριτήριο αντιπαράθεσης στις αλλαγές που κατά καιρούς προωθούνται και διαφημίζονται.

Σήμερα, ξεκινάμε πιο ουσιαστικά μια πλατιά συζήτηση μέσα στο λαό, με τη συμμετοχή των νέων ανθρώπων, των εκπαιδευτικών, των γονιών, της εργατικής τάξης στο σύνολό της.

Παράλληλα, συνεχίζουμε τη μελέτη και την έρευνα πάνω στα ζητήματα που σχετίζονται με την περαιτέρω εξειδίκευση της πρότασής μας, σε πλευρές που δεν έχουν θιχτεί ολοκληρωμένα.

Απευθυνόμαστε, γι' αυτόν το λόγο, σε εκπαιδευτικούς, επιστήμονες, εργαζόμενους που προβληματίζονται για την πορεία της εκπαίδευσης, για τους όρους μόρφωσης και διαπαιδαγώγησης των παιδιών της λαϊκής οικογένειας.

Γνωρίζουμε τις καθημερινές δυσκολίες που βιώνει η λαϊκή οικογένεια, έχουμε επίγνωση των σύνθετων προβλημάτων, τον καταιγισμό των εξελίξεων σε όλα τα επίπεδα.

Δεν κάνουμε πίσω. Δουλεύουμε με σχέδιο, επιμονή και υπομονή, ώστε να διαμορφώνονται όροι μορφωτικών απαιτήσεων, να καταπολεμάμε στην πράξη την παραίτηση, την απαξίωση της σχολικής γνώσης.

Επιμένουμε. Προχωράμε μπροστά!

Αυτόν τον κόσμο, με τη δύναμη της γνώσης, μπορούμε να τον εξηγήσουμε.

Με την οργάνωση της πάλης μπορούμε να τον αλλάξουμε!.

Εκδήλωση του ΚΚΕ για ενιαίο 12χρονο σχολείο-1

Εκδήλωση του ΚΚΕ για ενιαίο 12χρονο σχολείο-2

Εκδήλωση του ΚΚΕ για ενιαίο 12χρονο σχολείο-3

Εκδήλωση του ΚΚΕ για ενιαίο 12χρονο σχολείο-4

Εκδήλωση του ΚΚΕ για ενιαίο 12χρονο σχολείο-5

Εκδήλωση του ΚΚΕ για ενιαίο 12χρονο σχολείο-6

Εκδήλωση του ΚΚΕ για ενιαίο 12χρονο σχολείο-7

Η σκληρή μάχη που δώσαμε στα μπλόκα άφησε μεγάλη παρακαταθήκη

Ο Ρίζος Μαρούδας

Μετά από 40 μερόνυχτα στα μπλόκα, οι μικρομεσαίοι αγρότες συνεχίζουν με άλλες μορφές τον αγώνα που δίνουν για την επιβίωσή τους. Ηδη, αυτό το διάστημα, συνεδριάζουν τα όργανα των Αγροτικών Ομοσπονδιών και των Συλλόγων για να αποτιμήσουν συλλογικά τις κινητοποιήσεις του προηγούμενου διαστήματος και να καθορίσουν τη συνέχεια, στη βάση των κατευθύνσεων που αποφάσισε η Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων. Για όλα αυτά, ο «Ριζοσπάστης» συζήτησε με τον Ρίζο Μαρούδα, αγρότη συνδικαλιστή της Ενωτικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Νομού Λάρισας και του Μπλόκου της Νίκαιας.

***

-- Οταν λέτε ότι μετά τα μπλόκα συνεχίζετε τον αγώνα με άλλες μορφές πάλης, τι εννοείτε;

-- Το αγροτικό κίνημα έχει κατακτήσει την ικανότητα να εναλλάσσει τις μορφές πάλης, λαμβάνοντας υπόψη κάθε φορά τις ανάγκες και τις συνθήκες μέσα στις οποίες διεξάγεται μια κινητοποίηση. Πριν φτάσουμε στα μπλόκα και κατά τη διάρκειά τους, κάναμε πολύμορφες κινητοποιήσεις, με συσκέψεις, παραστάσεις διαμαρτυρίας, καταλήψεις σε ΔΟΥ και ΟΓΑ, συλλαλητήρια στις πρωτεύουσες των νομών.

Κλιμακώσαμε με εναλλαγή των μορφών πάλης και αντλούμε πείρα απ' αυτόν τον πολυήμερο αγώνα. Μετά από 40 και πλέον μέρες κινητοποίησης με τη μορφή των μπλόκων, σήμερα, αξιοποιώντας τα συμπεράσματα αυτής της μεγάλης κινητοποίησης, χρειάζεται να είμαστε σε αγωνιστική επαγρύπνηση.

Αν φέρει η κυβέρνηση προς ψήφιση στη Βουλή το ασφαλιστικό και το φορολογικό νομοσχέδιο, τότε μαζί με τα άλλα λαϊκά στρώματα, τους εργαζόμενους, τους αυτοαπασχολούμενους των πόλεων, τη νεολαία και τις γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων, θα συναντηθούμε στους δρόμους του αγώνα για να μην περάσουν.

Ηδη παίρνουμε αποφάσεις για συμμετοχή στη 48ωρη απεργία που θα πραγματοποιηθεί σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο και προσανατολιζόμαστε για μαζική κάθοδο στην Αθήνα, όπου θα ενώσουμε τη δύναμή μας με τους απεργούς εργάτες και μικρομεσαίους αγρότες από άλλες περιοχές της χώρας. Θα συνεχίσουμε επίσης να πρωτοστατούμε και να αναδεικνύουμε ζητήματα και διεκδικήσεις, αξιοποιώντας και άλλες μορφές πάλης.

Μας δυνάμωσε ο κοινός αγώνας με τους εργαζόμενους

-- Ποια είναι τα πρώτα συμπεράσματα από τη 40ήμερη κινητοποίηση στα μπλόκα;

-- Από τους μικρομεσαίους αγρότες και κτηνοτρόφους δόθηκε ένας ηρωικός αγώνας επιβίωσης, ο οποίος αγκαλιάστηκε και βρήκε πλατιά συμπαράσταση από τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού. Αποδείχτηκε, για μια ακόμη φορά, πως κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος, εκτός από αυτόν που δεν γίνεται.

