Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Φτωχότερα νοικοκυριά, φτηνότεροι εργάτες...

Σφοδρή αντιλαϊκή κλιμάκωση με νέα μέτρα που ξεκινούν από τα 5 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση περιλαμβάνονται στο πακέτο της συμφωνίας ανάμεσα στη συγκυβέρνηση και το κουαρτέτο, όπως αυτά «κλείδωσαν» στον εφαρμοστικό νόμο - τερατούργημα και στο «Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής» 2018 - 2021, που ψηφίστηκαν την περασμένη βδομάδα στη Βουλή.
Στην πρώτη γραμμή του σφαγείου βρίσκονται η κατακρεούργηση των ήδη καταβαλλόμενων συντάξεων, η διάλυση των κάθε είδους προνοιακών επιδομάτων που έχουν απομείνει για τα λαϊκά νοικοκυριά και βέβαια η εκτίναξη της φοροληστείας απέναντι σε μισθωτούς, συνταξιούχους, αγρότες, μέσω της παραπέρα διάλυσης του αφορολόγητου ορίου και μάλιστα για δεύτερη φορά από τη σημερινή κυβέρνηση. Την ίδια ώρα, τα «ορόσημα» της συμφωνίας τους περιλαμβάνουν δεκάδες παρεμβάσεις ακόμη, που θα ξεδιπλωθούν στη συνέχεια και για την περίοδο τουλάχιστον μέχρι το 2018, με κεντρικό άξονα την τόνωση της ανταγωνιστικότητας του εγχώριου κεφαλαίου, στη στρατηγική δηλαδή όπου εντάσσονται και υπηρετούν, μια προς μια και όλες μαζί, οι αντιλαϊκές διατάξεις και άλλες παρεμβάσεις.
ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ - ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ
Η ψήφιση του νέου αντιδραστικού νόμου την Πέμπτη το βράδυ από τους 153 βουλευτές της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δίνει τη χαριστική βολή στις συντάξεις, παλιές και νέες, μετατρέπει το σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης σε πτωχοκομείο και τις συντάξεις σε προνοιακά επιδόματα. Ταυτόχρονα, βάζει τις βάσεις για την ανάπτυξη των ιδιωτικών ασφαλιστικών συστημάτων. Ο νέος νόμος έρχεται να προστεθεί σε όλες τις προηγούμενες περικοπές και συνυπολογίζοντας τις παρεμβάσεις του καλοκαιριού του 2015, του προηγούμενου νόμου Κατρούγκαλου (4387/2016) και τις περικοπές από το νέο νόμο, μαζί και με την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών σε διάφορες ομάδες ασφαλισμένων, ο συνολικός λογαριασμός σε βάρος συνταξιούχων και ασφαλισμένων για το διάστημα 2016 - 2021 ξεπερνά τα 16 δισ. ευρώ!
Οι παρεμβάσεις αυτές χτυπάνε αδιακρίτως όλες τις ομάδες συνταξιούχων, από όποιο ταμείο και αν προέρχονται, όποια και αν ήταν η σύνταξή τους στο παρελθόν. Ο νέος νόμος, με την κατάργηση της «προσωπικής διαφοράς», που υποτίθεται ότι πέρυσι με την ψήφιση του 4387 η κυβέρνηση δεσμευόταν ότι προστατεύει, δεν εξαιρεί ούτε τους χαμηλοσυνταξιούχους, ούτε αυτούς των οποίων οι επικουρικές συντάξεις είχαν περικοπεί πέρυσι, και ειδικά όσους (παλιούς) συνταξιούχους είχαν πολλά χρόνια ασφάλισης με υψηλούς μισθούς και άρα μεγάλες «προσωπικές διαφορές». Εκτός του πλαφόν του 18% βρίσκονται και τα οικογενειακά επιδόματα των συνταξιούχων, που και αυτά καταργούνται. Με τον τρόπο αυτό, σε εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχους οι μειώσεις θα ξεπεράσουν και το 18%!
Ως «ουρά» των προηγούμενων νόμων συνεχίζονται να εφαρμόζονται επώδυνα μέτρα, όπως π.χ. η κατάργηση του ΕΚΑΣ στους χαμηλοσυνταξιούχους, από τους οποίους το 2019, πρώτο χρόνο της περικοπής της «προσωπικής διαφοράς», θα αφαιρεθούν επιπλέον 876 εκατ. ευρώ, όπως προκύπτει από τους σχετικούς πίνακες των παρεμβάσεων που συνοδεύουν το Μεσοπρόθεσμο. Μια άλλη ομάδα συνταξιούχων που δέχονται ισχυρό πλήγμα, όπως αποτυπώνεται στους ίδιους πίνακες, είναι οι δικαιούχοι συντάξεων χηρείας. Τα στοιχεία δείχνουν ότι το νέο καθεστώς συντάξεων χηρείας οδηγεί στον εκμηδενισμό τους, αφού στην πενταετία 2016- 2021 οι απώλειες στους δικαιούχους τους φτάνουν στα 3,2 δισ. ευρώ!
Μνημείο αντεργατικότητας είναι οι διατάξεις για τα Εργασιακά. Η παγίωση και αναστολή, εσαεί και σίγουρα μέχρι τη λήξη του νέου προγράμματος, όλων των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και η υπερίσχυση ατομικών και επιχειρησιακών, είναι άλλη μια συνεισφορά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στο κεφάλαιο. Η διατήρηση του αίσχους των κατώτερων μισθών των 586 ευρώ και για τους νέους στα 511 ευρώ μεικτά, και μάλιστα στο απροσδιόριστο μέλλον, είναι ακόμα ένα δώρο στην εργοδοσία. Με τον τρόπο αυτό μένει ατόφιο και χειροτερεύει όλο το αντεργατικό πλαίσιο που εξασφαλίζει τη φτηνότερη δυνατή εργατική δύναμη για τους καπιταλιστές και τη φτώχεια σε ένα μεγάλο τμήμα εργαζομένων και υποαπασχολούμενων. Και παρά τα προπαγανδιστικά φληναφήματα περί «αντίμετρων», το σίγουρο είναι ότι πλέον οι νέες γενιές εργαζομένων - δεν μιλάμε για τους ανέργους - μπαίνουν όχι μόνο με χειρότερους όρους στην παραγωγή από αυτές των πατεράδων τους, αλλά τους στερούνται ακόμα και τα στοιχειώδη μέσα να επιβιώσουν, να κάνουν οικογένεια, να ζήσουν σαν άνθρωποι με αξιοπρέπεια...
Ο συνδυασμός νέων και παλιών μέτρων, η χρονική επέκτασή τους, η εμπέδωσή τους μέσα στην αγορά εργασίας και στην καθημερινότητα της εργατικής - λαϊκής οικογένειας, προδιαγράφουν ένα δύσκολο παρόν και ένα ακόμα πιο ζοφερό μέλλον, βάζοντας επιτακτικά το καθήκον για την ανατροπή αυτού του άθλιου οικοδομήματος.
ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ - ΠΡΟΝΟΙΑΚΑ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ - ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
Η νέα σφαγή στο αφορολόγητο όριο προβλέπεται να ξεκινήσει από το 2020, με ανοιχτό το ενδεχόμενο να ξεκινήσει από το 2019 σε περίπτωση που δεν πιάνονται οι αντιλαϊκοί στόχοι για τα «πρωτογενή πλεονάσματα».
Τα νέα όρια ξεκινούν σε εισοδήματα 5.682 ευρώ το χρόνο (από 8.636 σήμερα)
Για παράδειγμα:
Σε συνταξιούχο με εισόδημα 8.500 ευρώ (αφορολόγητο μέχρι σήμερα) θα επιβάλλεται φόρος ύψους 620 ευρώ, ενώ σε κάθε περίπτωση θα έχει προηγηθεί η αφαίμαξη των συντάξεων και μέσω των ονομαστικών μειώσεων που προβλέπονται στο Ασφαλιστικό από το 2019.
Μισθωτός με 1 προστατευόμενο παιδί. Το αφορολόγητο συνθλίβεται στα 5.909 από 8.864 ευρώ. Για ετήσιο εισόδημα στα 9.000 ευρώ (643 ευρώ το μήνα για 14 μισθούς στις ιδιωτικές επιχειρήσεις) ο φόρος θα φτάνει στα 680 ευρώ από περίπου 30 ευρώ σήμερα. Ετσι, η επιβάρυνση φτάνει στα 650 ευρώ το χρόνο, εξέλιξη που ισοδυναμεί με την αφαίρεση ενός ακόμη μισθού από την πλευρά της φοροληστείας.
Μισθωτός με 2 προστατευόμενα παιδιά. Η καρατόμηση του αφορολόγητου διαμορφώνεται στα 6.136 ευρώ από 9.091 ευρώ. Σε αυτή την περίπτωση, για εισόδημα 9.500 ευρώ (679 ευρώ το μήνα) ο φόρος φτάνει περίπου στα 740 ευρώ από 89 ευρώ, δηλαδή θα χτυπηθεί με περαιτέρω επιβάρυνση 650 ευρώ το χρόνο.
Επιπλέον, η σφαγή οδηγεί και σε πρόσθετα χαράτσια μέσω των λεγόμενων «τεκμηρίων διαβίωσης» που αξιοποιεί ο κρατικός φοροεισπρακτικός μηχανισμός, για την επιβολή φόρων σε εισοδήματα χαμηλότερα ακόμη και από τα κάθε φορά αφορολόγητα όρια.
Σε κάθε περίπτωση, η απογείωση της φοροληστείας αποτελεί μέτρο «μόνιμου χαρακτήρα και επαναλαμβανόμενης απόδοσης» και βέβαια θα εφαρμόζεται «βρέξει - χιονίσει» και ανεξάρτητα από την όποια υπεραπόδοση των πρωτογενών πλεονασμάτων στους κρατικούς προϋπολογισμούς.
Αρπαγή προνοιακών επιδομάτων
Η κατάργηση προνοιακών επιδομάτων μέσω του πρόσφατου νόμου αποτελεί ουσιαστικά την τροχιοδεικτική βολή στην κατεύθυνση της πλήρους διάλυσής τους, με «κουκούλα» το λεγόμενο «κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης», που με τη σειρά του επίσης θα βρίσκεται κάτω από διαρκή «πρέσα», με βάση και τους στόχους του «Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής». Οπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην αιτιολογική έκθεση, «το κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης (ΚΕΑ) καλύπτει, μεταξύ άλλων, ανάγκες για τις οποίες είχαν κατά καιρούς θεσμοθετηθεί τα ειδικά επιμέρους επιδόματα».
Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για μορφές διαχείρισης των ακραίων φαινομένων της επίσημης φτώχειας και μάλιστα με ολοένα και λιγότερα κονδύλια, σε συνδυασμό με τον αποκλεισμό από αυτά δεκάδων χιλιάδων φτωχών νοικοκυριών.
Μεταξύ άλλων, στα «επικαιροποιημένα» μνημόνια αναφέρεται η κατάργηση παροχών που «αλληλεπικαλύπτονται», καθώς επίσης και η «μεταρρύθμιση» των παροχών αναπηρίας με νέα νομοθεσία σχετικά με την «επιλεξιμότητα» των δικαιούχων και, όπως αναφέρεται, η εφαρμογή θα ξεκινήσει μέχρι τα τέλη Ιούνη του 2018.
Παρεμβάσεις για την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου
Ο πρόσφατος εφαρμοστικός νόμος βρίθει διατάξεων που αφορούν την τόνωση της ανταγωνιστικότητας του εγχώριου κεφαλαίου, που βέβαια θα συμπληρωθούν στη συνέχεια με μπαράζ παρεμβάσεων στην ίδια κατεύθυνση, όπως προβλέπεται στα «επικαιροποιημένα» μνημόνια.
Μεταξύ άλλων:
Κυριακάτικη αργία. Κατάργηση κυριακάτικης αργίας στα καταστήματα λιανικής πώλησης, για ένα εξάμηνο (Μάης - Οκτώβρης), με «εξαίρεση» τη δεύτερη Κυριακή του Αυγούστου.
Ηλεκτρική Ενέργεια. Μεγαλύτερη απομείωση των ποσοστών της ΔΕΗ στη λιανική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και συγκεκριμένα, από το 87,2% που ήταν στο τέλος του 2016, στο 49,2% το 2019. Εκχωρείται σε «επενδυτές» περίπου το 40% της ηλεκτρικής παραγωγής από λιγνίτη της ΔΕΗ.
«Κόκκινα» τραπεζικά δάνεια. Καθιερώνονται οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, και μάλιστα για τρεις φορές τη βδομάδα, πώληση και στεγαστικών δανείων σε funds, διαμόρφωση δευτερογενούς αγοράς για «κόκκινα» δάνεια κ.ά.
"Ρ"

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΟΥΣ

Πάλη για μόνιμη και σταθερή δουλειά, σε σύγκρουση με την αντεργατική πολιτική
Ο «Ριζοσπάστης» συζητά με τον Γ. Δασκαλάκη, μέλος του ΔΣ του Συνδικάτου ΟΤΑ Αττικής και πρόεδρο του Σωματείου Εργαζομένων Δήμου Λυκόβρυσης - Πεύκης
Από τη μαζική κινητοποίηση των εργαζομένων
στους δήμους την Πέμπτη στην Αθήνα
Τη βδομάδα που πέρασε, πέρα από την πανελλαδική πανεργατική απεργία, πραγματοποιήθηκαν κινητοποιήσεις κλαδικών συνδικάτων, σωματείων εργαζομένων και συμβασιούχων στους δήμους. Αίτημα αιχμής των κινητοποιήσεων αυτών ήταν η μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους, ενάντια στην προοπτική απόλυσης που αντιμετωπίζουν, με κύρια ευθύνη της κυβέρνησης, χιλιάδες συμβασιούχοι, μετά την απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου που χαρακτηρίζει παράνομες την ανανέωση των συμβάσεών τους και την πληρωμή για δουλειά που έχουν ήδη προσφέρει.
Από αύριο, Δευτέρα, οι εργαζόμενοι στην Τοπική Διοίκηση συνεχίζουν με 48ωρη απεργία, για το ζήτημα των συμβασιούχων και για όλα τα ζητήματα που αφορούν τον κλάδο. Οι ταξικές συνδικαλιστικές δυνάμεις καλούν σε μαζική συμμετοχή στην απεργία, προβάλλοντας αιτήματα που απαντούν στις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων.
Σε αυτό το πλαίσιο, καλούν στην απεργιακή συγκέντρωση αύριο, Δευτέρα, στις 11 π.μ., στο Σύνταγμα, καθώς και την Τρίτη, στις 8.30 π.μ. στην προσυγκέντρωση στην Ομόνοια.
Σήμερα, ο «Ριζοσπάστης» συζητά για τα ζητήματα αυτά με τον Γιώργο Δασκαλάκη, μέλος του ΔΣ του Συνδικάτου ΟΤΑ Αττικής και πρόεδρο του Σωματείου Εργαζομένων στο Δήμο Λυκόβρυσης - Πεύκης.
***

-- Μετά από τόσες υποσχέσεις κυβερνήσεων και κομμάτων για λύση, είτε μέσω οδηγιών της ΕΕ είτε μέσω τροπολογιών, ρυθμίσεων, εξαγγελιών για μονιμοποιήσεις κ.τ.λ., οι συμβασιούχοι εργαζόμενοι εξακολουθούν να γίνονται μπαλάκι μεταξύ κυβέρνησης, Κεντρικής Ενωσης Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ), Ελεγκτικού Συνεδρίου, αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο απολύσεων. Τι φταίει και συνεχίζεται αυτός ο φαύλος κύκλος; Τι συμπεράσματα βγαίνουν για τους εργαζόμενους;
-- Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έχει τη βασική πολιτική ευθύνη. Συνειδητά δεν έδινε λύση όλο το προηγούμενο διάστημα με τη μετατροπή των συμβάσεων των συναδέλφων σε αορίστου χρόνου. Συνειδητά κορόιδευε τους συναδέλφους με δηλώσεις και πολιτικές φιέστες για τη μονιμοποίησή τους. Συνειδητά επέτρεπε σε δημάρχους να έχουν απλήρωτους χιλιάδες συναδέλφους ή να μην ανανεώνουν τις συμβάσεις τους, με αποτέλεσμα να διεκδικούν την πληρωμή και ανανέωσή τους στις δικαστικές αίθουσες.
Οπως προκύπτει από τα λεγόμενα της αρμόδιας υπουργού, Ολγας Γεροβασίλη, φαίνεται ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ θα είναι η πρώτη κυβέρνηση που θα φέρει 15.000 απολύσεις στους ΟΤΑ και άλλες 15.000 στο υπόλοιπο Δημόσιο. Αυτές τις απολύσεις, που ως αντιπολίτευση κατάγγελλε, σήμερα έρχεται να τις εφαρμόσει.
Τεράστια ευθύνη έχει και η πλειοψηφία της ΚΕΔΕ, τμήμα της οποίας - που πρόσκειται στη ΝΔ - επιχαίρει με την απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Δήμαρχοί της πρωταγωνίστησαν στη μη εφαρμογή ακόμα και αυτού του κουτσουρεμένου νόμου για παράταση των συμβάσεων μέχρι τα τέλη του 2017. Με δηλώσεις της ηγεσίας της ΝΔ επιχειρήθηκε συστηματικά να στραφεί το ένα τμήμα της εργατικής τάξης απέναντι στο άλλο, να τεθούν οι δήθεν «βολεμένοι συμβασιούχοι» στην καθαριότητα απέναντι στους ανέργους και τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα.
Πρέπει να είναι ξεκάθαρο στους εργαζόμενους ότι εδώ μιλάμε για κεντρικές κατευθύνσεις της ΕΕ, τόσο για τη διεύρυνση των ελαστικών σχέσεων εργασίας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, όσο και για την ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών που είναι κερδοφόρες για το κεφάλαιο, όπως καθαριότητα, ηλεκτροφωτισμός, παιδικοί σταθμοί, και όχι μόνο. Κατευθύνσεις που ικανοποιούν τις ανάγκες των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, ντόπιων και ξένων, για τόνωση της κερδοφορίας τους με ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και διεύρυνση της δραστηριότητάς τους σε υπηρεσίες που παρέχονταν μέχρι πριν από λίγα χρόνια από το κράτος.
Σε αυτήν τη λογική ήταν αποκαλυπτική η επίκληση ευρωενωσιακής οδηγίας, εκ μέρους της υπουργού, που απαγορεύει τον αποκλεισμό των ιδιωτικών επιχειρήσεων από τις υπηρεσίες καθαριότητας, σίτισης και φύλαξης.
Καμία αυταπάτη, λοιπόν, δεν πρέπει να υπάρχει σε όλους τους εργαζόμενους, ανεξάρτητα από σχέση εργασίας, για τις προθέσεις όλων των κυβερνήσεων, που βλέπουν την ΕΕ ως το «κοινό μας σπίτι», τόσο για τη διεύρυνση των ελαστικών μορφών εργασίας όσο και για τις ιδιωτικοποιήσεις.
Παράλληλα, οι ίδιες πολιτικές δυνάμεις υπολογίζουν και το άμεσο πολιτικό όφελος από την ανακύκλωση της ανεργίας, όπως και από την εργασιακή ομηρία των συμβασιούχων.
Σε κάθε περίπτωση, μόνος δρόμος για την υπεράσπιση των δικών μας συμφερόντων είναι η συνολική σύγκρουση με αυτές τις πολιτικές, με αιτήματα που αναδεικνύουν τις σύγχρονες ανάγκες μας, όπως η μόνιμη και σταθερή εργασία.
-- Πώς μεταφράζεται όλη αυτή η κατάσταση στη δουλειά και τη ζωή των συμβασιούχων εργαζομένων;
-- Πρόκειται κυριολεκτικά για το μεροκάματο του τρόμου γι' αυτούς τους εργαζόμενους. Στα αμαξοστάσια γίνεται κάθε χρόνο προσκλητήριο νεκρών και σοβαρά τραυματισμένων εργατών που καλούνται σε μία νύχτα να κάνουν μια πολύ βαριά, επικίνδυνη και ανθυγιεινή εργασία, συχνά χωρίς μέσα ατομικής προστασίας, εμβόλια, γιατρούς και τεχνικούς ασφαλείας.
Εχουμε περιπτώσεις που οι συνάδελφοι δουλεύουν 7 μέρες τη βδομάδα, νύχτα, για ένα μήνα, κατά παράβαση κάθε εργατικής νομοθεσίας.
Παράλληλα, γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης από αιρετούς και τους μηχανισμούς τους που τους κοροϊδεύουν τάζοντάς τους μονιμοποιήσεις ή παρατάσεις συμβάσεων.
Επίσης, οι συμβασιούχοι εργαζόμενοι δεν μπορούν να κάνουν κανέναν προγραμματισμό για τη ζωή τους όταν γνωρίζουν ότι σε λίγους μήνες θα απολυθούν. Αυτές είναι οι προσλήψεις... «προνομιούχων» στο Δημόσιο!
