Κυκλώματα διακίνησης υπέρ μεγαλοαγροτών

Μιλά στο «Ρ» ο Χαράλαμπος Κασίμης, καθηγητής Αγροτικής Κοινωνιολογίας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου

Σχεδόν οι μισοί εργάτες γης, που απασχολούνται στην ελληνική ύπαιθρο, εργάζονται υπό καθεστώς παρανομίας, ενώ στα αγροτικά προϊόντα που εφαρμόζεται το «βιομηχανικό μοντέλο παραγωγής», όπως η φράουλα αλλά και σε άλλες θερμοκηπιακές κυρίως καλλιέργειες, τα ποσοστά αυτά μπορεί να ξεπερνούν και το 70%.

Τα παραπάνω επισημαίνει στο «Ρ» ο Χαράλαμπος Κασίμης, καθηγητής Αγροτικής Κοινωνιολογίας στο Τμήμα Αγροτικής Οικονομίας και Ανάπτυξης του Γεωπονικού Πανεπιστημίου και τονίζει ότι αυτό το μοντέλο παραγωγής απαιτεί υπερβολικά υψηλής έντασης εργασία, έχει μεγάλη χρήση φυτοφαρμάκων και όλων των φυτοπροστατευτικών, ενώ το εργατικό κόστος εκτιμάται ότι ανέρχεται στο 50% του συνολικού κόστους παραγωγής. «Εύκολα γίνεται κατανοητό ότι η φτηνή εργασία παρέχει υψηλότερα κέρδη», προσθέτει.

Σχολιάζοντας διάφορες παρεμβάσεις, με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα της Μανωλάδας, σύμφωνα με τις οποίες το ζήτημα επικεντρώθηκε στο «κόστος» και την «ανταγωνιστικότητα» των εγχώριων αγροτικών προϊόντων λέει: «Κανείς δεν δικαιούται υπό το σκεπτικό της ενίσχυσης της "ανταγωνιστικότητας" των ελληνικών αγροτικών προϊόντων να επιβάλλει τέτοια καθεστώτα εργασίας. Υπάρχει νομοθεσία, με σοβαρές ελλείψεις, η οποία ωστόσο επιτρέπει την εποχική απασχόληση μεταναστών αλλά με δικαιώματα και υποχρεώσεις. Το θέμα είναι ότι οι παραγωγοί του εντατικού μοντέλου δε θέλουν να καλύψουν ούτε καν το ήδη χαμηλό κόστος εργασίας που η νομοθεσία προβλέπει».

Ο Χαρ. Κασίμης υπογραμμίζει το ρόλο που διαδραματίζουν στην εκμετάλλευση μεταναστών κυκλώματα διακίνησης, τα οποία «εμπλέκονται ειδικά στην εργασία των Πακιστανών και των Μπαγκλαντέζων και ουσιαστικά "τσακίζουν" τα μεροκάματα και των νόμιμων, αφού έτσι δημιουργείται μια δεξαμενή εφεδρικού στρατού εργασίας, που πιέζει προς τα κάτω τα μεροκάματα όλων. Το επιχείρημα που λέει γιατί να μην έχω εγώ "φτηνούς εργάτες" αφού έχουν και οι ανταγωνιστές μου στην Τουρκία είναι απαράδεκτο τόσο πολιτικά όσο και με όρους στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τι το ξεχωρίζει αυτό ας πούμε από την απασχόληση παιδιών;»...

Καταλήγοντας, υπογραμμίζει ότι εξαιτίας του χαμηλότερου κόστους παραγωγής, «η μεγάλη αγροτική εκμετάλλευση είναι εκείνη που ευνοήθηκε πραγματικά από την αξιοποίηση των φτηνών εργατικών χεριών των παράνομων μεταναστών. Γιατί στη μεγάλη αγροτική εκμετάλλευση, η "μαύρη" εργασία αποδίδει περισσότερο, οδηγεί σε περισσότερα κέρδη».

''Μαύρη'' Εργασία στη Γεωργία

''Αόρατοι'' εργάτες για τα κέρδη των καπιταλιστών της υπαίθρου

• Δεν καταγράφονται ως φυσικά πρόσωπα από τις επίσημες στατιστικές, παρά μόνο ως μάζα εργάσιμου χρόνου

• Η εισροή μεταναστών στις αγροτικές περιοχές διεύρυνε το χάσμα μεταξύ των μεγάλων και μικρών αγροτικών εκμεταλλεύσεων

Οταν αναφερόμαστε σε μισθωτούς εργάτες γης στην ελληνική γεωργία τότε μιλούμε κατά το πλείστον για ξένους εργάτες γης, με τουλάχιστον τους μισούς να εργάζονται υπό καθεστώς «μαύρης» και ανασφάλιστης εργασίας, καθώς πρόκειται για μετανάστες, δίχως άδειες παραμονής και συνεπώς ευάλωτους σε κάθε είδους εργοδοτική αυθαιρεσία. Το φαινόμενο έχει πάρει τέτοια έκταση τις δύο τελευταίες δεκαετίες που ακόμη και οι επίσημες υπηρεσίες «αρνούνται» να καταμετρήσουν τον ακριβή τους αριθμό, παρέχοντας στις σχετικές ετήσιες στατιστικές έρευνες στοιχεία για τις αναγκαίες Ετήσιες Μονάδες Εργασίας, προκειμένου η παραγωγική διαδικασία της κάθε καλλιέργειας να ολοκληρώσει τον ετήσιο κύκλο της. Πρόκειται έτσι για μία και τυπική αναγνώριση του φαινομένου της σκληρής εκμετάλλευσης που βιώνουν οι «αόρατοι» εργάτες γης σε ολόκληρη τη χώρα - και όχι μόνο στην Ηλεία και τη Μανωλάδα - αφού οι επίσημοι κρατικοί φορείς τους αναγνωρίζουν μόνον ως «παραχθείσες εργατοώρες» και όχι ως φυσικά πρόσωπα, ως εργαζόμενους με δικαιώματα στην αμοιβή, στην Κοινωνική Ασφάλιση και περίθαλψη, εν τέλει στην ανθρώπινη αξιοπρεπή διαβίωση.