Με σκληρή πάλη, μαζί με τους εργατοϋπάλληλους και τα άλλα λαϊκά στρώματα, καταφέραμε να καθυστερήσει η κατάθεση στη Βουλή του νομοσχεδίου - λαιμητόμου για το Ασφαλιστικό. Ο αγώνας της μικρομεσαίας αγροτιάς και η μεγάλη πανεργατική απεργία στις 4 Φλεβάρη, όπου δώσαμε τη μάχη μαζί με τους εργαζόμενους, συνέβαλαν προς αυτήν την κατεύθυνση.

Καταφέραμε, επίσης, να πιέσουμε και να αναγκάσουμε την κυβέρνηση να δεσμευτεί για αφορολόγητο όριο 9.500 ευρώ στο εισόδημα και τη βασική ενίσχυση και να αφήσει αφορολόγητες τις συνδεδεμένες και την «πράσινη» ενίσχυση, τις αποζημιώσεις κ.λπ.

Βεβαίως, θα περιμένουμε να δούμε αυτές τις δεσμεύσεις να γίνονται πράξη στο νομοσχέδιο, όταν το καταθέσει. Ομως, ενώ η κυβέρνηση δεν συζητούσε για το αφορολόγητο, αναγκάστηκε από τα μπλόκα και τον αγώνα να το αποδεχτεί. Υπάρχει η δέσμευση επίσης να σταματήσουν με τροπολογία στη Βουλή η ποινικοποίηση των αγώνων μας και τα «αγροτοδικεία».

Το πιο βασικό συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι δεν θα υπήρχαν αυτά τα αποτελέσματα, αν ο αγώνας μας δεν στηριζόταν στην κοινή δράση και την αλληλεγγύη με τα άλλα λαϊκά στρώματα. Από μόνοι μας δεν θα μπορούσαμε να αποσπάσουμε αυτές τις δεσμεύσεις, απέναντι στην επίθεση που δεχόμαστε από τα μνημόνια, την ΚΑΠ και τις κυβερνητικές πολιτικές.

Κομβικό σημείο σ' αυτήν τη φάση της κινητοποίησης ήταν το διήμερο συγκλονιστικό συλλαλητήριο στην Αθήνα, στις 12 - 13 Φλεβάρη, από 68 μπλόκα και με τη στήριξη του λαού της Αθήνας, Ομοσπονδιών και Σωματείων, διαφόρων φορέων του κινήματος. Η κάθοδος των τρακτέρ στο Σύνταγμα ήταν επίσης μια μεγάλη στιγμή, που σημάδεψε ανεξίτηλα τις φετινές κινητοποιήσεις, έγραψε ιστορία. Εδειξε το μέγεθος του προβλήματος, αλλά και την αποφασιστικότητά μας να διεκδικήσουμε λύσεις επιβίωσης.

Η συγκλονιστική υποδοχή του λαού της Αθήνας στους αγρότες και η συμμετοχή στο συλλαλητήριο τίναξαν στον αέρα το σχέδιο της κυβέρνησης να ενεργοποιήσει τον «κοινωνικό αυτοματισμό», στρέφοντας το λαό ενάντια στους αγρότες, αφού μας χαρακτήριζε «φοροφυγάδες», «λαμόγια», «υποκινούμενους» κ.λπ.

Κυβέρνηση - ΝΔ συμπίπτουν αντιλαϊκά

-- Πιστεύετε ότι η κυβέρνηση θα υλοποιήσει τις δεσμεύσεις της;

-- Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ εφαρμόζει σταθερά αντιλαϊκή πολιτική και έχει ισχυρές δεσμεύσεις απέναντι στην ΕΕ, στο κουαρτέτο, στο ντόπιο κεφάλαιο. Συμφωνεί με την ΚΑΠ της ΕΕ που μειώνει μέχρι 60% τις ενισχύσεις έως το 2019 και βάζει νέους περιορισμούς στην παραγωγή και την καλλιέργεια, ψήφισε το 3ο μνημόνιο μαζί με τα υπόλοιπα κόμματα και τους 222 βουλευτές.

Εχουν πάψει πια οι αυταπάτες σε μεγάλη μερίδα αγροτών για το ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχει δυσπιστία και για τις δεσμεύσεις που αποσπάσαμε, αφού μόλις την περασμένη Πέμπτη η κυβέρνηση δεν έκανε δεκτή τροπολογία που κατατέθηκε στη Βουλή για την απαλλαγή μας από τις δικαστικές διώξεις.

Επί της ουσίας, στήριξη στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης προσφέρουν και τα άλλα κόμματα που θεωρούν την ΕΕ μονόδρομο και κυρίως η ΝΔ, ως αξιωματική αντιπολίτευση. Είναι χαρακτηριστική η στάση της κατά τη διάρκεια των μπλόκων, που ζητούσε να σταματήσουν ή να μην κλείνουν οι δρόμοι.

Οπως και τώρα, τα 11 σημεία που έδωσε στη δημοσιότητα για το αγροτικό της πρόγραμμα, δείχνουν ότι όχι μόνο δεν διαφοροποιείται απέναντι στην πολιτική που ούτως ή άλλως ζούμε στο πετσί μας και μας έβγαλε στο δρόμο, αλλά υποστηρίζει και προτάσεις ανάλογες με την κυβερνητική πολιτική.

Για παράδειγμα, προτείνει να εφαρμόσει το «κατά κύριο επάγγελμα αγρότης», να αυξηθούν οι ασφαλιστικές εισφορές «λελογισμένα», να καλύπτονται από τις ενισχύσεις οι εισφορές στον ΟΓΑ και τον ΕΛΓΑ, να υπάρχει φορολογία από το πρώτο ευρώ με 13% κ.ά. Εκτιμά, επίσης, η ΝΔ ότι βλάψαμε την οικονομία με τους αγώνες μας και έτσι στρώνει το έδαφος για διώξεις και καταστολή.

Οπως φάνηκε από τη 40ήμερη κινητοποίησή μας, υπάρχουν οι δυνατότητες με τους αγώνες μας να τους πιέζουμε, να τους καθυστερούμε, να αποσπάμε δεσμεύσεις για ανάσες επιβίωσης. Το αγροτικό κίνημα θα είναι σε επαγρύπνηση ώστε να υλοποιηθούν αυτές οι δεσμεύσεις και, ταυτόχρονα, να εμποδίσουμε την υλοποίηση των δεσμεύσεων που έχει η κυβέρνηση με τους συνεταίρους της για μέτρα σε βάρος μας.