-- Ποια πρέπει να είναι η απάντηση των εργαζομένων σε αυτήν την κατάσταση και σε ποια κατεύθυνση;
-- Καταρχήν οφείλουμε να σημειώσουμε τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν στη διεκδίκηση των δίκαιων αιτημάτων τους. Υπήρξε από την πλευρά της κυβέρνησης μία σχεδιασμένη προσπάθεια εφησυχασμού μετά από τις μεγάλες κινητοποιήσεις των εργαζομένων. Κυριολεκτικά, δεν περνούσε μέρα που να μην υπήρχε κάποιο στέλεχος της κυβέρνησης που να τάζει μονιμοποίηση, παρά το γεγονός ότι χιλιάδες συμβασιούχοι παρέμεναν απλήρωτοι ή δεν ανανεώνονταν οι συμβάσεις τους από τους δημάρχους.
Αποτέλεσμα αυτής της τακτικής είναι να υπάρχει απογοήτευση στους εργαζόμενους. Οργή και προσδοκία εναλλάσσονται με γρήγορους ρυθμούς.
Παράλληλα, επιχειρείται εντελώς αποπροσανατολιστικά να στραφεί η οργή τους αποκλειστικά στο Ελεγκτικό Συνέδριο, στη ΝΔ, στο Σύνταγμα, στους θεσμούς κ.τ.λ. Να παρουσιαστεί ότι η κυβέρνηση κάνει τα πάντα και δεν την αφήνουν οι άλλοι, όταν στην πραγματικότητα όλα τα κόμματα του κεφαλαίου και οι μηχανισμοί του κράτους του υπηρετούν την ίδια αντεργατική πολιτική.
Την ίδια ώρα, απέναντί τους οι εργαζόμενοι έχουν και τις κυβερνητικές - εργοδοτικές συνδικαλιστικές πλειοψηφίες της Ομοσπονδίας (ΠΟΕ - ΟΤΑ). Η Ομοσπονδία και τα σωματεία που έχουν την πλειοψηφία δεν εγγράφουν μέλη τους συμβασιούχους, με αποτέλεσμα να διασπούν στην πράξη τους εργαζόμενους.
Σήμερα, οι δυνάμεις αυτές, ενώ αρνήθηκαν να μπουν στη μάχη όλη τη βδομάδα και δεν στήριξαν τις κινητοποιήσεις σωματείων και κλαδικών συνδικάτων, έρχονται και επιχειρούν να εκφυλίσουν τους αγώνες με θεματικές κινητοποιήσεις, χωρίς μαζικές διαδικασίες. Κυρίως το αίτημά τους δεν είναι η μονιμοποίηση των συμβασιούχων, αλλά απλώς η εφαρμογή της παράτασης. Είναι σε πλήρη ταύτιση με τις κυβερνητικές επιλογές. Χαρακτηριστικό είναι ότι στην ίδια συνεδρίαση που η ΠΟΕ - ΟΤΑ αποφάσισε τις απεργιακές κινητοποιήσεις, η ίδια πλειοψηφία αποφάσισε να μην εγγράψει στη δύναμη της Ομοσπονδίας το Σωματείο Εργαζομένων Νομού Σερρών επειδή στο καταστατικό του δεν φαίνεται καθαρά ότι απαγορεύεται να ψηφίζουν οι συμβασιούχοι!
Το οργανωμένο ταξικό κίνημα, από την πρώτη στιγμή, οργάνωσε τους συναδέλφους, τους ενέγραψε σε σωματεία με ταξικό προσανατολισμό και σε κλαδικά σωματεία. Ανέδειξε τους πραγματικούς υπευθύνους γι' αυτήν την κατάσταση. Μπήκε μπροστά στον αγώνα των συμβασιούχων και με μαζικές και δυναμικές κινητοποιήσεις συνεχίζει να διεκδικεί το δικαίωμά τους στη μόνιμη και σταθερή δουλειά. Ενωσε όλους τους εργαζόμενους, ανεξαρτήτως σχέσης εργασίας. Σε αυτήν την κατεύθυνση μπόρεσε να πετύχει και ορισμένες, μικρές έστω, νίκες.
Καλούμε σε συνέχιση και κλιμάκωση του αγώνα. Σε αυτήν την κατεύθυνση καλέσαμε σε μαζική συμμετοχή στην αποχή από την εργασία χτες και σήμερα, στη 48ωρη απεργία που ξεκινά αύριο, προβάλλοντας αιτήματα για: Νομοθετική ρύθμιση και μετατροπή όλων των συμβάσεων από ορισμένου σε αορίστου χρόνου, όλων των συμβασιούχων σε όλες τις υπηρεσίες των δήμων, χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
Ακόμα, για το ζήτημα των παιδικών σταθμών, διεκδικούμε να μην κλείσει καμιά δομή, να μην απολυθεί κανένας συνάδελφος, δημόσια ενιαία Προσχολική Αγωγή. Κανένα παιδί έξω από τους παιδικούς σταθμούς, ενιαίο παιδαγωγικό πρόγραμμα. Κάτω τα χέρια από τα ΒΑΕ.

Συνέντευξη του Δ. Κουτσούμπα στην εφημερίδα "Τα Νέα Σαββατοκύριακο"

Συνέντευξη του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα στην εφημερίδα «Τα Νέα Σαββατοκύριακο» και στο δημοσιογράφο Δημήτρη Μανιάτη.
Παρατίθεται η συνέντευξη: 
«Επιμένετε στον όρο 4ο Μνημόνιο για το πακέτο μέτρων της κυβέρνησης. Τελικά ο Τσίπρας βγάζει τη χώρα από το Μνημόνιο ή την δένει με ένα ακόμη;
Καλά, για τέταρτο μνημόνιο μιλούν όλοι. Και τους βουλευτές της κυβέρνησης να ρωτήσετε offtherecord, το ίδιο θα σας πουν. Όμως αυτό το σκληρό πακέτο μέτρων δεν είναι ένα ακόμα μνημόνιο, αλλά "μνημόνιο εις την τετάρτην", γιατί προστίθεται στα προηγούμενα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και πολλαπλασιάζει τα βάρη στο λαό. Και η χώρα που είναι δεμένη στη διακρατική καπιταλιστική ένωση της ΕΕ, είναι δεμένη χειροπόδαρα και με μνημόνια και επιτροπεία διαρκείας. Άρα για να απαλλαγεί ο λαός μας από τα μνημόνια πρέπει να αποφασίσει να απαλλαγεί από όλα τα δεσμά της εξουσίας του κεφαλαίου -εγχώρια και ευρωενωσιακά- και να βαδίσει το δικό του δρόμο.
Πώς σχολιάζετε τα αντίμετρα και μια άποψη που θέλει να είναι ανακουφιστικά για την κοινωνία; Αλήθεια, τι εξυπηρετούν;
Ούτε οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ που σήκωσαν το χέρι τους και ψήφισαν "ναι σε όλα", δεν πιστεύουν το παραμύθι των αντιμέτρων. Δεν υπάρχουν μέτρα και αντίμετρα, υπάρχει ένα ενιαίο πακέτο βάρβαρων μέτρων. Και είναι κοροϊδία να μιλάς για ανακούφιση όταν παίρνεις 2 συντάξεις από τους συνταξιούχους, 1 μισθό από τους μισθωτούς και πάει λέγοντας. Είναι σαν να ρίχνεις κάποιον στο βάραθρο και να του φωνάζεις ότι "εάν επιζήσεις, αν καταφέρεις να σπάσεις μόνο ένα πόδι και αν…, μπορεί να στο βάλω στο γύψο και βλέπουμε…".
Υπάρχει μια αίσθηση πως ο κόσμος είναι σε αμηχανία. Παρά τις δικές σας προσπάθειες δεν φαίνεται να κουνιέται φύλλο στο δρόμο. Προσφάτως το υπενθύμισε και ο Πρωθυπουργός…
Ο Πρωθυπουργός υπενθύμισε στο κεφάλαιο πόσο καλός μαθητής είναι, ακόμα και όταν αντιγράφει τις αντιδραστικές πρακτικές των προκατόχων του, όπως η ειρωνεία και συνάμα το θράσος απέναντι σε ένα λαό, που ματώνει καθημερινά και του πετάει κατάμουτρα ότι δείχνει ανοχή, δείχνει περίπου κατανόηση. Εμείς απλά του υπενθυμίζουμε ότι και ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αναλώσιμος, θα κάνει τη βρώμικη δουλειά και μετά θα πάρει την άγουσα για τον πάγκο, όπως όλοι όσοι προσπάθησαν να διαχειριστούν την κρίση του βάρβαρου συστήματος. Όσο για το αν "κουνιέται φύλλο", απαντούν οι καθημερινές εστίες αντίστασης σε τόπους δουλειάς για να μη μειωθούν μισθοί, να μην περάσει καμιά απόλυση, αλλά και οι απεργιακές συγκεντρώσεις και τα συλλαλητήρια των προηγούμενων ημερών. Και με την ευκαιρία της ερώτησης σας, σ’ αυτήν εδώ τη χώρα ευτυχώς υπάρχει και συνεχώς δυναμώνει το Κομμουνιστικό Κόμμα, υπάρχει και δυναμώνει το ταξικό εργατικό κίνημα, συνολικά το λαϊκό κίνημα.
Πώς αποτιμάτε την απεργία; Τελικά, είναι διασπασμένο το εργατικό κίνημα;
Το εργατικό κίνημα εξακολουθεί να βρίσκεται ακόμα σε υποχώρηση και σ’ αυτό έχουν βάλει το χεράκι τους συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και πολιτικές δυνάμεις, που φορούσαν για χρόνια τη μάσκα της "αριστεράς". Γι’ αυτό έχει την αξία του το ότι χιλιάδες λαού πήραν μέρος στις μαζικές απεργιακές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ σε 73 πόλεις σε όλη την Ελλάδα. Προσπέρασαν τις παγίδες ότι δήθεν αντισταθμίζονται οι απώλειες στο εισόδημα και στα δικαιώματά τους. Ότι δήθεν από την όποια ρύθμιση του χρέους, την καπιταλιστική ανάπτυξη, μπορεί να κερδίζουν όλοι, και το κεφάλαιο και η εργατική τάξη, ο λαός. Δόθηκε μια πρώτη απάντηση στη μοιρολατρία και το συμβιβασμό, στη λογική του "τίποτα δε γίνεται", λογική που σιγοντάρει ο κ. Τσίπρας. Δίνουμε τη μάχη για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, ώστε περισσότεροι εργαζόμενοι σήμερα να πάρουν τη θέση τους στο κίνημα που πρέπει να ανασυνταχθεί, να προετοιμαστεί για τη μεγάλη αναμέτρηση απέναντι στους ταξικούς του αντιπάλους και σε όλους τους προσκυνημένους.