Η είσοδος μεταναστών κατά μαζικά κύματα στη χώρα μας ξεκινά από τις αρχές της δεκαετίας του '90, όμως κατά την περίοδο 2005 - 2010 σημειώνεται η σημαντικότερη εισροή μεταναστών, υπολογιζόμενη στην Ευρώπη περί τα 3,4 εκατ. άτομα, με εκτιμώμενη μέση ετήσια αύξηση του μεταναστευτικού πληθυσμού άνω του 5,2%. Σύμφωνα με στοιχεία του 2008, στις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου (Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία), ο αριθμός των μεταναστών υπολογιζόταν περίπου στα 9 εκατ. Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, το ποσοστό τους στη χώρα μας ξεπερνά το 10% του συνολικού πληθυσμού[1].

Τα στοιχεία του 2010 «δείχνουν» ότι στην Ελλάδα διέμεναν 518.675 μετανάστες που διέθεταν άδεια παραμονής, ενώ ακριβείς εκτιμήσεις αναφέρουν ότι υπάρχουν άλλοι τόσοι χωρίς άδειες και χαρτιά. Από το σύνολο του μεταναστευτικού πληθυσμού περίπου το 17,5% απασχολείται στη γεωργία. Οι χώρες προέλευσής τους είναι κυρίως η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Αίγυπτος, η Ινδία, το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές. Οι περισσότεροι «παράνομοι» προέρχονται από τις τρεις τελευταίες χώρες[2]. Σε απόλυτους αριθμούς μιλάμε για περίπου 180.000 ξένους εργάτες γης, οι οποίοι προσφέρουν το 1/4 της συνολικής εργασίας που απορροφά η εγχώρια αγροτική παραγωγή.

Τα στοιχεία της Γιούροστατ, σχετικά με τη διάρθρωση του εργατικού δυναμικού των εγχώριων γεωργικών εκμεταλλεύσεων για το έτος 2010, αναφέρουν ότι από το σύνολο των 404.320 Ετήσιων Μονάδων Εργασίας[3] (ΕΜΕ) οι 53.360 έχουν προέλθει από εποχικό εργατικό δυναμικό. Χαρακτηριστικό της έκτασης που έχει λάβει το φαινόμενο της «μαύρης» εργασίας στην ελληνική γεωργία είναι ότι, ενώ η επίσημη στατιστική υπηρεσία της ΕΕ καταγράφει τον ακριβή αριθμό των τακτικά απασχολούμενων εργατών γης, που είναι 24.720 άτομα, για τους εποχικά απασχολούμενους αναφέρει μόνο τις συνολικά παραχθείσες ΕΜΕ.

Γενικευμένο φαινόμενο

Το φαινόμενο, πάντως, δεν είναι καθόλου ελληνική «αποκλειστικότητα», αφού, για παράδειγμα, στη νότια Ιταλία, σύμφωνα με έρευνα που διεξήχθη το 2007, το 72% των μεταναστών, προερχόμενων κυρίως από χώρες της Αφρικής, δε διέθετε άδεια παραμονής και εργασίας, αμειβόταν με ιδιαίτερα χαμηλά ημερομίσθια, ενώ οι συνθήκες στέγασης και συνολικής διαβίωσης χαρακτηρίζονταν «πολύ άσχημες». Ανάλογα ήταν τα ευρήματα αντίστοιχων ερευνών σε Ισπανία και Πορτογαλία[4].

Εμπειρικές έρευνες που έχουν διεξαχθεί τα τελευταία χρόνια στη χώρα δείχνουν ότι ειδικά στις εντατικές εκμεταλλεύσεις οι μετανάστες προσφέρουν το ένα τρίτο σχεδόν της συνολικά καταβαλλόμενης εργασίας, ενώ συνεισφέρουν σχεδόν αποκλειστικά, σε ποσοστά άνω του 90%, τη μισθωτή εργασία στην ελληνική γεωργία[5].

Τα φτηνά εργατικά χέρια των παράνομων μεταναστών συνέβαλαν ως ένα βαθμό στην άμβλυνση των δυσμενών επιπτώσεων που επέφεραν στην ελληνική γεωργία οι αναδιαρθρώσεις της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της ΕΕ, αλλά και οι συμφωνίες της GATT. Μεγάλα τμήματα του αγροτικού πληθυσμού άντεξαν τις αθρόες εισαγωγές φτηνών αγροτοκτηνοτροφικών προϊόντων, εξαιτίας της μείωσης του κόστους παραγωγής που πέτυχαν μέσω της αξιοποίησης της μαύρης εργασίας[6]. Είναι, ωστόσο, σημαντικό και πρέπει να σημειωθεί το στοιχείο που καταγράφουν ανεπίσημα στοιχεία και επιβεβαιώνουν ειδικοί επιστήμονες, πως μόνο οι μισές αγροτικές εκμεταλλεύσεις στην Ελλάδα μισθώνουν εργατική δύναμη.