Φάνηκαν καλύτερα οι δύο γραμμές

-- Κάνετε λόγο για «δύο γραμμές» μέσα στο αγροτικό κίνημα. Πώς εκφράστηκαν σε αυτήν την κινητοποίηση;

-- Υπάρχουν μεγάλοι, μεσαίοι και μικροί/φτωχοί αγρότες και κτηνοτρόφοι, δεν είναι ένα ενιαίο στρώμα που έχει ίδια συμφέροντα και αυτή η ταξική διαφοροποίηση εκφράζεται και στις κινητοποιήσεις με τα αιτήματα που προβάλλουν οι διάφορες «συντονιστικές».

Οι αγρότες που ζουν από τη δουλειά τους και των μελών της οικογένειάς τους, αναμετριούνται καθημερινά με τους βιομήχανους, τους καπιταλιστές εμπόρους, με τις τράπεζες, για να τα βγάλουν πέρα, με τη φορολογία του κράτους, με τις φυσικές καταστροφές. Αισθάνονται να χάνουν κάθε δυνατότητα επιβίωσης λόγω του ανταγωνισμού και της κερδοφορίας.

Βλέπουν ότι οι δυσκολίες δεν μετριάζονται με τις διάφορες ενισχύσεις και την ΚΑΠ, αφού έχουν στρατηγικό στόχο να ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα στην πρωτογενή παραγωγή και τη μεγέθυνση, όπως έχουν αποφασίσει κυβερνήσεις και μονοπωλιακά συμφέροντα.

Στην Ελλάδα, το 20% των αγροτών εισπράττουν το 80% των ενισχύσεων και το 80% των αγροτών μοιράζονται τα ψίχουλα που απομένουν. Η Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων, το οργανωμένο αγροτικό κίνημα που πρωτοστάτησε στο Μπλόκο της Νίκαιας και σε άλλα μπλόκα, εκφράζουν τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειοψηφίας των μπλόκων και των αγροτών της χώρας.

Αυτό βρίσκει την έκφρασή του και στα αιτήματα που προβάλλαμε και διεκδικούμε, όπως να μην ισχύσει η νέα ΚΑΠ, να υπάρχει αφορολόγητο και να καταργηθούν τα τεκμήρια διαβίωσης που κυρίως χαρατσώνουν τους μικρομεσαίους αγρότες. Να φορολογηθούν αυτοί που θησαύρισαν στη χώρα μας, μεγαλέμποροι και βιομήχανοι, να μην υπάρξουν πλειστηριασμοί και κατασχέσεις κατοικιών, χωραφιών, στάβλων.

-- Οι άλλες δυνάμεις τι αιτήματα πρόβαλλαν;

-- Στις Συντονιστικές Επιτροπές των μπλόκων, στις οποίες κυριαρχούσαν οι μεγάλοι αγρότες, τα αιτήματα ήταν διαφορετικά και εχθρικά προς τους μικρομεσαίους αγρότες.

Πάρτε για παράδειγμα το αίτημα για το λεγόμενο «κατά κύριο επάγγελμα αγρότης», να υπάρχει Μητρώο Αγροτών με όσους έχουν 51% και πάνω εισόδημα από την ενασχόληση με τον αγροτικό τομέα. Το ίδιο αίτημα προωθούσε και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και σύμφωνα με δηλώσεις του υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, με την εφαρμογή αυτού του Μητρώου θα μείνουν περίπου 200.000 - 250.000 αγρότες και κτηνοτρόφοι στη χώρα. Δηλαδή, θα ξεκληριστούν, θα γίνουν άνεργοι ή σύγχρονοι κολίγοι περίπου 500.000 από τους σημερινούς αγρότες.

Επίσης, τους ενδιέφερε να παραμείνουν αφορολόγητες οι επιδοτήσεις, έως και αντιδρούσαν να φορολογηθούν οι βιομήχανοι και ζητούσαν φορολόγηση στο εισόδημα αποδεχόμενοι το 13%, χωρίς να αμφισβητούν τα τεκμήρια διαβίωσης. Με αυτόν τον τρόπο κάποιος που έπαιρνε 70.000 - 80.000 ευρώ επιδότηση με κάποιον που έπαιρνε 5.000 έως 10.000 ευρώ, θα φορολογούνταν μόνο για το εισόδημα και με τον ίδιο συντελεστή, με συνέπεια ο μικρός αγρότης να μην αντέξει και να φύγει μια κι έξω από την παραγωγή.

Απώτερος στόχος τους είναι να συγκεντρωθούν πιο γρήγορα η παραγωγή και η γη των φτωχών αγροτών στα χέρια τους, ώστε να διεκδικήσουν ακόμα μεγαλύτερο κομμάτι από την πίτα των επιδοτήσεων/ενισχύσεων. Δεν καταλαβαίνουν, όμως, ότι και οι ίδιοι θα πέσουν θύματα αυτής της πολιτικής, καθώς θα είναι οι επόμενοι που θα ξεκληριστούν και τότε δεν θα έχουν τους μικρομεσαίους αγρότες ως συμμάχους για να παλέψουν μαζί τους.

Να μπουν νέες δυνάμεις στη μάχη

-- Ιδιαίτερο βάρος δίνετε στην ανασυγκρότηση του αγροτικού κινήματος. Πώς μπορεί να προχωρήσει;

-- Η οργάνωση και η ανασυγκρότηση του κινήματος της μικρομεσαίας αγροτιάς είναι ζήτημα ζωτικής σημασίας για το παρόν και το μέλλον, για την αποτελεσματικότητα των αγώνων, για τη συμπόρευση με το εργατικό και λαϊκό κίνημα, ώστε να βάλουμε εμπόδια στις πολιτικές που μας εξαθλιώνουν. Να ανοίξει ο δρόμος για γενικότερες αλλαγές και ανάπτυξη προς όφελος του λαού, με τον ίδιο αφέντη του πλούτου που παράγει.

Το οργανωμένο αγροτικό κίνημα μπορεί να δώσει τον αγώνα απέναντι στους μονοπωλιακούς ομίλους και τις κυβερνήσεις τους από καλύτερες θέσεις, με μεγαλύτερη πειθαρχία. Αυτό φάνηκε και στη διάρκεια των μπλόκων, αλλά και στην κινητοποίηση στην Αθήνα.

Τώρα, χρειάζεται να μπουν νέες δυνάμεις στην οργάνωση και στον αγώνα, από αυτοαπασχολούμενους αγρότες και αγρότισσες. Βασικός στόχος είναι η συγκρότηση Αγροτικού Συλλόγου σε επίπεδο χωριού ή ομάδας γειτονικών χωριών, που θα έχει ζωντανή λειτουργία και δράση, ώστε να ενημερώνει τους αγρότες και κτηνοτρόφους των χωριών, να τους οργανώνει και να τους κινητοποιεί για τα προβλήματα που υπάρχουν στην ύπαιθρο, για τις αιτίες και για τη διέξοδο.