Μήπως το Κόμμα παραπέμπει τα πάντα σε ένα σοσιαλιστικό μέλλον και έτσι δεν δίνει ελπίδα στον κόσμο;
Οι προτάσεις μας για την ανακούφιση των ανέργων για παράδειγμα, που παλεύουμε στο κίνημα, καταθέσαμε και στη Βουλή, είναι για το σήμερα, γιατί σήμερα ο άνεργος πρέπει να επιβιώσει. Στο σοσιαλισμό, όπως απέδειξε η πρώτη απόπειρα οικοδόμησης, ανεργία δεν υπήρχε. Όμως ο καθημερινός αγώνας ακόμα και για τα πιο μικρά για να έχει διάρκεια, αντοχή και να μη μένει μετέωρος πρέπει να έχει κατεύθυνση την ανατροπή του βάρβαρου εκμεταλλευτικού συστήματος που φέρνει μόνο ανεργία, φτώχεια και πολέμους. Ελπίδα στον κόσμο μπορεί να δώσει ο σοσιαλισμός, γιατί στο επίκεντρό του έχει την ικανοποίηση διευρυνόμενων κοινωνικών αναγκών με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, την αποδέσμευση από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, τη μονομερή διαγραφή του χρέους. Για να μπορέσει να γίνει πραγματικότητα η ασίγαστη επιθυμία του λαού να ζήσει καλύτερα. Να απολαύσει τις δυνατότητες που προσφέρουν η επιστήμη και η σύγχρονη τεχνολογία, η παραγωγικότητα της εργασίας, οι μεγάλες πλουτοπαραγωγικές πηγές και δυνατότητες της Ελλάδας.
Είστε με το ευρώ ή τη δραχμή; Η πρόσφατη διευκρίνισή σας για επιπτώσεις ενός Grexit, ξάφνιασε πολλούς…
Η ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση του ΚΚΕ για αποδέσμευση από την ΕΕ με το λαό στην εξουσία, είναι πρόταση που εκ των πραγμάτων απορρίπτει κατηγορηματικά και την καπιταλιστική Ελλάδα του ευρώ και την καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής. Και δεν νομίζουμε να ξαφνιάζεται κανείς επειδή το ΚΚΕ επιδιώκει η λαϊκή δυσαρέσκεια για την ΕΕ να μην εγκλωβιστεί στα δίχτυα της αστικής -κυρίαρχης ή τυχοδιωκτικής- προπαγάνδας και να συναντηθεί με την ανατρεπτική πολιτική του πρόταση. Και στα πλαίσια αυτά, να προετοιμάζει το λαό, το κίνημά του, όχι μόνο να αντιμετωπίσει οποιεσδήποτε εξελίξεις στην ΕΕ, αλλά και να τις αξιοποιήσει προς όφελός του.
Παρά την αποδοχή του κόσμου για το Κόμμα και παρά το γεγονός πως έχει δικαιωθεί σε πολλά, σε όλες τις δημοσκοπήσεις δεν φαίνεται να σας ανταμείβει. Γιατί;
Η αποδοχή του κόσμου για το Κόμμα μας, την οποία εισπράττουμε καθημερινά, μπορεί να προσπεράσει εμπόδια και τρικλοποδιές, να αφήσει πίσω επιφυλάξεις, προκαταλήψεις και να γίνει συμμετοχή στη δράση, στο κίνημα, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ. Και για να μην πάμε μακριά, 8 χρόνια κρίσης είναι αρκετά για να βγουν συμπεράσματα. Δεν υπάρχουν ατομικές λύσεις, δεν υπάρχουν παλιοί και νέοι "σωτήρες". Έχει δοκιμαστεί η λογική της ανάθεσης, του μικρότερου κακού. Το μόνο που δεν έχει δοκιμαστεί είναι ο δρόμος της συνεπούς και συνεχούς πάλης για μια άλλη κοινωνία, με βάση την στρατηγική πρόταση του ΚΚΕ. Κι αυτός ο δρόμος οδηγεί μόνο σε πραγματικό ξέφωτο για το λαό.
Έχει αξία να ρωτήσουμε: Το ΚΚΕ βλέπει κίνδυνο ανάφλεξης σε Δυτικά Βαλκάνια ή με Τουρκία;
Τα Βαλκάνια, ολόκληρη η ευρύτερη περιοχή είναι μπαρουταποθήκη, έτοιμη να εκραγεί ανά πάσα στιγμή. Εδώ συγκρούονται ισχυρά καπιταλιστικά κέντρα, όπως οι ΗΠΑ και η Ρωσία για την ενέργεια και τους αγωγούς μεταφοράς της, για τους δρόμους μεταφοράς εμπορευμάτων. Εδώ διασταυρώνονται τα συμφέροντα της τουρκικής και της ελληνικής αστικής τάξης, οι οποίες διεκδικούν αναβαθμισμένο ρόλο στην περιοχή, μερίδια, αλλά και νέες αγορές για τα μονοπώλια τους. Το κυβερνητικό παραμύθι της "γεωστρατηγικής αναβάθμισης" δεν αφορά την ειρήνη, τη σταθερότητα, την υπεράσπιση των πραγματικών λαϊκών συμφερόντων. Οδηγεί σε περαιτέρω εμπλοκή σε σχεδιασμούς κι επεμβάσεις, εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους. Γι’ αυτό η κυβέρνηση στηρίζει τις επικίνδυνες αποφάσεις του ΝΑΤΟ στον ανταγωνισμό με τη Ρωσία, έχει νομιμοποιήσει το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο με τη σύμφωνη γνώμη της ΝΔ. Προειδοποιούμε ότι κάθε διαδικασία αλλαγής συνόρων στα Βαλκάνια θα σημάνει ντόμινο εξελίξεων στην περιοχή, που θα πληρώσουν πολύ ακριβά οι λαοί. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο να δυναμώσει η εργατική-λαϊκή πάλη ενάντια στα ιμπεριαλιστικά πολεμικά σχέδια, στα σενάρια αλλαγής συνόρων, σε κάθε εμπλοκή της χώρας.
Πώς ονειρεύεστε το ΚΚΕ, το 2018 που κλείνει 100 χρόνια;
Ως Κόμμα, που με όπλα το σύγχρονο πρόγραμμά του, τις επεξεργασίες του, τις αποφάσεις του πρόσφατου 20ού Συνεδρίου του, κατακτά σταθερά τις προϋποθέσεις να ηγηθεί στην πάλη της εργατικής τάξης, του λαού, πρώτα απ’ όλα για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, την προώθηση της κοινωνικής συμμαχίας στην πάλη κατά των μονοπωλίων, του καπιταλισμού, του ιμπεριαλιστικού πολέμου, μέχρι να έλθει πραγματικά ο λαός, η εργατική τάξη στην εξουσία.
Με ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν θα μπορούσατε να τα βρείτε σε μια τακτική ή στρατηγική βάση;
Προτείνουμε κάτι πιο αποτελεσματικό και συνάμα ρεαλιστικό. Να τα "βρουν" μέσα στο κίνημα στους τόπους δουλειάς, στις γειτονιές, στα σχολεία και τις σχολές οι εργάτες, οι φτωχοί αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι νέοι και οι γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων, μέσα από τα σωματεία τους, τις επιτροπές αγώνα, τους συλλόγους τους, τις συσπειρώσεις τους, ανεξάρτητα τι έχουν ψηφίσει τα προηγούμενα χρόνια, ανεξάρτητα πως νιώθουν "αριστεροί", "δεξιοί", "προοδευτικοί", εάν είναι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, της ΛΑΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ. Να διαμορφώσουν τη δική τους συμμαχία, την κοινωνική συμμαχία, η οποία θα διαθέτει και σχέδιο, θα έχει και κατεύθυνση και πρόγραμμα δράσης σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή βάση, δεν θα περιορίζεται σε τρέχοντα ζητήματα, άμεσων διεκδικήσεων, αλλά θα στρέφεται ενάντια στο σύστημα, θα ανοίξει τη συζήτηση και την πάλη για την εξουσία που πρέπει να πάρουν οι εργάτες, ο λαός, για το οικονομικό και κοινωνικό σχέδιο δράσης της. Μέσα σε αυτή τη συμμαχία έχουν θέση όλοι και όλες, όχι απλά ως κάποιες συνιστώσες κορυφών, που θα ποδηγετούν το κίνημα, αλλά μέσω των μελών και των φίλων τους θα μπορούν να συζητάνε και να αγωνίζονται για τα ωραιότερα ιδανικά που έχει γνωρίσει η ανθρώπινη ιστορία».

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ: Μπαράζ παρεμβάσεων... σε γραμμή "αντι-ανασύνταξης"

Με αφορμή την Εργατική Πρωτομαγιά, μια σειρά αστικών εφημερίδων, ειδικά στο «παλιό» και «νέο» σοσιαλδημοκρατικό φάσμα («Νέα», «Εφημερίδα των Συντακτών», «Αυγή»), γέμισαν με άρθρα και αναλύσεις για το εργατικό κίνημα. Με μπόλικο «κλάμα» και με μπόλικο τσουβάλιασμα των μαζικών συγκεντρώσεων των συνδικαλιστικών οργανώσεων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ με τα σκορποχώρια που εμφάνισε αντί για συγκεντρώσεις ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός, μίλησαν για «επετειακές παρελάσεις που ακολούθησαν την πεπατημένη», για «περασμένα μεγαλεία», για «θλιβερές συγκεντρώσεις»...
Πίσω από αυτήν την παρέμβαση των αστικών επιτελείων υπάρχει ένας άμεσος στόχος, αλλά και ένας πιο μεσοπρόθεσμος.
Το άμεσο στοιχείο είναι η προφανής τους προσπάθεια να περνάει μια εικόνα απαξίωσης των εργατικών - λαϊκών αντιδράσεων απέναντι στην κυβερνητική αντιλαϊκή πολιτική, η προσπάθεια να στηριχθεί ο προκλητικός ισχυρισμός του πρωθυπουργού ότι τάχα δεν βγαίνει κανείς σήμερα στους δρόμους, άρα υπάρχει «νομιμοποίηση» της κυβέρνησης και της νέας αντιλαϊκής συμφωνίας που αυτή φέρνει για λογαριασμό του κεφαλαίου.