Στην πραγματικότητα, η συντριπτική πλειοψηφία των «παράνομων» φτηνών εργατικών χεριών τροφοδοτούν και ενισχύουν με τεράστια κέρδη τις εντατικές καλλιέργειες και τη ραγδαία αναπτυσσόμενη εξειδικευμένη εποχική γεωργία, η οποία απαιτεί συνεχή μίσθωση νέων εργατών από τα χαμηλότερα τμήματα της αγοράς εργασίας[7]. Με απλά λόγια, τα πραγματικά «οφέλη» της μαύρης εργασίας απολαμβάνουν οι μεγάλου μεγέθους εντατικές αγροτικές εκμεταλλεύσεις, οι καπιταλιστές του αγροτικού χώρου δηλαδή, οι οποίοι συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο μέρος των παράνομων μεταναστών. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ στα μεγέθη 30 - 50 στρεμμάτων οι μετανάστες προσφέρουν 62 ημερομίσθια/έτος, ο αριθμός αυτός αυξάνεται στα 163 στις εκμεταλλεύσεις 50 - 100 στρ. και στα 172 στις εκμεταλλεύσεις 100 - 200 στρεμμάτων[8]. Ο αριθμός των ημερομισθίων εκτοξεύεται δίχως να έχει καταγραφεί επακριβώς, όταν εξετάζουμε εντατικές θερμοκηπιακές καλλιέργειες που ξεπερνούν σε έκταση τα 200 στρέμματα.

Εν τέλει, η χρησιμοποίηση των παράνομων εργατών γης αποτελεί ένα ακόμη «όπλο» στα χέρια των καπιταλιστών αγροτών για την ενίσχυση των κερδών τους και της θέσης τους έναντι των μικρότερων οικογενειακών εκμεταλλεύσεων, της φτωχομεσαίας αγροτιάς, που είτε δεν αντέχει τη μίσθωση εργατικής δύναμης - αφού όπως προαναφέρθηκε οι μισές αγροτικές εκμεταλλεύσεις ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία - είτε το κάνει σε ελάχιστο βαθμό και ευκαιριακά. Το στοιχείο αυτό εντοπίζουν και εγχώριες πανεπιστημιακές έρευνες, που αναφέρουν ότι τελικά η μαζική είσοδος των μεταναστών στις αγροτικές περιοχές της χώρας διεύρυνε το χάσμα μεταξύ των μεγάλων και μικρών αγροτικών εκμεταλλεύσεων[9].

Παραπομπές:

1. Χ. Κασίμης, Α. Γ. Παπαδόπουλος (Επιμ.) (2012), Μετανάστες στην Ελλάδα: Απασχόληση και Ενταξη στις Τοπικές Κοινωνίες, Αλεξάνδρεια (Συλλογικό): σελ. 3

2. Ο.π.: σελ. 15 - 16

3. Η ΕΜΕ ορίζεται ως ο όγκος εργασίας τον οποίο καταβάλλει ετησίως ένας εργαζόμενος πλήρους απασχόλησης

4. http://ec.europa.eu/agriculture/statistics/factsheets/index_en.htm

5. Μετανάστες στην Ελλάδα...: σελ. 12

6. Ο.π. σελ. 8

7. Ο.π. σελ. 9

8. Λ. Λαμπριανίδης - Θ. Συκάς, ό.π.: σελ. 7

9. Ελληνική Γεωργία και Αγροτική Πολιτική (2008) Ακαδημία Αθηνών σελ. 106

Φώτης ΚΟΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

''Το μήνυμα της Βραζιλίας''

''Το μήνυμα της Βραζιλίας στον ελληνικό λαό, το μήνυμα μιας χώρας που απελευθερώθηκε από το ΔΝΤ και στάθηκε στα πόδια της και σήμερα είναι μια από τις ισχυρότερες οικονομίες του πλανήτη είναι ένα: Η έξοδος από την κρίση δεν μπορεί να γίνει με μνημόνια λιτότητας παρά μονάχα με πολιτικές κοινωνικής συνοχής, ανάπτυξης και αναδιανομής''.

''Σήμερα είχαμε την ευκαιρία να συναντήσουμε τον πρόεδρο και την ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος της Βραζιλίας και κυρίως να μας δώσουν την εμπειρία τους για το πώς κατάφεραν πριν δέκα χρόνια να παραλάβουν μια χώρα στα πρόθυρα μιας μεγάλης κοινωνικής κρίσης, που είχε οδηγηθεί από την εφαρμογή ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών, και να την οδηγήσουν σε μια συντεταγμένη κοινωνικά δίκαιη έξοδο από την κρίση με αναδιανομή του πλούτου, αντιμετώπιση της ακραίας φτώχειας και μια προσπάθεια παραγωγικής ανασυγκρότησης με επιμονή σε αναπτυξιακές πολιτικές''.

Αυτά είχε δηλώσει ο κ. Τσίπρας το Δεκέμβρη του 2012, όταν είχε επισκεφτεί τη Βραζιλία.

Οι Βραζιλιάνοι, που κατά εκατομμύρια βγαίνουν στους δρόμους τις τελευταίες μέρες, που διαδηλώνουν ενάντια στη δεκαετή «κεντροαριστερή» διαχείριση του καπιταλισμού,

- και διαδηλώνουν επειδή προφανώς ούτε «κοινωνικά δίκαιη έξοδο από την κρίση» βλέπουν, ούτε «αναδιανομή του πλούτου» βλέπουν, ούτε «αντιμετώπιση της ακραίας φτώχειας» βλέπουν -

μάλλον δεν έχουν την ίδια γνώμη για το μοντέλο που έχει στο μυαλό του ο κ. Τσίπρας...

Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Για να... ευθυμίσουμε

Παρακαλούμε την προσοχή σας:

• ''Αποκατάσταση των πολύ χαμηλών συντάξεων, των πολυτεκνικών επιδομάτων, καθώς και των εποχικών επιδομάτων στα επίπεδα που ήταν το 2009. Επίσης, αποκατάσταση των ζημιών που υπέστησαν οι ομολογιούχοι και τα ασφαλιστικά ταμεία''.

Αυτό που έγινε ήταν νέα μείωση των συντάξεων, νέο «τσεκούρωμα» των πολυτεκνικών επιδομάτων, περαιτέρω διάλυση των Ταμείων.

• ''Επέκταση του επιδόματος ανεργίας κατά ένα χρόνο ακόμα, στα δύο χρόνια''.

Αυτό που έγινε ήταν επέκταση των... ανέργων και ουχί του επιδόματος.

• ''Να μην πέσουν άλλο οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα''.

Αυτό που έγινε ήταν νέα μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, με το βασικό μισθό να κατρακυλάει στα 400 ευρώ καθαρά.

• ''Αντικατάσταση του χαρατσιού από νέο διευρυμένο ΕΤΑΚ, υποφερτό για όλους''.

Αυτό που έγινε είναι η διατήρηση του χαρατσιού παρά και ενάντια ακόμα και σε δικαστικές αποφάσεις.

• ''Το πλεονάζον προσωπικό από οργανισμούς του Δημοσίου να μην απολύεται, αλλά να μπαίνει σε ειδικό καθεστώς για τρία χρόνια τουλάχιστον''.

Αυτό που έγινε είναι να αποφασίζουν και να διατάζουν την εν ριπή οφθαλμού απόλυση χιλιάδων ανθρώπων, όπως έγινε στην ΕΡΤ.

• ''Μέτρα για τους δανειολήπτες''.

Αυτό που έγινε είναι να ανακοινώνει πλαγίως ο υφυπουργός Σκορδάς για λογαριασμό των τραπεζιτών τις κατασχέσεις και τους πλειστηριασμούς των σπιτιών του καταχρεωμένου λαού στις τράπεζες.

Τα όσα διαβάσατε είναι μερικά από τα «18 σημεία της ΝΔ», όπως τα είχε παρουσιάσει ο κ. Σαμαράς. Τα είχε παρουσιάσει και είχε... δεσμευτεί επ' αυτών, προεκλογικά.

Δεδομένων των εξελίξεων, καθώς πολύς λόγος γίνεται για νέες εκλογές και για νέα κυβερνητικά σχήματα, μέσω των οποίων οι φορείς τους θα υπηρετήσουν το λαό με την ίδια ως τώρα αξιοπιστία και συνέπεια, είπαμε να τα θυμηθούμε. Για να ευθυμίσουμε...

Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Οι καναλάρχες εξαιρούνται!

Η εγχώρια τρόικα κουβεντιάζει με την άλλη τρόικα και προσανατολίζονται - σύμφωνα με τις διαρροές - για επέκταση του χαρατσιού της ΔΕΗ και το 2014. Το τι τελικά θα αποφασιστεί δεν θα αργήσει να φανεί. Αν δηλαδή το χαράτσι θα συνεχιστεί με τη σημερινή του μορφή ή αν θα το βαφτίσουν κάπως αλλιώς.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, αξίζει να συγκρίνουμε τη στάση των ντόπιων και ξένων τροϊκανών απέναντι στο λαό, με τη στάση τους απέναντι σε μια ειδική κατηγορία... φορολογουμένων. Τους ιδιώτες καναλάρχες.

Ας γίνουμε συγκεκριμένοι:

Το 2010 θεσπίστηκε φόρος 20% επί των διαφημίσεων σε όλους τους τηλεοπτικούς σταθμούς. Παρ' όλα αυτά, τόσο η σκληρή και αδίστακτη (απέναντι στους εργαζόμενους) τρόικα, όσο και οι κυβερνήσεις των εγχώριων «σωτήρων» όχι μόνο δεν έχουν εισπράξει ούτε φράγκο από τον εν λόγω φόρο, αλλά δεν τον έχουν εφαρμόσει καν!

Αντίθετα, με αλλεπάλληλες τροπολογίες σε άσχετους νόμους και τελικά με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (της 31/12/2012), αναβάλλουν από χρόνο σε χρόνο την εφαρμογή του νόμου, με συνέπεια η καταβολή του φόρου να έχει μετατεθεί πλέον για μετά το 2014!

Είπαμε: Ο φόρος αυτός αφορά τους ιδιώτες καναλάρχες. Οπότε μπορεί να μετατίθεται η είσπραξή του για του Αγίου... ποτέ. Οταν πρόκειται, όμως, για τους αλλεπάλληλους φόρους και για τα χαράτσια που «αποφασίζονται και διατάσσονται» εναντίον του λαού, τότε οι τρόικες δεν παίζουν: Αυτά τα εισπράττουν πάραυτα, ειδάλλως απειλούν με κατασχέσεις και με κατέβασμα του διακόπτη...

Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Οι ''νίκες του κινήματος''...