Επόμενο στάδιο θα πρέπει να είναι η ενοποίηση των Αγροτικών Συλλόγων σε μια Ομοσπονδία σε επίπεδο νομού ή περιοχής, ώστε να αποκτήσουν καλύτερο συντονισμό και ενιαία δράση. Χρειάζεται επίσης να πάρει πιο σταθερή μορφή η συσπείρωση των περίπου 70 μπλόκων που επιτεύχθηκε σε αυτήν την κινητοποίηση. Να υπάρχουν περιοδικές πανελλαδικές συναντήσεις, να ανταλλάσσουμε πείρα, αλλά και να οργανώνουμε κοινές και πανελλαδικά συντονισμένες δράσεις όταν χρειάζεται.

Αλλά και τα μπλόκα που στήθηκαν εκεί που δεν υπάρχουν Αγροτικοί Σύλλογοι, να έχουν μια σταθερή λειτουργία και να παίρνουν πρωτοβουλίες καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου, με βασικό στόχο όμως να υπάρξει και εκεί Αγροτικός Σύλλογος.

Ανακοίνωση - Απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ για τις τρέχουσες οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις

Η ΚΕ του ΚΚΕ, σε πρόσφατη συνεδρίασή της, συζήτησε τις τρέχουσες οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις σε διεθνές και εσωτερικό επίπεδο και καθόρισε τα άμεσα καθήκοντα του Κόμματος, ώστε να δυναμώσουν οι εργατικοί - λαϊκοί αγώνες, η κοινωνική συμμαχία, να γίνει υπόθεση της λαϊκής πάλης η πρόταση διεξόδου που προτείνει το ΚΚΕ, για μια ριζικά διαφορετική πορεία της χώρας, με την εργατική τάξη και το λαό να έχουν στα χέρια τους την εξουσία και την οικονομία.

Η ΚΕ κατέληξε στην παρακάτω Απόφαση - Ανακοίνωση, την οποία δίνει στη δημοσιότητα:

1.

Οι αρνητικές για τα λαϊκά συμφέροντα εξελίξεις, σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο όσο και στη χώρα μας, βεβαιώνουν ότι το βάρβαρο και αντιλαϊκό, σε κάθε πτυχή και εκδήλωσή του, ιμπεριαλιστικό σύστημα, ο καπιταλισμός, δεν εξανθρωπίζεται.

Φτώχεια, ανεργία, ιμπεριαλιστικός πόλεμος, προσφυγιά, αναγκαστική μετανάστευση μια απάντηση μπορούν να έχουν από τη σκοπιά των λαών: Αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή πάλη για την ανατροπή του σάπιου συστήματος.

Μόνο σε αυτήν την πορεία του αγώνα για ριζική λύση, για πραγματική διέξοδο, μπορούν οι λαϊκές δυνάμεις που υποφέρουν να παρεμποδίζουν μέτρα, να αμβλύνουν συνέπειες, να αποσπούν και κάποιες κατακτήσεις.

Οι τρέχουσες εξελίξεις χαρακτηρίζονται από τη δυσκολία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να ολοκληρώσει την «αξιολόγηση» που προβλέπει το 3ο μνημόνιο και κυρίως να προχωρήσει απρόσκοπτα στην εφαρμογή του νέου ασφαλιστικού νόμου και των άλλων προαπαιτούμενων αντεργατικών - αντιλαϊκών μέτρων.

Οι μεγάλες κινητοποιήσεις της εργατικής τάξης, των μικρομεσαίων αγροτών, των αυτοαπασχολούμενων ΕΒΕ, των επιστημόνων, των γυναικών, της νεολαίας, των συνταξιούχων, αυξημένης μαζικότητας, ανεβασμένων μορφών πάλης, αλληλεγγύης, διάρκειας, έχουν συμβάλει στην καθυστέρηση της κατάθεσης και ψήφισης της κυβερνητικής πρότασης για το Ασφαλιστικό, που αρχικά είχε προγραμματιστεί για το τέλος Γενάρη.

Η δυσκολία της κυβέρνησης σχετίζεται και με τη στάση των άλλων αστικών κομμάτων που δεν στηρίζουν ανοιχτά τα μέτρα της κυβέρνησης, ενώ συμφωνούν με την ουσία τους, με προφανή στόχο να αναβαπτιστούν στη λαϊκή συνείδηση και να κρατήσουν αποστάσεις από την ψήφο που έδωσαν στο 3ο μνημόνιο, το οποίο εμπεριέχει - και μάλιστα περιγράφει αναλυτικά - τα αντιλαϊκά μέτρα.

2.

Στις οικονομικές - πολιτικές δυσχέρειες της κυβέρνησης προστίθενται και οι δυσχέρειες που έχουν σχέση με το οξυμένο πρόβλημα της ανεξέλεγκτης εισροής προσφύγων και μεταναστών.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ φέρει σοβαρότατες ευθύνες για την εξέλιξη του προβλήματος. Συμμετέχει ενεργά στους σχεδιασμούς της ΕΕ για το Προσφυγικό - Μεταναστευτικό, ψήφισε και συμφώνησε σε αποφάσεις που οδηγούν σε μαζικό εγκλωβισμό προσφύγων - μεταναστών στην Ελλάδα και στο ανοιγοκλείσιμο της κάνουλας των προσφυγικών ροών, σύμφωνα με τις ανάγκες του κεφαλαίου για φτηνά εργατικά χέρια.

Αυτές τις ανάγκες εξυπηρετεί και το πρόγραμμα μετεγκατάστασης ενός μηδαμινού αριθμού προσφύγων από Ελλάδα, Ιταλία σε άλλα κράτη - μέλη και τα «hot spots» διαλογής των προσφύγων. Οι αντιθέσεις μεταξύ κρατών - μελών για τη διαχείριση του Προσφυγικού - Μεταναστευτικού, που έχουν οξυνθεί το τελευταίο διάστημα (κλείσιμο συνόρων, συζήτηση για αναστολή της Σένγκεν), οφείλονται στα διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης και στη διαφορετική θέση της οικονομίας των καπιταλιστικών κρατών - μελών στην ΕΕ και παγκοσμίως, παράγοντες που επιδρούν στη στάση τους απέναντι στο προσφυγικό - μεταναστευτικό ζήτημα.