Το θέμα όμως πηγαίνει και αρκετά παραπέρα: Στην πραγματικότητα, η παρέμβαση αυτή στοχεύει στην ίδια την κατεύθυνση, τον προσανατολισμό του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος. Αυτό που τους απασχολεί είναι το πώς θα διασφαλιστούν η συνέχεια στον αποπροσανατολισμό της πλειοψηφίας των εργαζομένων, ο εγκλωβισμός τους «εντός των τειχών» της πολιτικής υπέρ του κεφαλαίου, σε συνθήκες μάλιστα έντονων διεργασιών στο αστικό πολιτικό σκηνικό και σημαντικής απαξίωσης «παραδοσιακών» δυνάμεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Τους απασχολεί το πώς θα βάλουν εμπόδια στη μάχη που δίνουν οι κομμουνιστές και δυνάμεις που συνεργάζονται μαζί τους στο συνδικαλιστικό κίνημα για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, για τον προσανατολισμό του ενάντια στον πραγματικό αντίπαλο, τα μονοπώλια και την εξουσία τους.
Η επίθεση του κεφαλαίου, η ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης δεν μπορεί παρά να συνοδεύονται από την ένταση της επίθεσης στο εργατικό κίνημα, τόσο με νομοθετικά - κατασταλτικά μέτρα (εκεί εντάσσονται και οι αντιδραστικές αλλαγές που προωθούνται στο συνδικαλιστικό νόμο), όσο και με ιδεολογική - πολιτική παρέμβαση για τον προσανατολισμό του.
Η "πολυδιάσπαση" και οι "κοινές συγκεντρώσεις"...
Σε αυτό το πλαίσιο, όπως φάνηκε και με την αστική αρθρογραφία που ξεδιπλώθηκε με αφορμή την Πρωτομαγιά, πατώντας σε υπαρκτά προβλήματα του εργατικού κινήματος - από την επίθεση του κεφαλαίου, την ολέθρια επίδραση του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, την απογοήτευση που γεννά ο εγκλωβισμός των εργατικών προσδοκιών στην εναλλαγή αστικών κυβερνήσεων - τα επιτελεία του συστήματος ξαναζεσταίνουν χρεοκοπημένες θεωρίες, τόσο για τα «αίτια» της σημερινής κατάστασης στο συνδικαλιστικό κίνημα, όσο και για τις «λύσεις».
Κάπως έτσι, για παράδειγμα, η «ΕΦ.ΣΥΝ», με άρθρα, σχόλια και ρεπορτάζ, ξανασερβίρει τα περί «πολυδιάσπασης»«Πολλές συγκεντρώσεις, πολλές πορείες, πολλές διαδρομές χτες για την Πρωτομαγιά (...) Ας μην αναρωτιούνται πάντως τα στελέχη και οι συνδικαλιστές γιατί λέμε "κάθε πέρσι και καλύτερα"».
Για να μπει στη συνέχεια στο «ψητό» της παρέμβασής της: «Η Εργατική Πρωτομαγιά», σημειώνει με προσποιητή αφέλεια, «αποσκοπούσε να ενώσει τους εργάτες όλου του κόσμου σε ένα κοινό παγκόσμιο μέτωπο κατά των εκμεταλλευτών τους. Καθιερώθηκε ως ημέρα ενότητας και όχι ως ημέρα διάσπασης των εργαζομένων (...) Η βάση πάνω στην οποία καλούνται οι εργαζόμενοι να κινητοποιηθούν (...) δεν είναι οι διαφορετικές πολιτικές προτάσεις, αντιλήψεις και απόψεις που υπάρχουν, αλλά τα ίδια τα προβλήματα τα οποία είναι κοινά και τους ενώνουν (...) Σήμερα οι Ελληνες εργαζόμενοι βιώνουν για έβδομο χρόνο την πολιτική των μνημονίων (...) Τι άλλο θα έπρεπε να συμβεί για να αντιληφθούν οι συνδικαλιστικές και πολιτικές οργανώσεις ότι μια κοινή πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση και διαδήλωση (...) επιβάλλεται εκ των πραγμάτων;».
Αν και η μαζικότητα είναι ένας δείκτης ωστόσο δεν αποτελεί από μόνη της κριτήριο, καθώς στο πλαίσιο των διεργασιών στο αστικό πολιτικό σκηνικό μαζικότητα μπορεί να εμφανίζουν κατά περιόδους διάφορες «παραλλαγές» που κινούνται στο πλαίσιο του συστήματος, όπως π.χ. οι «αγανακτισμένοι». Ομως, η λεγόμενη «πολυδιάσπαση» της εργατικής τάξης στην οποία αναφέρονται δεν είναι τίποτα περισσότερο από το γεγονός ότι την ίδια ώρα που πραγματοποιούνταν οι μαζικές απεργιακές συγκεντρώσεις των ταξικών συνδικάτων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού δεν μάζεψαν στις συγκεντρώσεις τους ούτε τους εκλεγμένους εργατοπατέρες.
Ας μείνουμε όμως στην ουσία, η οποία κρύβεται σε μια «λεπτομέρεια» των όσων αναφέρει η ίδια η «ΕΦ.ΣΥΝ», στο «κοινό παγκόσμιο μέτωπο κατά των εκμεταλλευτών» που πραγματικά συμβολίζει η Εργατική Πρωτομαγιά. Από πού και ως πού όμως προκύπτει ένα τέτοιο μέτωπο με τη συμπόρευση και την «κοινή πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση» με τις δυνάμεις εκείνες - κυβερνητικές και αντιπολιτευόμενες - που έχουν στην προμετωπίδα τους τις σημαίες των εκμεταλλευτών, δηλαδή την καπιταλιστική ανάπτυξη και την ταξική συνεργασία; Από πού και ως πού μπορεί να υπηρετηθεί ένα τέτοιο μέτωπο από τη συμπόρευση με δυνάμεις που μιλάνε για άλλο «μείγμα πολιτικής», για άλλο νόμισμα, για άλλο «παραγωγικό μοντέλο», που θα υπηρετεί όμως το στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης όπως και αν ονομαστεί (π.χ. παραγωγική ανασυγκρότηση κ.λπ.) και κατά συνέπεια τη διαμόρφωση αιτημάτων, πλαισίων και στόχων πάλης με βάση αυτό το κριτήριο; Δηλαδή υπάρχει πάλη διαφορετικών γραμμών και κατευθύνσεων στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Το κάλεσμα «ενότητας» είναι στην πραγματικότητα ενότητα κάτω από τις φτερούγες της αστικής τάξης, του κεφαλαίου, της εργοδοσίας...
Οι κομμουνιστές και οι ταξικές συνδικαλιστικές οργανώσεις αγωνίζονται καθημερινά πάνω στα οξυμένα εργατικά προβλήματα, παλεύουν για την ουσιαστική ταξική ενότητα των εργαζομένων μέσα στα σωματεία, χωρίς να τους διαχωρίζουν ανάλογα με το τι έχουν ψηφίσει, ενότητα που διαμορφώνεται στη βάση της αντιπαράθεσης με την εργοδοσία, το κεφάλαιο, τους στόχους, τη στρατηγική του και όχι με την υιοθέτησή τους, όχι με το παζάρεμα τι θα χάσουν οι εργαζόμενοι, όχι με την υποταγή κάτω από τις σημαίες τους.
"Πλατφόρμες", "ανοργάνωτο"... και άλλες ανώδυνες ιστορίες
«Το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα δείχνει ότι δεν μπορεί να εντάξει τη νέα γενιά σε μια λογική διεκδίκησης», γράφει από την πλευρά της η «Αυγή» (σε πλήρη συντονισμό με τα «ΝΕΑ», που λένε ότι «η Αριστερά σήμερα, στο σύνολό της, μοιάζει να μην μπορεί να ξαναμαζέψει τον κόσμο στα σωματεία») και σπεύδει να προβάλει ως «λύση» το... ανοργάνωτο «κίνημα», τις ανώνυμες καταγγελίες στους κρατικούς μηχανισμούς, τις διάφορες διαδικτυακές πλατφόρμες.
Δεν τους πήρε βέβαια κανένας πόνος για το υπαρκτό πρόβλημα του χαμηλού βαθμού οργάνωσης της εργατικής τάξης, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τους νέους εργαζόμενους. Ο πραγματικός τους στόχος είναι ο κόσμος που νιώθει σήμερα αγανάκτηση, θυμό, που προβληματίζεται, να αισθάνεται ότι δεν έχει νόημα να δραστηριοποιηθεί στο συνδικάτο του, αλλά να στρέφεται οπουδήποτε αλλού, σε ανώδυνες και εύκολα ενσωματώσιμες μορφές. Τα ίδια μέσα, που «θάβουν» κάθε εστία αντίστασης όταν σε αυτήν διακρίνονται στοιχεία που στρέφονται ενάντια στον πραγματικό αντίπαλο, προβάλλουν κατά καιρούς διάφορες «συλλογικότητες», «πλατφόρμες» κ.τ.λ. που πάνε κι έρχονται, αρκεί να μην έχουν σχέση με το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα.
Είναι χαρακτηριστικό, άλλωστε, ότι μέσα από το υποκριτικό «κλάμα» τους για το εργατικό κίνημα, δεν χάνουν ευκαιρία να προσφέρουν άλλοθι στις πιο αντιδραστικές από τις προωθούμενες αλλαγές στο συνδικαλιστικό νόμο: Αρθρο της «Αυγής», την περασμένη Πέμπτη, ξεκινώντας από τις «θλιβερές» και «χωριστές συγκεντρώσεις» για την Πρωτομαγιά, κατέληγε τοποθετούμενο ενάντια στη χρηματοδότηση των σωματείων (υπέρ δηλαδή του προωθούμενου οικονομικού στραγγαλισμού τους) και υπέρ της ουσιαστικής κατάργησης του δικαιώματος στην απεργία, μέσω της καθιέρωσης της υποχρέωσης συγκέντρωσης του 50%+1 συνολικά στον εργασιακό χώρο ή τον κλάδο για την κήρυξη απεργιακής κινητοποίησης, πετώντας και ένα πυροτέχνημα (;) για «υποχρεωτική εγγραφή όλων των εργαζομένων στα σωματεία τους»...
Η αγωνία για τα "καθαρά σωματεία"
Με αντίστοιχη υποκριτική «αγωνία», τα αστικά επιτελεία εμφανίζονται να «ανησυχούν» μήπως επικρατήσει - όπως σημειώνουν τα «ΝΕΑ» - «η καταστροφική λογική να φτιαχτούν καινούργια, "καθαρά" σωματεία, λες και φταίνε οι δομές των σωματείων και όχι η συνείδηση και ο συσχετισμός».
Στην πραγματικότητα, βέβαια, ξέρουν πολύ καλά ότι δεν τίθεται κανένα θέμα «"καθαρών" σωματείων», με την έννοια της πολιτικής συμφωνίας και του ενιαίου βαθμού πολιτικής συνείδησης όλων των μελών.