«Παλιά του τέχνη κόσκινο» του ΣΥΡΙΖΑ, να κερνάει αυταπάτες με τη σέσουλα το λαό. Τηρουμένων των αναλογιών, η στάση του απ' τη μέρα που η κυβέρνηση με την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου έκλεισε την ΕΡΤ, προσομοιάζει με τη στάση που είχε κρατήσει το 2006 - 2007 με την επιχειρούμενη τότε αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος. Και σε ό,τι αφορά στην ουσία, που και τότε ήταν οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, την οποία συγκάλυπτε, αποσιωπώντας την ταξική διάσταση των εξελίξεων, εστιάζοντας στο άρθρο 16, και σε ό,τι αφορά στο «νενικήκαμεν» που αναφώνησε όταν το ΠΑΣΟΚ έκανε τον ελιγμό και κατέθεσε στη Βουλή πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης, σκορπώντας εφησυχασμό στο κίνημα την ώρα που η παραπέρα ανάπτυξη της πάλης του ήταν παραπάνω από αναγκαία. Στη σχετική του δήλωση χαιρέτιζε τη «μεγάλη δύναμη των φοιτητών» και «της ΠΟΣΔΕΠ», καθώς, όπως ισχυριζόταν, «η πρόταση δυσπιστίας της αξιωματικής αντιπολίτευσης σημαίνει ότι το εκπαιδευτικό κίνημα έσπασε τη δικομματική συναίνεση να περάσει με 180 ψήφους η αναθεώρηση του άρθρου 16, από την πρώτη ψηφοφορία»! Και πρόσθετε στα παραπάνω: «Το είχαμε πει: Το κίνημα του άρθρου 16, το κίνημα της γενιάς του άρθρου 16 θα καθορίσει τις πολιτικές εξελίξεις. Και τις καθορίζει».

    

... και οι φορείς του συμβιβασμού

Σύμφωνα λοιπόν με το ΣΥΡΙΖΑ, ο λαός δεν προλάβαινε να μετράει νίκες,(τέτοια ήταν η νίκη που η κυβέρνηση της ΝΔ ψήφισε στη Βουλή τον τότε αντιδραστικό νόμο πλαίσιο για τα ΑΕΙ), ενώ κοντοζύγωνε και η ώρα που θα καθόριζε τις εξελίξεις! Ποιες εξελίξεις; «Η υπεράσπιση του άρθρου 16 αποτελεί ένα από τα κεντρικά θέματα των επόμενων εκλογών», γι' αυτό κατά δήλωση του προέδρου του «ο αγώνας συνεχίζεται» και αφού ήρθε η πρώτη νίκη «θα έρθει και η πλήρης νίκη». Και τότε λοιπόν όλα υποταγμένα στην κάλπη και τις ψευδαισθήσεις ότι είναι ποτέ δυνατόν στον καπιταλισμό μέσω της «κάλπης» να επιβάλλει ο λαός το δίκιο του. Ας ανατρέξουν τώρα οι αναγνώστες στη στάση του ΣΥΡΙΖΑ αυτές τις μέρες: Στη στάση των δυνάμεών του στο συνδικαλιστικό κίνημα των δημοσιογράφων, για την οποία έχουμε γράψει πολλές φορές. Στην πρακτική του να απογυμνώνει τις εξελίξεις από κάθε ταξικό στοιχείο και να τις αποδίδει στο... σκοταδισμό των κυβερνώντων. Στην προσπάθειά του να τις υποτάξει στο στόχο του για ενίσχυση του νέου δίπολου του αστικού πολιτικού σκηνικού και της αλλαγής φρουράς στην αστική διαχείριση, με τη σκυτάλη να περνάει στα χέρια του. Στους πανηγυρισμούς του περί «νίκης» και «χαστουκιού» που τάχα έφαγε η κυβέρνηση, στο όνομα μιας απόφασης του ΣτΕ που κάθε άλλο παρά παρεμποδίζει τα κυβερνητικά σχέδια και αυτά που αφορούν στην ΕΡΤ, αλλά και συνολικά, αφού η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου άρχισε από τη δημόσια ραδιοτηλεόραση αλλά δε θα σταματήσει εκεί. Ο λαός έχει πλέον την πείρα από τέτοιου είδους «νίκες». Οι μαντατοφόροι που τον καθησυχάζουν σχετικά πρέπει να πάρουν πια την απάντηση που τους αρμόζει, μαζί βεβαίως με αυτούς που κυβερνούν.

Η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής προϋπόθεση για λαϊκή ευημερία

Σε συγκέντρωση - εκδήλωση με θέμα: «Η εξέλιξη της κρίσης και η πολιτική αντιπαράθεση. Οι θέσεις του ΚΚΕ», που διοργάνωσε ο Τομέας Χρηματοπιστωτικού της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ, στο ξενοδοχείο «ΤΙΤΑΝΙΑ», μίλησε χτες η Ελένη Μπέλλου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Μετά την εισήγηση, ακολούθησε συζήτηση. Η Ελένη Μπέλλου, σημείωσε μεταξύ άλλων:

Από το ΣΥΡΙΖΑ, τους ΑΝ.ΕΛ. αλλά και δυνάμεις μέσα ή γύρω από το ΠΑΣΟΚ, γίνεται λόγος γι' αποτυχία αυτών των κυβερνήσεων να διαχειριστούν την κρίση.

Πού εστιάζεται η κριτική τους: Στο ότι από την εκάστοτε κυβερνητική πολιτική, ιδιαίτερα από το 2010 που έγινε το 1ο Μνημόνιο της δανειακής συνθήκης της Ελλάδας με το Γιούρογκρουπ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ έως σήμερα, δεν υπάρχουν ουσιαστικά αποτελέσματα στον περιορισμό του δημοσίου χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ, και ότι δεν υπάρχει ανάκαμψη μετά από 6 χρόνια και όπως φαίνεται ούτε τον 7ο χρόνο (2014).