Μπροστά στην ορατή πλέον κατάσταση του εγκλωβισμού δεκάδων χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα, το λαϊκό κίνημα χρειάζεται ακόμη περισσότερο να στοχεύσει τον πραγματικό υπαίτιο για το Προσφυγικό - Μεταναστευτικό, ο λαός να βγάλει συμπεράσματα για το χαρακτήρα της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ και των πολιτικών δυνάμεων που τη στηρίζουν και να απαιτήσει τη σύγκρουση με τις πολιτικές της ΕΕ για το Προσφυγικό - Μεταναστευτικό. Να εντείνει την αλληλεγγύη του απέναντι στα θύματα του ιμπεριαλισμού, να απομονώσει τις ρατσιστικές - ναζιστικές - φασιστικές συμμορίες.

Ιδιαίτερα επικίνδυνη εξέλιξη αποτελεί η ανάμειξη του ΝΑΤΟ στο Προσφυγικό, μετά από πρόταση των Γερμανίας - Τουρκίας και συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά και των άλλων κομμάτων, με προσχηματικές «διαφοροποιήσεις». Η εμπλοκή του ΝΑΤΟ ουσιαστικά ενισχύει τη στρατιωτική δράση της Τουρκίας στη Συρία, ανοίγοντας το δρόμο για την πιο ενεργή ανάμειξη του ίδιου του ΝΑΤΟ στο «Συριακό» αλλά και στη Βόρεια Αφρική. Αυτό δείχνει η ανάληψη της δράσης από τη Νότια Πτέρυγα του ΝΑΤΟ.

Αυτή η εμπλοκή οδηγεί στην κλιμάκωση του πολέμου και προετοιμάζει νέες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, π.χ. στη Λιβύη, που θα αυξήσουν τα κύματα των προσφύγων. Οξύνει τους ανταγωνισμούς ανάμεσα στο ΝΑΤΟ και τη Ρωσία, που εκδηλώνονται και με τη συγκέντρωση πολεμικών μέσων στην περιοχή και αυξάνει τον κίνδυνο άμεσης εμπλοκής της χώρας στην περίπτωση γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου στην περιοχή.

Την ίδια στιγμή, δυναμώνουν οι αντιθέσεις, ακόμη και μέσα στο ΝΑΤΟ, με τις αντιδράσεις τόσο των Πολωνίας, Γερμανίας, Τουρκίας, αλλά και της Σαουδικής Αραβίας, στο ενδεχόμενο ενός προσωρινού συμβιβασμού ΗΠΑ - Ρωσίας στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, που θα περιλαμβάνει και σύμπλευση για συμμετοχή των Κούρδων της Συρίας στα διαπραγματευόμενα μέρη.

Συνολικά, η εμπλοκή του ΝΑΤΟ αυξάνει τους κινδύνους, αποθρασύνει και ενισχύει την τουρκική επιθετικότητα και προκλητικότητα σε βάρος κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας.

3.

.Βάση όλων των αντιθέσεων που οξύνονται είναι η πορεία της καπιταλιστικής οικονομίας διεθνώς και στην ΕΕ. Στην Ελλάδα, το 2015 έκλεισε με νέα συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 0,7%, σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, ενώ αρνητικά «τρέχει» και το 2016. Η αυξανόμενη δυσκολία στην άσκηση της καπιταλιστικής διαχείρισης και στην Ελλάδα βρίσκεται σε συνάρτηση με την όξυνση της οικονομικής κατάστασης σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η παγκόσμια καπιταλιστική ανάπτυξη επιβραδύνθηκε, πέφτοντας στο 3,1% το 2015, σε σχέση με 3,46% το 2014. Κυρίως, υπάρχει επιβράδυνση της οικονομίας της Κίνας, κρίση στη Βραζιλία και τη Ρωσία.

Η Ευρωζώνη, ως σύνολο, παραμένει σε περιορισμένους ρυθμούς ανάπτυξης, με σημάδια αστάθειας στη Γαλλία και την Ιταλία, με συρρίκνωση της βιομηχανικής παραγωγής στο σκληρό πυρήνα της Ευρωζώνης.

Στις ΗΠΑ αναπτύσσεται πολιτική συζήτηση για τα προβλήματα που γεννά η ενίσχυση του δολαρίου έναντι του ευρώ, ως δυσμενούς παράγοντα για τις αμερικανικές εξαγωγές.

Σε αυτό το πλαίσιο, μεγαλώνουν οι αντιθέσεις για το μέλλον της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Αυξάνονται οι πιέσεις της γαλλικής και της ιταλικής κυβέρνησης προς τη γερμανική για χαλάρωση της δημοσιονομικής πολιτικής, με στόχο τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας των δικών τους μονοπωλίων, σε συνθήκες που ανάμεσα στις μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρωζώνης (Γερμανίας - Γαλλίας) παραμένουν οξυμένες διαφορές ως προς τη δημοσιονομική τους κατάσταση (πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών και οριακό δημοσιονομικό πλεόνασμα στη Γερμανία, αντίστοιχα ελλείμματα στη Γαλλία).

Προς το παρόν, δείχνει να υπερισχύει η γερμανική πρόταση για τη συγκρότηση Ανεξάρτητου Δημοσιονομικού Συμβουλίου, που θα κρίνει τη συμμόρφωση και απόκλιση των κρατών - μελών από το Σύμφωνο Σταθερότητας, έναντι της πρότασης Ολάντ για συγκρότηση κυβέρνησης της Ευρωζώνης και Κοινοβουλίου του Ευρώ.

Από την άλλη, η Βρετανία ακολουθεί πολιτική αποστασιοποίησης σε σχέση με την εμβάθυνση στην Ευρωζώνη, ενώ η συμμετοχή της στην ΕΕ θα κριθεί με δημοψήφισμα τον προσεχή Ιούνη. Στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής, επιτεύχθηκε ένας προσωρινός, εύθραυστος συμβιβασμός, με ανοχή στη συμμετοχή κρατών με διαφορετικό νόμισμα στην ΕΕ.