Οταν μιλάνε για «καταστροφική λογική "καθαρών" σωματείων» άλλο έχουν κατά νου: Εννοούν το διαχωρισμό της εργατικής τάξης από την αστική τάξη και τους «εθνικούς στόχους» της, τον διαχωρισμό του εργατικού κινήματος από τη γραμμή της ταξικής συνεργασίας, της υποταγής στο «ρεαλισμό» και στις «αντοχές» της καπιταλιστικής κερδοφορίας, τη γραμμή της αναμονής για φιλολαϊκές λύσεις από την εναλλαγή των αστικών κυβερνήσεων. Εννοούν δηλαδή το διαχωρισμό του εργατικού κινήματος από αυτήν τη γραμμή που το έχει οδηγήσει ως εδώ, από τη γραμμή που παραλύει, εγκλωβίζει και απογοητεύει.
Προϋπόθεση για την ανασύνταξη η ένταση της ιδεολογικής - πολιτικής πάλης στο συνδικαλιστικό κίνημα
Αυτό που πραγματικά τους ενοχλεί, αυτό που πραγματικά βρίσκεται στο στόχαστρο όλης αυτής της παρέμβασης των αστικών επιτελείων είναι αυτή καθαυτή η γραμμή της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος για την οποία παλεύουν πρώτοι απ' όλους οι κομμουνιστές στο συνδικαλιστικό κίνημα, η πάλη δηλαδή για προετοιμασία και ανάπτυξη της ικανότητας του εργατικού κινήματος να αντιπαρατεθεί με αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα, σε συμμαχία με τα λαϊκά στρώματα των αυτοαπασχολουμένων της πόλης και της υπαίθρου, στην ενιαία επεξεργασμένη στρατηγική του κεφαλαίου και της καπιταλιστικής εξουσίας.
Το ΚΚΕ, τα μέλη και οι φίλοι του που δραστηριοποιούνται στα συνδικάτα αλλά και οι δυνάμεις του στο ταξικό εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα δεν διακατέχονται από καμιά διάθεση ωραιοποίησης της κατάστασης: Παλεύουν σε κάθε βήμα τους με την υποχώρηση στο εργατικό κίνημα, με την ανασφάλεια, το φόβο, τη μοιρολατρία, την απογοήτευση, αλλά βλέπουν και τις μεγάλες δυνατότητες, συμβάλλουν στη διαμόρφωση εστιών αντίστασης γύρω από διεκδικήσεις που αφορούν τις πραγματικές λαϊκές ανάγκες, δίνουν μάχη για την αποφασιστική βελτίωση του συσχετισμού δυνάμεων.
Αναδεικνύουν ως ζήτημα πρώτης γραμμής, ως μόνιμο μέλημα και κριτήριο της προσπάθειας ανασύνταξης την αντιμετώπιση του χαμηλού βαθμού οργάνωσης των εργαζομένων στα σωματεία και ξεχωρίζουν το ζήτημα της οργάνωσης των νέων εργαζομένων, των γυναικών, των μεταναστών.
Προβληματίζονται για τις νέες δυσκολίες που προκαλούν η γενίκευση της εργασιακής «ευελιξίας», η παρατεταμένη υψηλή ανεργία, ψάχνουν να βρουν τις κατάλληλες μορφές για την αντιμετώπιση αυτών των δυσκολιών, για την οργάνωση και την ενότητα των εργαζομένων ανεξάρτητα από εργασιακές σχέσεις, με κλαδικά σωματεία και παραρτήματα, με επιχειρησιακά σωματεία, με δημιουργία νέων σωματείων όπου κρίνεται απαραίτητο, με επιτροπές ανέργων σε κλάδους και σε γειτονιές.
Ιεραρχούν ψηλά το ζήτημα της σταθερής λειτουργίας των σωματείων, της εξεύρεσης τρόπων και μορφών που διευκολύνουν τη συμμετοχή των ίδιων των εργαζομένων, με Γενικές Συνελεύσεις, συσκέψεις κτλ., αλλά και με μορφωτικές, πολιτιστικές και αθλητικές πρωτοβουλίες κ.ά., με ενίσχυση της ταξικής αλληλεγγύης των εργατών και των ανέργων, με αλληλοβοήθεια και στήριξη της εργατικής - λαϊκής οικογένειας.
Προϋπόθεση βέβαια για να περπατάνε όλα τα παραπάνω στην πράξη δεν είναι απλά μια σειρά οργανωτικών μέτρων: Η υλοποίηση του κρίσιμου καθήκοντος της ανασύνταξης προϋποθέτει την ένταση της ιδεολογικής - πολιτικής πάλης μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Απέναντι στην οργανωμένη παρέμβαση της εργοδοσίας, των κρατικών μηχανισμών, των αστικών πολιτικών δυνάμεων, απέναντι στη γραμμή του «κοινού εθνικού συμφέροντος» και της υποταγής στους στόχους των καπιταλιστών, αντιπαρατίθενται η αναντικατάστατη δουλειά των κομμουνιστών στα συνδικάτα, η δράση του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου, που έχει κατακτήσει το να αποτελεί σήμερα σημείο αναφοράς ευρύτερα μέσα στην κοινωνία και το κίνημα ακριβώς γιατί αποτελεί συσπείρωση συνδικαλιστικών οργανώσεων σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, διακριτή τόσο σε σχέση με τον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό όσο και με τη γραμμή του ρεφορμιστικού και οπορτουνιστικού ρεύματος.

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΟΙ ΣΤΟΥΣ ΟΤΑ: Μαζική κινητοποίηση στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης ενάντια στην απόφαση για απολύσεις


Φωνάζοντας το σύνθημα «Πάρτε πίσω τις απολύσεις - στους ταξικούς αγώνες βρίσκεται η λύση» συμβασιούχοι και εργαζόμενοι ΟΤΑ που έφτασαν από πολλές περιοχές της χώρας πραγματοποίησαν πανελλαδική κινητοποίηση στην Αθήνα για το δικαίωμά τους στη μόνιμη και σταθερή δουλειά και ενάντια στην απόφαση για τις απολύσεις. Στην κινητοποίηση συμμετείχαν εργαζόμενοι στο πλαίσιο στάσης εργασίας που κήρυξαν το Συνδικάτο ΟΤΑ Ν. Αττικής, αλλά και τα κατά τόπους κλαδικά σωματεία αλλά και συμβασιούχοι από Ροδόπη, Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Πάτρα και Κόρινθο.
Το μεσημέρι πραγματοποίησαν συγκέντρωση στην Κλαυθμώνος, έξω από το υπουργείο Εσωτερικών και μετά πραγματοποίησαν πορεία. Έξω από τη Βουλή κατήγγειλαν τους δυο συναρμόδιους υπουργούς Π. Σκουρλέτη και Ο. Γεροβασίλη για το γεγονός ότι δεν τους συνάντησαν, παρά το γεγονός ότι γνώριζαν για την κινητοποίηση.
Οι εργαζόμενοι φτάνοντας στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, απαίτησαν άμεση συνάντηση με την υπουργό Όλγα Γεροβασίλη. Η απάντηση που έλαβαν από την μεριά του υπουργείου, να προσέλθουν για συνάντηση στις 6 μ.μ., προκάλεσε την αγανάκτηση τους. Αντιδρώντας προχώρησαν στον προαύλιο χώρο του υπουργείου, τα ρολά της εισόδου του οποίου παρέμειναν κατεβασμένα, απαιτώντας άμεσα συνάντηση με την υπουργό. Κάτω από την αγωνιστική τους πίεση αντιπροσωπεία των διαδηλωτών μπήκε στο υπουργείο για να συναντηθεί με την υπουργό λίγο μετά τις 4 το απόγευμα.
Στη συνάντηση, η υπουργός επικαλέστηκε νομικά ζητήματα ωστόσο οι εργαζόμενοι τόνισαν ότι άμεσα πρέπει να βρεθεί λύση για το δικαίωμά τους στη μόνιμη και σταθερή δουλειά. Υπογράμμισαν ότι θα κλιμακώσουν τον αγώνα τους. Άλλωστε από τις 22 Μάη κατέρχονται σε 48ωρη απεργία.
Στο πλευρό των εργαζομένων έξω από το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης βρέθηκαν οι βουλευτές του ΚΚΕ Γ. Δελής και Σ. Βαρδαλής.
Νωρίτερα, στη συγκέντρωση χαιρετισμούς απηύθυναν ο Χρύσανθος Κυριαζής από το Συνδικάτο ΟΤΑ Ν. Αττικής, η Σοφία Εξαδάκτυλου, συμβασιούχος εργαζόμενη, αντιπρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων ΟΤΑ και Δημοτικών Επιχειρήσεων Νομού Θεσσαλονίκης, ο Γιάννης Μπλέκος από τους συμβασιούχους Ν. Λάρισας, η Π. Χάλαρη, από την Επιτροπή Αγώνα Συμβασιούχων Δήμων Πειραιά και ο Κ. Μπούρας, πρόεδρος του Σωματείου Καθαριότητας δήμου Πάτρας.
Στο πλευρό τους βρέθηκε ο Χρήστος Κατσώτης, μέλος της ΚΕ και βουλευτής του ΚΚΕ και ο Γιώργος Πέρρος, επικεφαλής αντιπροσωπείας της ΕΓ του ΠΑΜΕ.
Επίσης, στην πανελλαδική κινητοποίηση συμμετείχε αντιπροσωπεία του Δήμου Πατρέων με τον αντιδήμαρχο Παιδείας και Αθλητισμού, Ανδρέα Αθανασόπουλο.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ: Καλούμε σε παλλαϊκό ξεσηκωμό, στο κίνημα, στους καθημερινούς αγώνες που πρέπει να γιγαντωθούν (VIDEO)


Η ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα στη συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής για το 4ο μνημόνιο
«Κυρίες και κύριοι
Και από το βήμα της Βουλής καταγγέλλουμε στους εργαζόμενους, στους συνταξιούχους, στους άνεργους, την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ως υπεύθυνη για την αλλεπάλληλη συρρίκνωση του βιοτικού τους επιπέδου, των εργασιακών δικαιωμάτων τους, όπως η Κυριακάτικη αργία, την επιδείνωση της ζωής τους από τα αφόρητα φορολογικά βάρη και τόσα άλλα.
Τα δύο αλλεπάλληλα μνημόνια, που έφερε αυτή η κυβέρνηση είναι αρκετά για να πέσει η "αριστερή μάσκα" της, αυτή που καλλιέργησε ανοχή, που παγίδευσε με κινήσεις εντυπωσιασμού, με επισκέψεις ακόμα του πρωθυπουργού σε χώρους μνήμης - τιμής ηρωικών γεγονότων, ηρωικών μορφών του λαϊκού μας κινήματος, της ταξικής πάλης, της Εθνικής Αντίστασης, του ΔΣΕ, του ίδιου του ΚΚΕ.