Επόμενο ήταν, και το Κόμμα μας το είχε προβλέψει: Ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικώντας κυβέρνηση στο έδαφος της καπιταλιστικής εξουσίας, συνομιλώντας με το ΣΕΒ, με κρατικά οικονομικά επιτελεία από τις ΗΠΑ και τη Βρετανία έως τη Γερμανία, τη Ρωσία και την Κίνα, πέρα από λεκτικές κορόνες όπως τις χτεσινές, δεν θα μπορούσε παρά να προσγειώνει το «αριστερό» κυβερνητικό του πρόγραμμα στο έδαφος του καπιταλιστικού ρεαλισμού.

Δηλαδή, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ αναγνωρίζει την καπιταλιστική ιδιοκτησία, αφού μιλά για υγιείς καπιταλιστικές επιχειρήσεις, δηλαδή αυτές που αντέχουν στον καπιταλιστικό ανταγωνισμό, τις όποιες πολιτικές διαχείρισης του δημόσιου χρέους και παραγωγικής ανάκαμψης, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί παρά να τις ψάχνει μέσα στο καλάθι των αστικών επιλογών.

Θα πείτε: «Κακό είναι να αναζητηθούν πιο αποτελεσματικές πολιτικές διαχείρισης που πράγματι να οδηγήσουν σε μείωση του δημόσιου χρέους και σε παραγωγική ανάκαμψη; Ε, κάτι δε θα ωφεληθεί και ο εργαζόμενος; Ακόμα και αν δεν επιστρέψουν οι μισθοί, οι συντάξεις στα προ κρίσης επίπεδα, μπορεί να ανακτήσουν ένα μέρος της απώλειάς τους»...

Στον απεγκλωβισμό απ' αυτή τη σκέψη βρίσκεται η ουσία του πολιτικού ζητήματος, το ζήτημα της πολιτικής οξυδέρκειας από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων, το ζήτημα της πολιτικής σκέψης και στάσης από την πλευρά των εργαζομένων.

Και η πολιτική στάση περιλαμβάνει και το κριτήριο πολιτικής ψήφου, αλλά πρώτ' απ' όλα το κριτήριο συμπόρευσης ή διαχωρισμού με τις δυνάμεις που δρουν οργανωμένα στο συνδικαλιστικό κίνημα, το κριτήριο διαχωρισμού από τον παλιό και νέο κυβερνητικό συνδικαλισμό, από τον παλιό και νέο εργοδοτικό συνδικαλισμό (π.χ. τις επιχειρησιακές συμβάσεις που γίνονται με ενώσεις προσώπων, τις οποίες ουσιαστικά στήνουν οι εργοδότες).

Κριτήριο για το ποιο είναι το μέσον πίεσης -αμυντικό ή και επιθετικό- απέναντι στους καπιταλιστές: Να διαπραγματευτούμε με τη «δική» μας κυβέρνηση στη δική τους οικονομική κυριαρχία και πολιτική εξουσία; 'Η να διεκδικήσουμε, με τη δράση μας να κατακτήσουμε βελτίωση στο συσχετισμό μεταξύ εργαζομένων και κεφαλαίου, ακόμα κι αν σήμερα ή του χρόνου, δε φαίνεται ότι μπορεί ριζικά ν' ανατραπεί ο συσχετισμός δυνάμεων, να εκφραστεί σε πραγματική πολιτική κρίση για οποιαδήποτε μορφή της αστικής διακυβέρνησης;

Και στις σημερινές συνθήκες, το κρίσιμο πολιτικό ζήτημα είναι να υπάρχει πρωτοπορία των εργαζομένων συσπειρωμένη με το ΚΚΕ για την ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος, για τη λαϊκή συμμαχία των μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων, για την εργατική λαϊκή αντεπίθεση με τη δική τους εργατική - λαϊκή αντιπολίτευση από τη Βουλή μέχρι το Δήμο. Αντεπίθεση για ν' ανοίξει ο δρόμος της ανατροπής της εξουσίας του κεφαλαίου.

Η αυταπάτη της ''αριστερής κυβέρνησης''

Να μου επιτρέψετε να σταθώ στο ζήτημα γιατί είναι αυταπάτη, συνειδητή «απάτη» από τις πολιτικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και άλλες τύπου «Πλάνου Β'», η άποψη ότι συσχετισμός στην πάλη, ο συσχετισμός μεταξύ εργατικού - λαϊκού κινήματος και καπιταλιστικής εξουσίας, μπορεί ν' αρχίσει ν' αλλάζει αν -υποτίθεται- με την ψήφο τους οι εργαζόμενοι αποκτήσουν την πλειοψηφία στη Βουλή και μέσω αυτής τη δική τους, την «αριστερή» κυβέρνηση.

Υποτίθεται ότι μια τέτοια κυβέρνηση θα ασκεί πίεση, ή θα είναι εθνικά πιο αποτελεσματική, ή και ορθολογικά πιο αποτελεσματική από τη σκοπιά της παραγωγικότητας, των δημόσιων δαπανών. Δεν υπάρχει όμως ούτε εθνικότητα, ούτε ορθολογισμός στην παραγωγικότητα και στην ανάπτυξη, χωρίς να έχει πάνω απ' όλα ταξικότητα, δηλ. να εξυπηρετεί τις αναγκαιότητες του καπιταλιστικού ανταγωνισμού και κέρδους.