Η «αδιάλλακτη» στάση του κουαρτέτου το προηγούμενο διάστημα σχετικά με την ολοκλήρωση της «αξιολόγησης», καθώς και οι διαφορετικές θέσεις για την «αξιολόγηση» και τη διαπραγμάτευση για το δημόσιο χρέος, δεν απορρέουν μόνο από στενά οικονομικά κίνητρα και δεδομένα, αλλά εκφράζουν τις γενικότερες αντιθέσεις για την προοπτική της Ευρωζώνης. Μέσα σε αυτό το κλίμα, αναζωπυρώνεται και η συζήτηση για το grexit, που μπορεί να αξιοποιηθεί από τη γερμανική κυβέρνηση ως μοχλός πίεσης, για να κάμψει τις αντιδράσεις προς την πρότασή της για το μέλλον της Ευρωζώνης.

Τα παραπάνω διαψεύδουν την κυβέρνηση που ισχυρίζεται ότι αυτά τα μέτρα είναι αναγκαία, γιατί θα οδηγήσουν στην οριστική έξοδο από την κρίση και στη διασφάλιση της πορείας στην Ευρωζώνη που θα είναι προς το συμφέρον του λαού. Η κυβέρνηση κρύβει ότι και στη φάση της όποιας καπιταλιστικής ανάκαμψης όλα τα αντεργατικά - αντιλαϊκά μέτρα θα παραμείνουν, ενώ την ίδια στιγμή η πορεία της ελληνικής οικονομίας θα εξαρτηθεί από τις συνολικότερες εξελίξεις σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο, όπου δεν έχει εξαλειφθεί ο κίνδυνος - το αντίθετο μάλιστα - μιας πιο βαθιάς και συγχρονισμένης κρίσης.

4.

.Την ίδια στιγμή, με βάση το στρατηγικό στόχο της αστικής τάξης για ανάδειξη της χώρας σε κόμβο μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων, η κυβέρνηση προσπαθεί να αναβαθμίσει τη συμμαχία της με το Ισραήλ, επιχειρεί άνοιγμα στο Ιράν και διατηρεί αντιφατικές σχέσεις ανταγωνισμού και συνεργασίας με την Τουρκία.

Το πρόσφατο μνημόνιο ναυτιλιακής συνεργασίας Ελλάδας - Τουρκίας αποτελεί την πιο σημαντική εξέλιξη στις οικονομικές ελληνοτουρκικές σχέσεις. Το μνημόνιο περιλαμβάνει εγκαθίδρυση τακτικών συνδέσεων μεταξύ ελληνικών και τουρκικών λιμένων για μεταφορές με πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων και με οχηματαγωγά πλοία, καθώς και τη συνεργασία στην κρουαζιέρα και τον θαλάσσιο τουρισμό.

Μεγαλύτερης έκτασης και βάθους είναι οι συμφωνίες συνεργασίας με το Ισραήλ, που αφορούν στην επανεκκίνηση του αγωγού φυσικού αερίου «East Med», την καλωδιακή σύνδεση Ενέργειας, τη συνεργασία στην τεχνολογία Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, τη διεύρυνση δυνατοτήτων κατασκευής σταθμών (θέμα που εντάσσεται και στην τριμερή συμφωνία Ελλάδας - Κύπρου - Αιγύπτου). Συνεχίζεται, επίσης, η στρατιωτική συνεργασία σε όλα τα επίπεδα.

Σε αυτό το πλαίσιο, εντείνονται οι πιέσεις για γρήγορη επίλυση του Κυπριακού, με βάση ουσιαστικά ένα νέο διχοτομικό σχέδιο «τύπου Ανάν».

Το άνοιγμα στο Ιράν περιλαμβάνει την έναρξη προμηθειών αργού πετρελαίου μέσα στο 2016, τις επαφές για επενδύσεις ομίλων και συζητήσεις με εκπροσώπους της Ενωσης Ελλήνων Εφοπλιστών.

5.

.Η δυσκολία περάσματος στην καπιταλιστική ανάκαμψη, η όξυνση των αντιθέσεων στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, των γενικότερων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην περιοχή και με πολεμικά πλοία, η διαχείριση των προσφυγικών ροών, είναι το έδαφος που διαμορφώνει συνθήκες κυβερνητικής αστάθειας και δυσκολίες στην αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος.

Βασικά στοιχεία των διεργασιών αναμόρφωσης αποτελούν, από τη μια, η προσπάθεια διαμόρφωσης ενός νέου διπολισμού ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ, αναγκαίου για τη λειτουργία του συστήματος κυβερνητικής εναλλαγής και εγκλωβισμού λαϊκών μαζών με αποπροσανατολιστικά διλήμματα και, από την άλλη, η επιδίωξη για «εθνική συναίνεση και συνεννόηση» στην εφαρμογή αναδιαρθρώσεων στρατηγικής σημασίας για το κεφάλαιο. Αυτά τα στοιχεία είναι αντιφατικά, γι' αυτό και δύσκολο να εξισορροπήσουν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται πως δυσκολεύεται στο ρόλο της προώθησης της πολιτικής των αναδιαρθρώσεων, της στρατηγικής του κεφαλαίου, εξασφαλίζοντας την εργατική - λαϊκή ανοχή και την ευρύτερη πολιτική συναίνεση. Οι εργατικές - λαϊκές αντιδράσεις προκαλούν δυσκολίες στο εσωτερικό του, δυσαρέσκεια και απώλειες σαν αυτές που αντιμετώπισαν και τα άλλα αστικά κυβερνητικά κόμματα από το 2009 μέχρι σήμερα.

Με επιμονή συσκοτίζει και αποχαρακτηρίζει τον καπιταλιστικό χαρακτήρα της οικονομικής κρίσης, ακολουθεί την πολιτική των προκατόχων του, αναδεικνύοντας ως αιτίες τα σκάνδαλα και τη διαπλοκή, που είναι αναπόσπαστα με την πολιτική υπηρέτησης του κεφαλαίου και της κερδοφορίας του. Ταυτόχρονα, επιλέγει την παραπλανητική προπαγάνδα ότι η πολιτική του έχει λαϊκό ταξικό προσανατολισμό, επικαλούμενος τα συσσίτια και τα ψίχουλα στην ακραία φτώχεια. Οσο μεγαλώνει η λαϊκή δυσαρέσκεια, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να υποβιβάσει τις δίκαιες εργατικές - λαϊκές απαιτήσεις.

Η ΝΔ, υπό τη νέα ηγεσία της, προσπαθεί να αναδειχθεί σε αξιόπιστη λύση αστικής διακυβέρνησης, εξασφαλίζοντας τη στήριξη βασικών τμημάτων του κεφαλαίου, αλλά και της ΕΕ. Επιδιώκει να εμφανιστεί ως υπεύθυνη και όχι λαϊκίστικη αντιπολίτευση, ως ένα μετριοπαθές κόμμα «κεντρώου προσανατολισμού», συνεπής υποστηρικτής των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων και της ευρωζωνικής ένταξης. Την ίδια στιγμή, συνεχίζονται οι συζητήσεις για τη δημιουργία κόμματος «δεξιά» της ΝΔ.