Η νέα αντιλαϊκή συμφωνία αποτελεί ένα νέο μνημόνιο, ένα 4ο μνημόνιο, μνημόνιο "εις την τετάρτην", όπως επανειλημμένα έχουμε πει από την πρώτη στιγμή.
Στην πραγματικότητα τα μέτρα στηρίζουν την κερδοφορία των ομίλων, είτε άμεσα είτε έμμεσα. Πρόκειται για κατευθύνσεις που αυξάνουν την εκμετάλλευση των εργαζομένων, ενισχύουν τη συγκέντρωση του κεφαλαίου. Κατευθύνσεις που προωθούνται σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ.
Μάταια η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, προσπαθεί να πείσει τον λαό ότι, απλά και μόνο, πληρώνει τα σπασμένα της κακής διακυβέρνησης της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και η ίδια είναι περίπου αθώα του εγκλήματος.
Για αυτή την πολιτική όμως, είναι συνένοχοι όλοι τους: Και η άρχουσα τάξη της Ελλάδας και ο ΣΕΒ και το κουαρτέτο και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα.
Η κυβέρνηση της "πρώτης φοράς αριστερά" όμως, είναι και η πρώτη που στο ενεργητικό της, με πρωθυπουργό τον κ. Τσίπρα, θα έχει την ψήφιση 2 μνημονίων.
Οι προηγούμενες μας είχαν συνηθίσει να ψηφίζουν από ένα και να παίρνουν την άγουσα για τον πάγκο. Η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου του ΠΑΣΟΚ το 2010 ψήφισε το 1ο μνημόνιο. Η κυβέρνηση του Α. Σαμαρά ύστερα, ψήφισε το 2ο μνημόνιο. Στη συνέχεια η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα το 2015 ψήφισε το 3ο μνημόνιο μαζί με όλους τους άλλους και σήμερα, το 2017 μας φέρνει το 4ο.
Κι όπως βλέπουμε με όλες της τις δηλώσεις δεν το αρνείται αυτό. Απλά μας λέει -με τον δικό της γνωστό τρόπο του εμπαιγμού του ελληνικού λαού- ότι δεν είναι ακριβώς 4ο αλλά, απλά είναι κάτι σαν διαρκείας, μια συμφωνία διαρκείας.
Το εντάσσει στα μνημόνια διαρκείας δηλαδή, που έτσι κι αλλιώς θα ισχύουν με βάση τις αποφάσεις και κατευθύνσεις της ΕΕ, του ΔΝΤ και όλων των υπολοίπων ευαγών ιδρυμάτων-οργανισμών με τους οποίους συναγελάζεται και η σημερινή συγκυβέρνηση, προκειμένου να εξασφαλίσει σίγουρη κερδοφορία για τους μονοπωλιακούς ομίλους, ματώνοντας τον ήδη σκληρά δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό.
Τα κυβερνητικά στελέχη αναμασούν ότι είναι μία συμφωνία "ισορροπημένη", "εισιτήριο για τη ρύθμιση του χρέους", για "να επιστρέψει η χώρα στην κανονικότητα".
Όλες αυτές τις μέρες αναπαράγουν ότι είναι μια συμφωνία που "βάζει τέλος στην αβεβαιότητα"!
Κι όλα αυτά λέγονται την ίδια ώρα που η εργατική τάξη, ο λαός, έχει κυριολεκτικά γονατίσει μετά από οκτώ χρόνια κρίσης, απανωτών μνημονίων, αντιλαϊκών μέτρων, που έχουν στραγγίξει το εισόδημά του, έχουν ισοπεδώσει τα δικαιώματά του.
Είναι ο ίδιος λαός που δεν μπορεί να πληρώσει πια τα δάνειά του, τα χρέη του στην εφορία, τους λογαριασμούς στη ΔΕΗ, στην ΕΥΔΑΠ.
Τα κόκκινα δάνεια από 20,3 δισ. το 2010, ξεπέρασαν τα 43 δισ. ευρώ το 2016.
Ένας στους δυο χρωστά στην εφορία.
Μόνο από τη μείωση του μισθού του, ο μέσος μισθωτός έχει απώλειες 20% την περίοδο της κρίσης, χωρίς να υπολογίζουμε την φοροαφαίμαξή του.
Οι οφειλές στη ΔΕΗ αυξάνονται συνεχώς, με 1,5 εκ. καταναλωτές να μην μπορούν ούτε διακανονισμό να κάνουν.
Είναι ο ίδιος ο λαός που ζει ή κινδυνεύει να ζήσει στη φτώχεια τα επόμενα χρόνια σε ποσοστό που ξεπερνά το 35%.
Ένα στα δύο παιδιά στη χώρα μας στερούνται ακόμα και τα πιο βασικά αγαθά.
Και το κακό δεν θα σταματήσει βεβαίως αν δεν το σταματήσουμε.
Παίξανε πολλοί με τα όνειρα και τις ελπίδες του ελληνικού λαού. Πρέπει όλοι και όλες με μια φωνή να βροντοφωνάξουμε φτάνει πια!
Καλούμε σε παλλαϊκό ξεσηκωμό.
Δεν μιλάμε μόνο για αυτές τις μέρες, για αυτόν τον συσχετισμό, δεν μιλάμε για μέσα στη Βουλή, αλλά στο κίνημα, στους καθημερινούς αγώνες που πρέπει να κλιμακωθούν, να γιγαντωθούν.
Εδώ μέσα στο κοινοβούλιο κάνουν σόου για τα κανάλια μόνο τα τσιράκια του συστήματος, μόνο κάτι ορφανά των ΕΣ-ΕΣ, κάτι χαφιέδες δουλέμποροι, υπόδικοι καθοδηγητές δολοφονικών ταγμάτων.
Ο ξεσηκωμός του λαού πρέπει να εκφραστεί μέσα από το εργατικό λαϊκό κίνημα, για να καταργήσει στην πράξη τα μνημόνια, να ανοίξει το δρόμο της ανατροπής της τάξης των κηφήνων που υπηρετούν και η σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, αλλά και η αξιωματική αντιπολίτευση και τα άλλα κόμματα.
Και από το βήμα της Βουλής καλούμε τους μισθωτούς, τους αυτοαπασχολούμενους στις πόλεις και την ύπαιθρο, στην αγροτική παραγωγή, τους συνταξιούχους, τους νέους, τις νέες, να μην πέσουν στην ίδια πλάνη με το παρελθόν.
Δηλαδή, να φεύγουν από το ένα κυβερνητικό κόμμα, εν προκειμένω σήμερα εγκαταλείποντας τον ΣΥΡΙΖΑ, για να στηρίξουν κοινοβουλευτικά, αλλά και στις μαζικές οργανώσεις τους, άλλα παλιά ή αναμορφωμένα αστικά κόμματα ίδιας αντιλαϊκής κοπής, όπως είναι οι υπόλοιπες αστικές δυνάμεις και εδώ μέσα στο κοινοβούλιο.
Το ΚΚΕ καλεί τις εργατικές λαϊκές δυνάμεις να σκεφτούν ταξικά, πολύ περισσότερο αυτές που ήδη έχουν ένα ριζοσπαστικό προσανατολισμό, που στην αριστερά βλέπουν την εναντίωση στα μονοπώλια, στις λυκοσυμμαχίες, στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις της ΕΕ, του ΝΑΤΟ.
Να μην παγιδευτούν στο συνειδητό απατηλό κάλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ ότι δήθεν "πέρασαν τα δύσκολα". Ότι η "ανάπτυξη κάτι θα φέρει και για τους εργαζόμενους", ότι θα ενισχυθεί δήθεν "το μέτωπο των φιλολαϊκών και φιλοαναπτυξιακών δυνάμεων στην ΕΕ, για να μην στραγγαλίσει -λέει- η σφιχτή δημοσιονομική πολιτική και το ισχυρό ευρώ την ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή", όπως λένε.
Καλούμε τις εργατικές λαϊκές δυνάμεις και από το βήμα της Βουλής να μην παγιδευτούν στην κριτική της ΝΔ, άλλων κομμάτων, που γίνεται από εξίσου αντιλαϊκή αφετηρία. Και για τους λόγους ανταγωνισμού προς την κυβέρνηση, αλλά και για τους λόγους ορισμένων διαφοροποιήσεων στην ίδια αντιλαϊκή κατεύθυνση της καπιταλιστικής ανάκαμψης της κερδοφορίας των ομίλων.
Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν δικαιούνται να κρίνουν τον ΣΥΡΙΖΑ για τα αντιλαϊκά του μέτρα, αφού οι ίδιοι ήταν και είναι φορείς τέτοιων μέτρων. Την ίδια στιγμή δεν πρέπει να επιτρέψουμε στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να συνεχίσει να εξαπατά ασύστολα, να παρουσιάζεται με δήθεν κοινωνική ευαισθησία που δεν έχουν άλλοι, να εμφανίζει τις αλχημείες της με τα ονομαζόμενα αντίμετρα για την ακραία φτώχεια.
Όπως όλοι αυτοί μαζί ψήφισαν το 3ο μνημόνιο, έτσι θα προχωρήσουν και μαζί στην εφαρμογή του 4ου μνημονίου υπέρ του κεφαλαίου, αφού σήμερα δεν κρίνεται έτσι κι αλλιώς, δεν κινδυνεύει να μην ψηφιστεί απ' την κοινοβουλευτική πλειοψηφία των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.
Κυρίες και κύριοι,
Όλη αυτή η κατάσταση δεν είναι απλά αβεβαιότητα. Είναι η βαρβαρότητα του συστήματος που για να βγει από τη δική του κρίση, φορτώνει τα βάρη της στην εργατική τάξη, στο λαό.
Νέα ασήκωτα βάρη πάνω από 4 δισ. ευρώ φορτώνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με τη νέα συμφωνία της.
Μια συμφωνία που έχει απ' όλα:
Συμπληρωματικές περικοπές 500 εκατομμυρίων ευρώ αναδρομικά για το 2016. Και στα οικογενειακά επιδόματα. Και στα επιδόματα ανεργίας. Και στα επιδόματα θέρμανσης. Και στη χρηματοδότηση του ΕΟΠΥΥ.
Έτσι αντιλαμβάνονται στον ΣΥΡΙΖΑ τη δήθεν "επιστροφή στο κοινωνικό κράτος", την ανακούφιση των πολιτών!
Αλλά έχει και άλλα.