Για του λόγου το αληθές, ας δούμε πώς κρίνει τα πράγματα στο 3μηνιαίο Δελτίο της η Alpha Bank: «Η ελληνική αγορά εργασίας χαρακτηριζόταν από ακαμψία και υψηλό κόστος εργασίας σε σχέση με την παραγωγικότητα, με αποτέλεσμα τη χαμηλή ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.

Προκειμένου να απαλλαγεί η ελληνική αγορά εργασίας από τις αναχρονιστικές δομές της, από τον Μάιο του 2010 έως τώρα ελήφθησαν δραστικά μέτρα για την αντιμετώπιση των διαρθρωτικών προβλημάτων αυτής έτσι ώστε να ενισχυθεί η δυνατότητα διαχειρίσεως του ανθρωπίνου δυναμικού από τις επιχειρήσεις και τους κρατικούς ή άλλους οργανισμούς την περίοδο της μεγάλης δημοσιονομικής και διαρθρωτικής προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας».

Και εκτιμά ότι: «Ετσι η ανταγωνιστικότητα του κόστους που απωλέσθηκε κατά την περίοδο 2000-2009 (στοιχεία 4ου τριμήνου) από την αύξηση του κόστους εργασίας κατά 21%, έχει ήδη ανακτηθεί με τη μείωσή του κατά 18,9% την περίοδο 2009-2012. Συνολικά η μεταβολή για την περίοδο 2000-2012 είναι -1,9% και αναμένεται να μειωθεί περαιτέρω, στο -7,9% για την περίοδο 2000-2013 καθιστώντας τις εξαγωγές της ελληνικής οικονομίας πιο ανταγωνιστικές από ό,τι ήταν το 2000». Τα ίδια υπάρχουν και στη Νομισματική Εκθεση του διοικητή της ΤτΕ.

Να αποκαλύψουμε τους μύθους

Εσείς που δουλεύετε στις τράπεζες και φυσικά το λέω πρώτ' απ' όλα για τους κομμουνιστές και τις κομμουνίστριες, όσοι και όσες νοιάζεστε για ένα καλύτερο μέλλον, να πάτε να διαφωτίσετε άλλους εργαζόμενους στη γειτονιά, στα super market, στην παιδική χαρά, στο σχολείο, στο νοσοκομείο, στο εργοστάσιο.

Τους εργαζόμενους που μπερδεύονται ακούγοντας το ΣΥΡΙΖΑ να λέει ότι θα στηρίξει τους υγιείς βιομήχανους και θα ελέγξει την τραπεζική υπερκερδοσκοπία, ακυρώνοντας κάποιες ιδιωτικοποιήσεις. Μπερδεύονται, αν και η πείρα έπρεπε να βοηθά να μην μπερδεύονται, γιατί και το ΠΑΣΟΚ έλεγε τέτοια, ξεκινώντας από τη «μια κρατική» μετοχή και πηγαίνοντας στη «χρυσή». Κι έλεγε πολύ πιο προωθημένα, π.χ. ότι θα έδιωχνε τις ξένες Βάσεις, θα έφευγε από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ...

Να αποκαλύψετε τους μύθους που στοχεύουν στον πολιτικό αποπροσανατολισμό. Δώστε π.χ. τη σύνθεση του μετοχικού κεφαλαίου της Πειραιώς, γύρω από την οποία διαμορφώνεται η μεγέθυνση του ομίλου με εξαγορές σειράς εγχώριων τραπεζών και των υποκαταστημάτων 3 κυπριακών. Ολα τα περιλαμβάνει αυτή η σύνθεση: Από βιομηχανία πετρελαιοειδών, μέχρι θαλάσσιες μεταφορές, από εξόρυξη χρυσού μέχρι επεξεργασία χάλυβα, από τους ντόπιους Βαρδινογιάννηδες μέχρι τους νέους καπιταλιστές της Τσεχίας και της Ρωσίας.

Εσείς, που μπορείτε να διαβάζετε οικονομικά στοιχεία, οικονομικά αποτελέσματα αποκαλύψτε με τη δράση σας τα ψέματα που περνάνε στη μαζική προπαγάνδα: ότι «υπάρχει πρόβλημα έλλειψης οικονομικών πόρων ή ρευστότητας» γι' αυτό οι τράπεζες κυνηγάνε τους κακοπληρωτές που πήραν στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια, τους αγρότες, τους μικρέμπορους και βιοτέχνες, άλλους αυτοαπασχολούμενους. Γι' αυτό το κράτος βάζει φορολογικά χαράτσια, νέα πάνω στα παλιά.

Αποκαλύψτε ότι 72,8 δισ. ευρώ είναι το ενεργητικό των ελληνικών τραπεζών στο εξωτερικό και χορηγούν δάνεια, και μάλιστα επιχειρησιακά, πολύ πιο απλόχερα απ' ό,τι στην Ελλάδα. Γιατί; Γιατί το κίνητρο είναι το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος και όχι η «εθνικότητα» του κέρδους.

Αν δούμε πώς κινήθηκε η χρηματοδότηση εν μέσω κρίσης, σύμφωνα με στοιχεία της ΤτΕ, δηλ. αν συγκρίνουμε την κίνησή της το 2012 σε σύγκριση με το 2008, θα διαπιστώσουμε μείωσή τους μόλις 8%, αλλάζει όμως κατά πολύ η κατανομή τους, με μεγάλη αύξηση προς τη Ναυτιλία κατά 80% στα χρόνια 2011-12, μικρή αύξηση προς τη βιομηχανία (υπάρχουν προβλήματα υπολογισμού), μεγάλη μείωση προς το εμπόριο 35% το 2012 σε σχέση με το 2009, επίσης μεγάλη μείωση προς τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και ασφαλιστικές εταιρείες, 19% μεταξύ 2008 και 2012 (εδώ περιλαμβάνονται όλα τα σχετικά, κρατικά ομόλογα, τιτλοποιημένα δάνεια και τιτλοποιημένα εταιρικά ομόλογα).