Στο χώρο της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας, με βασικό εκφραστή τη Δημοκρατική Συμπαράταξη (ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ), εντάθηκαν οι διεργασίες το τελευταίο διάστημα, ειδικά μετά την εκλογή νέας ηγεσίας στη ΝΔ. Παρά την κριτική που ασκεί η ηγεσία της στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, μια σειρά από κινήσεις δείχνουν ότι γίνεται προσπάθεια να κρατιέται ανοιχτός ο ορίζοντας μιας μελλοντικής συνεννόησης, ακόμα και συνεργασίας. Οι δηλώσεις της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, με αφορμή την εκλογή του προέδρου της ΝΔ, ότι τη χωρίζει άβυσσος από τη ΝΔ, υποδηλώνει τον ελιγμό του στίγματος που θέλει να δώσει, παίζοντας ουσιαστικά στο δίπολο «αριστερά - δεξιά», με στόχο την εκλογική ανάκαμψη. Τμήμα του «εκσυγχρονιστικού» ΠΑΣΟΚ ασκεί κριτική στην πολιτική της ηγεσίας, προκρίνοντας την ανάγκη ανασυγκρότησης του «κεντρώου», «μεσαίου», «ευρωπαϊκού χώρου», στον οποίο περιλαμβάνει και τμήμα της ΝΔ.

Αντίστοιχα προβλήματα αντιμετωπίζει και το Ποτάμι. Η εκλογή του Κ. Μητσοτάκη στην προεδρία της ΝΔ χαιρετίστηκε από ένα τμήμα στελεχών του, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο της σύμπραξης μαζί της, κάτι που προκάλεσε την αντίδραση άλλων. Οι πρόσφατες εργασίες του Συνεδρίου του επιβεβαιώνουν την πορεία αυτού του κόμματος, ως πρόθυμου στηρίγματος αντιλαϊκών αστικών κυβερνήσεων ευρύτερης συνεργασίας.

Στην όλη διεργασία, ρόλο παίζει ο πρόεδρος της Ενωσης Κεντρώων, ο οποίος σιγοντάρεται από ορισμένα αστικά επιτελεία και ΜΜΕ, με στόχο να προβάλλει απροκάλυπτα θέσεις, που, με επιφυλάξεις, συζητιούνται και στα άλλα αστικά κόμματα. Προβάλλει το στόχο της οικουμενικής κυβέρνησης, προπαγανδίζει τα πιο αντιδραστικά μέτρα και την προώθηση των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων, ενώ επιδίδεται σε ένα συστηματικό αντικομμουνισμό. Σε πολλά σημεία θυμίζει το ρόλο που έπαιζαν ο Καρατζαφέρης και ο ΛΑ.Ο.Σ. πριν από μερικά χρόνια.

Ολα τα παραπάνω συνηγορούν στην εκτίμηση ότι το στοιχείο της σχετικής κυβερνητικής αστάθειας και της ρευστότητας στο αστικό πολιτικό σύστημα δεν θα εκλείψει άμεσα και εύκολα.

Στη διαδικασία αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος στοχεύουν και άλλες παρεμβάσεις, όπως για αλλαγή του εκλογικού νόμου με κυβερνητική πρωτοβουλία και κύρια στόχευση τη μείωση του μπόνους εδρών στο πρώτο κόμμα ή και την πριμοδότηση και του δεύτερου, το σπάσιμο των εκλογικών περιφερειών.

Τα αστικά επιτελεία προτιμούν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να «κλείσει» την «αξιολόγηση», να ολοκληρώσει το πακέτο αναδιαρθρώσεων, αλλά ταυτόχρονα προετοιμάζονται και για άλλα πολιτικά ενδεχόμενα, όπως εκλογές ή νέα κυβέρνηση ευρύτερης κομματικής αποδοχής από την παρούσα Βουλή.

Μπροστά σε αυτά τα ενδεχόμενα εξελίξεων, το ΚΚΕ θα εντείνει την ιδεολογική, πολιτική, οργανωτική του ετοιμότητα και δράση. Το ΚΚΕ θα προβάλει ακόμα πιο πλατιά και εύστοχα τις θέσεις και τις προτάσεις του και πάνω απ' όλα θα κατευθύνει τη δράση του, ώστε να ενισχύονται η συσπείρωση και η πάλη των δυνάμεων που έχουν συμφέρον για την οριστική ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, για ριζικές αλλαγές σε όφελος του λαού.

6.

.Το ΚΚΕ καλεί το εργατικό και λαϊκό κίνημα, τους νέους και τις νέες των λαϊκών δυνάμεων σε επαγρύπνηση και αγωνιστική αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική δράση. Ο ταξικός αντίπαλος δεν είναι τόσο ισχυρός όσο εμφανίζεται, αλλά και ο εργατικός - λαϊκός παράγοντας έχει ευθύνη να μην εγκλωβίζεται σε ψεύτικα διλήμματα, σε «αριστερές» ή «εθνικιστικές» παγίδες, προς όφελος της καπιταλιστικής κερδοφορίας και εξουσίας.

Το επόμενο διάστημα απαιτείται αναλυτικότερη συζήτηση και εκτίμηση αρκετών πλευρών των σημερινών αγώνων, της προώθησης της πολιτικής του ΚΚΕ μέσα σε ευρύτερες λαϊκές μάζες.

Οι κινητοποιήσεις (πανεργατικές απεργίες, συλλαλητήρια, μπλόκα της μικρομεσαίας αγροτιάς, κινητοποιήσεις των αυτοαπασχολούμενων ΕΒΕ, πολλών κλάδων επιστημόνων κ.λπ.) δίνουν αρκετά νέα στοιχεία, εμπλουτίζουν την πείρα των κομμουνιστών στην πάλη, σε συνδυασμό με την ανάγκη πολιτικοποίησης του περιεχομένου και του πλαισίου των αιτημάτων, τη συσπείρωση και οργάνωση δυνάμεων, τις μορφές πάλης, τη διαπάλη για τα αιτήματα, σε μια περίοδο μάλιστα κατά την οποία συμμετέχουν μαζικά στις κινητοποιήσεις πολλά ανώτερα μεσοστρώματα.

Οι δράσεις αυτές και η δουλειά που έγινε από τις Κομματικές Οργανώσεις δίνουν στοιχεία πολύτιμα και για την προώθηση της ανασύνταξης του εργατικού - λαϊκού κινήματος, τη λαϊκή συμμαχία, τη διεύρυνση των υπαρχουσών συσπειρώσεων μέσα στο κίνημα.

Στις κινητοποιήσεις αυτές, οι άλλες αστικές δυνάμεις που στήριξαν την ψήφιση του 3ου μνημονίου, και πρώτα απ' όλα η ΝΔ ως αξιωματική αντιπολίτευση, ενώ στην ουσία συμφωνούν με την πολιτική της κυβέρνησης, δεν υποστηρίζουν με ανοιχτό τρόπο τα προτεινόμενα μέτρα της, θεωρώντας ότι υπάρχουν και άλλες εναλλακτικές - στην ουσία αντιλαϊκές επίσης - ρυθμίσεις γι' αυτά. Π.χ. στους αγρότες προκρίνουν την πιο αυστηρή διαφοροποίηση μεταξύ τού κατά κύριο επάγγελμα αγρότη και μη. Γενικά, εμφανίζονται ως υπερασπιστές των ανώτερων μεσαίων στρωμάτων που πλήττονται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ζήτημα που δυσκολεύει και σπέρνει σύγχυση σε τμήματα του λαού, που δεν μπορούν ακόμα να διακρίνουν αυτές τις διαφορές και τις προπαγανδιστικές σκοπιμότητες των άλλων κομμάτων.

Η ΝΔ, αλλά και δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, που είτε είχαν μετακινηθεί προς τον ΣΥΡΙΖΑ είτε όχι, οδηγήθηκαν σε αντίδραση κατά του κυβερνητικού ασφαλιστικού σχεδίου (π.χ. στο ΤΕΕ, στο Δικηγορικό Σύλλογο, στη ΓΣΕΒΕΕ και αλλού). Η καλή παρακολούθηση στην εξέλιξη της προώθησης των θέσεων των αστικών κομμάτων μέσα στο μαζικό κίνημα είναι απαραίτητη, ώστε να διευκολύνονται η αποκάλυψη του ρόλου τους και το τράβηγμα μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων, των εργαζομένων με μπλοκάκι κ.λπ., από την επιρροή αστικών δυνάμεων στο χώρο των επιστημόνων.

Αστικές πολιτικές δυνάμεις, όπως το ΠΑΣΟΚ - Δημοκρατική Συμπαράταξη, αλλά και η Χρυσή Αυγή, δραστηριοποιήθηκαν στις λαϊκές κινητοποιήσεις με διάφορες μορφές, φυσικά έξω και σε αντίθεση με το ταξικά προσανατολισμένο κίνημα.

Ιδιαίτερα επικίνδυνη είναι η παρέμβαση της ναζιστικής Χρυσής Αυγής στους αγρότες, αρκετές φορές κρύβοντας ακόμα και την πραγματική πολιτική της ταυτότητα, προκειμένου να επηρεάσει, να εξαπατήσει ευκολότερα δυνάμεις που εκλογικά ακολούθησαν τη ΝΔ. Το κάλπικο σύνθημα της Χρυσής Αυγής για την «εθνική παραγωγή» και την «προτεραιότητα της πρωτογενούς παραγωγής» - για να κολακέψει και να προσεταιριστεί τους αγρότες - κρύβει ότι οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας καταστρέφονται εξαιτίας πρώτ' απ' όλα της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και της αδύναμης και ανισόμετρης θέσης της Ελλάδας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Η Χρυσή Αυγή ουσιαστικά δεν απορρίπτει την ΕΕ, αλλά επιζητεί «βελτίωση» της θέσης του ελληνικού κεφαλαίου σε αυτήν. Καλλιεργεί το μίσος προς τους άλλους λαούς, τα θύματα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, των ιμπεριαλιστικών πολέμων, τους πρόσφυγες και μετανάστες, αξιοποιώντας τις συνέπειες από τη διογκούμενη εισροή και τον εγκλωβισμό προσφύγων στη χώρα.

7.

.Σήμερα έχει συγκεντρωθεί πλούσια θετική πείρα από τη δουλειά μας με λαϊκές δυνάμεις που βρίσκονται σε κίνηση, στο εργατικό κίνημα, στο αγροτικό κίνημα, στους αυτοαπασχολούμενους και άλλα λαϊκά στρώματα, που δε συμφωνούν σε όλα μαζί μας, αλλά αναγνωρίζουν τη μαχητικότητα, την οργανωτικότητα, τη σοβαρότητα, τη σταθερότητα και συνέπεια του Κόμματος στην πάλη υπέρ των λαϊκών συμφερόντων.

Συνολικά έχει ανέβει το κύρος του Κόμματος και αυτό πρέπει να αποκρυσταλλωθεί σε βάθος, να διαμορφώνονται στέρεοι ιδεολογικοί και οργανωτικοί δεσμοί. Εξακολουθεί στην αντίληψη ευρύτερων λαϊκών δυνάμεων, που συμμετέχουν στους αγώνες ή προσεγγίζουν το Κόμμα, να υπερισχύει κυρίως, μόνο η αναγκαιότητα της εκλογικής ενίσχυσής του και όχι η στήριξη του συνόλου της πολιτικής του πρότασης, η αναγκαιότητα συμμετοχής στον ταξικό αγώνα όλων και η οικοδόμηση της μεγάλης Λαϊκής Συμμαχίας, που θα στοχεύει το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα και τα μονοπώλια.

Από αυτήν τη σκοπιά πρέπει να δυναμώσει με μεγαλύτερη επιμονή και βάθος η ολόπλευρη και πολύμορφη ιδεολογική, πολιτική, οργανωτική δουλειά με όλους και όλες στους τόπους δουλειάς, στις σχολές και τα σχολειά, στις λαϊκές γειτονιές, στις πόλεις και τα χωριά της πατρίδας μας, με άξονα την πολιτική πρόταση διεξόδου από την καπιταλιστική κρίση, με το λαό πρωταγωνιστή των εξελίξεων, για την εργατική - λαϊκή εξουσία, που θα καταργήσει τις σχέσεις εκμετάλλευσης, θα οργανώσει και θα διευθύνει την παραγωγή, την οικονομία, τις κοινωνικές υπηρεσίες, τις σχέσεις με τις άλλες χώρες προς όφελος της λαϊκής ευημερίας.

Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΚΕ

Φλεβάρης 2016