Επίσης, 20% μείωση χρηματοδότησης για στεγαστικά και 16,5% για καταναλωτικά. Αλλά και τη μεταβολή της προστιθέμενης αξίας αν δούμε, θα διαπιστώσουμε αφενός μια μεγάλη ανισομετρία της με καθίζηση στις κατασκευές και κατά δεύτερο λόγο μεγάλη μείωση στο εμπόριο, αφού όμως είχε προηγηθεί ιδιαίτερα στις κατασκευές πολύ μεγάλη αύξηση, πρωτοφανής για τα τελευταία 40 χρόνια. Πρόκειται για στοιχεία που επιβεβαιώνουν την εκτίμηση του Κόμματος ότι η κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη είναι κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, υπερπαραγωγής κεφαλαίου και όχι κρίση τραπεζών, «καζινοκαπιταλισμού» ή δημοσίου χρέους κλπ.

Ενιαία αντίδραση - αντεπίθεση

Οι μισθωτοί στις Τράπεζες, στις Ασφαλιστικές Εταιρείες, ανεξάρτητα από το είδος της εργασιακής τους σύμβασης, ανεξάρτητα σε ποιον όμιλο δουλεύουν, δεν πρέπει να έχουν αυταπάτες, να διαχωρίζονται, να επιλέγουν «αγοραστή», «επενδυτή» κλπ. Πρέπει να αντιδράσουν ενιαία, μαζί με όλους τους μισθωτούς, να μην ξεγελαστούν από «ξένα προς το συμφέρον τους σχέδια».

Η εργοδοσία στο χρηματοπιστωτικό, όπως και στη βιομηχανία και σε όλους τους κλάδους, δε θέλει ν' απαντήσει με γενική μείωση του χρόνου εργασίας, χωρίς μείωση των μισθών. Ετσι λοιπόν θα προχωρήσει και σε απολύσεις και σε δυσμενή αλλαγή των εργασιακών σχέσεων, αλλά και οι νέες θέσεις εργασίας σε άλλους κλάδους δεν μπορούν να απορροφήσουν ούτε καν σημαντικά να μειώσουν τους ανέργους, όπως υποσχέθηκε ο κ. Τσίπρας.

Η «μεταρρυθμιστική στρατηγική» του ΣΥΡΙΖΑ για την ανεργία είναι λόγια του αέρα. Γιατί; Γιατί απέναντι στον κοινωνικό χαρακτήρα της εργασίας που όλο και συγκεντρώνει το εργατικό δυναμικό, απέναντι στην τεχνολογική ανάπτυξη που όλο και περισσότερο υποκαθιστά χειρωνακτική και νοητική εργασία, που όλο και πιο παραγωγική κάνει τη ζωντανή εργασία στη μονάδα του χρόνου, μόνο μια κοινωνική προσαρμογή μπορεί να δώσει διέξοδο:

Η κοινωνική ιδιοκτησία στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, στο συγκεντρωμένο πλούτο, στο φυσικό πλούτο, στη γη, και η κεντρικά και επιστημονικά σχεδιασμένη αξιοποίησή τους με στόχο την κοινωνική ευημερία, όχι το ατομικό, καπιταλιστικό κέρδος. Πιστεύω να γνωρίζετε ότι έχουμε επεξεργαστεί κατά πολύ τις θέσεις μας για το περιεχόμενο της οικονομίας που στηρίζεται σε αυτές τις νέες κοινωνικές σχέσεις, για το περιεχόμενο των θεσμών λειτουργίας της νέας κοινωνίας, του σοσιαλισμού, της εργατικής - λαϊκής εξουσίας.

Εχουμε εξειδικεύσει τη θέση μας για το χαρακτήρα της Κεντρικής Τράπεζας ως εργαλείο στην άσκηση της γενικής κοινωνικής λογιστικής που συνδέεται με το όργανο και τους στόχους του Κεντρικού Σχεδιασμού. Εχουμε προσδιορίσει ότι: «Η Κεντρική Τράπεζα ελέγχει τις διεθνείς συναλλαγές, διακρατικές εμπορικές και τουριστικές, για όσο θα υπάρχουν καπιταλιστικά κράτη στη Γη, συναλλαγές οι οποίες διεξάγονται αποκλειστικά από κρατικές υπηρεσίες. Ρυθμίζει τα αποθέματα του χρυσού ή άλλου εμπορεύματος με λειτουργία παγκόσμιου χρήματος ή άλλου γενικού αποθεματικού».

Ωστόσο, αυτό που προηγείται είναι άλλο: Η αναγκαία κοινωνική προσαρμογή, η εναρμόνιση του κοινωνικού χαρακτήρα της ιδιοκτησίας με τον κοινωνικό χαρακτήρα της εργασίας, δεν μπορεί να γίνει αυθόρμητα, συναντά την αντίδραση των καπιταλιστών, που είναι οργανωμένοι όχι απλά συντεχνιακά, επαγγελματικά, αλλά ως μηχανισμός, σύστημα επιβολής των συμφερόντων τους, ως εξουσία.