Για το 2019 τα 1,8 δισεκατομμύρια ευρώ θα τα βρουν από τη νέα μείωση των κύριων και επικουρικών συντάξεων, που θα φτάσει μέχρι και το 18%, χωρίς να συνυπολογίσουμε τις μειώσεις λόγω πληθωρισμού, αφού οι όποιες αναπροσαρμογές προέβλεπε ο νόμος Κατρούγκαλου, μετατέθηκαν μετά το 2020.
Πλέον οι συντάξεις γίνονται επιδόματα, ενώ θίγονται γύρω στο 1 εκατομμύριο συνταξιούχοι.
Το άλλο 1,8 δισεκατομμύρια ευρώ αφορά στη νέα μείωση του αφορολόγητου, που θα πάρει από την τσέπη των λαϊκών στρωμάτων μέχρι και 650 ευρώ για τον κάθε φορολογούμενο.
Δηλαδή, εκτός από τους έμμεσους φόρους, που έτσι κι αλλιώς τους πληρώνουμε ήδη όλοι, ακόμα και οι άνεργοι, τώρα φόρους θα πληρώσει ακόμα κι ο εργαζόμενος που έχει εισόδημα 405 ευρώ το μήνα, ακόμα και ο συνταξιούχος που η σύνταξή του ξεπερνάει τα 475 ευρώ.
Κι εκτός από αυτά βέβαια, η συμφωνία περιλαμβάνει και μια σειρά άλλες πλευρές που αφορούν και τα εργασιακά, τον εργάσιμο χρόνο:
- Είναι η προώθηση της κατάργησης της Κυριακάτικης αργίας που θα έχει οδυνηρές επιπτώσεις και στους εμποροϋπάλληλους και στους εμπόρους, θα επιταχύνει τη συγκέντρωση του εμπορίου στα μεγάλα πολυκαταστήματα και τις αλυσίδες σούπερ-μάρκετ.
- Επιμηκύνεται η διάρκεια πλαισίου για τις ΣΣΕ, ενώ σημείο - κλειδί είναι οι αλλαγές στον συνδικαλιστικό νόμο, που περιλαμβάνουν τη λειτουργία των σωματείων, την προκήρυξη απεργίας και άλλα, όπως η ταχύτητα με την οποία οι απεργίες θα κρίνονται ως παράνομες, δηλαδή συμφωνία - κόλαφος για το εργατικό κίνημα και τους ίδιους τους αγώνες των εργαζόμενων.
Κυρίες και κύριοι,
Όλα αυτά τα χρόνια οι εργαζόμενοι, οι υπάλληλοι, όλος ο λαός είδε το εισόδημά του να συρρικνώνεται δραματικά. Η κατάσταση δεν πάει άλλο. Κι αυτό ισχύει σε όλους τους κλάδους.
Συνεχώς σαν Κόμμα κάνουμε συναντήσεις με μαζικούς κοινωνικούς φορείς, με σωματεία, συλλόγους, εισπράττουμε την ίδια κραυγή αγωνίας.
Στον αέρα ακόμα είναι οι 3.500 εργαζόμενοι στο "Βοήθεια στο σπίτι".
Στον αέρα οι 15.000 συμβασιούχοι των ΟΤΑ.
Οι τρίτεκνες οικογένειες δεν αναγνωρίζονται σαν πολύτεκνες, την στιγμή, που σήμερα στην Ελλάδα πολύτεκνος πλέον πρέπει να θεωρείται όποιος έχει τουλάχιστον 3 παιδιά και πάνω. Ούτε τις δωρεάν κιλοβατώρες που ισχύουν για άλλους δεν θελήσατε να δεχτείτε προχτές όπως πρότεινε το ΚΚΕ, για αυτές τις τρίτεκνες οικογένειες.
Τι σόι "αριστερή" κυβέρνηση αλήθεια είναι αυτή που συζητάει την κατάργηση στο ειδικό μισθολόγιο για τους εργαζόμενους στην πυροσβεστική, στο λιμενικό, στην αστυνομία;
Που δεν αναγνωρίζει το δικαίωμά τους στην απεργία;
Που αναγκάζονται ακόμα και να αγοράζουν οι ίδιοι κράνη, στολές, άλλα υλικά χρήσιμα για την πυρόσβεση, για τις πυρκαγιές, για την προστασία του περιβάλλοντος από τις φυσικές καταστροφές, οι πυροσβέστες για παράδειγμα σ' αυτούς αναφέρομαι, για την προστασία του θαλάσσιου πλούτου και την πάταξη του λαθρεμπορίου το λιμενικό, για την αντιμετώπιση του εγκλήματος οι αστυνομικοί;
Ανάλογα οι εργαζόμενοι στις ένοπλες δυνάμεις κ.λπ.
Ενώ, φυσικά πολύ χειρότερα, μέχρι γονάτισμα, υποφέρουν οι συνταξιούχοι, οι νέοι με την αναδουλειά και την εργασιακή περιπλάνηση, την ανασφάλεια, οι εργαζόμενοι που βλέπουν συνεχώς το πενιχρό εισόδημά τους να εξανεμίζεται κι αυτό.
Χώρια που μετά τις γενικόλογες διακηρύξεις και εκθέσεις ιδεών την προηγούμενη βδομάδα, δείχνετε ξανά το αντιλαϊκό πρόσωπο και στην εκπαίδευση. Αφού ανοίγετε την όρεξη για μια ακόμα πιο μεγαλύτερη και μαζικότερη πιθανότητα και δυνατότητα απολύσεων σε εκπαιδευτικούς και μάλιστα δια παντός έξωσής τους από τα ιδιωτικά σχολεία, έρμαια στην ασυδοσία των καπιταλιστών στην εκπαίδευση.
Κι από πάνω έχουμε και όλους αυτούς του υποκριτές και φαρισαίους να κλαίγονται για τις δυσκολίες κινητοποίησης του λαού και μάλιστα να φτάνουν στο σημείο να λοιδορούν τους εργαζόμενους, θεωρώντας ότι συμφωνούν ή ανέχονται την αντιλαϊκή πολιτική τους!
Ας μη βαυκαλίζονται άδικα! Δεν θα αργήσει η στιγμή που λαός θα υψώσει τη στεντόρεια φωνή του και δεν θα ξέρετε πού να κρυφτείτε, σαν του λαγού τα τέκνα.
Κυρίες και κύριοι,
Μόνο και μόνο να σκεφτεί ο καθένας και η καθεμιά:
Αλήθεια, ποιος κερδίζει από τη νέα συμφωνία της κυβέρνησης με τους εταίρους της;
- Ποιος θα κερδίσει από την παραπέρα απελευθέρωση της αγοράς με την "απελευθέρωση των επαγγελμάτων", την κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας;
Μήπως οι αυτοαπασχολούμενοι στο εμπόριο που ήδη ζουν με τη θηλιά των χρεών;
Μήπως οι εμποροϋπάλληλοι που δεν ξέρουν τι θα πει ελεύθερος χρόνος, οικογένεια;
- Ποιος θα κερδίσει από την παραπέρα απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας με πώληση του 30-40% των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ, καθώς και την πώληση του 17% του μετοχικού κεφαλαίου που ανήκει στο ΤΑΙΠΕΔ;
Τα εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά που θα δουν τους λογαριασμούς της ΔΕΗ ξανά φουσκωμένους ή μήπως οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ;
- Ποιος θα κερδίσει από μια συμφωνία για τη ρύθμιση του χρέους που επιδιώκει η κυβέρνηση μετά το κλείσιμο της αξιολόγησης;
Για ένα χρέος βέβαια που δεν δημιούργησε ο λαός, αλλά μόνο το ζεστό κρατικό χρήμα που χάριζαν στο κεφάλαιο όλα τα προηγούμενα χρόνια!
Οι όμιλοι θα κερδίσουν και τώρα που θα βάλουν ξανά στην τσέπη τους απ' αυτό το ζεστό κρατικό χρήμα που η κυβέρνηση θέλει να εξοικονομήσει από την όποια ρύθμιση τους χρέους.
Ο λαός όμως θα συνεχίζει να ματώνει για την αποπληρωμή του, για να πιάνονται οι στόχοι, τα νούμερα, τα πλεονάσματα.
Κυρίες και κύριοι,
Η συζήτηση για τη διευθέτηση του χρέους εντάσσεται στη γενικότερη διαπάλη που υπάρχει στο εσωτερικό της ΕΕ για τη διαχείριση των υπερχρεωμένων κρατών της ΕΕ.
Η υπερχρέωση κρατών αντανακλά μια επίσης αντιλαϊκή πολιτική σε προηγούμενη περίοδο, που τροφοδότησε την κερδοφορία των ομίλων, όπως έγινε στην περίοδο για παράδειγμα των Ολυμπιακών Αγώνων στην χώρα. Βέβαια, αντανακλά και τις συνέπειες μια οικονομικής ένωσης, όπως είναι η ΕΕ και μάλιστα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης.
Η όλη συζήτηση για τη δημοσιονομική και νομισματική πολιτική μέσα στην ΕΕ, αντανακλά και τις συνολικότερες αντιθέσεις μεταξύ ισχυρών δυνάμεων, π.χ. Γαλλίας - Ιταλίας από τη μια και Γερμανίας από την άλλη.
Κι αυτή η συζήτηση είναι που περικλείει περισσότερο και την περιπλέκει η συζήτηση αυτή και τη διευθέτηση του ελληνικού κρατικού χρέους, με πιο ρεαλιστικούς, ας το πούμε έτσι, όρους.
Ωστόσο όμως, και σε κάθε περίπτωση, είναι βέβαιο, ότι μια νέα αναδιάρθρωσή του, δεν θα χρησιμοποιηθεί για την ελάφρυνση των βαρών στους εργαζόμενους, στους συνταξιούχους, αλλά για μια πιο σταθερή ανάκαμψη των κερδών των καπιταλιστικών επιχειρήσεων και της ανταγωνιστικότητάς τους. Αυτό άλλωστε έγινε και με την προηγούμενη αναδιάρθρωσή του.
Από τη μεριά του ΔΝΤ υπάρχει διαφοροποίηση, η οποία ουσιαστικά αντανακλά τη γνωστή οικονομική πίεση των ΗΠΑ προς τη Γερμανία.
Τη συγκεκριμένη κατάληξη θα την μάθουμε προφανώς το επόμενο διάστημα μετά τη σύνοδο της 22 Μάη.
Σε κάθε περίπτωση, η όποια ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, δεν αφορά μόνο το χρόνο αποπληρωμής και το ύψος των τόκων, αλλά θα συνοδεύεται και από σειρά προϋποθέσεων ώστε να μην αποτελεί και λύση για το ιταλικό και το γαλλικό χρέος.
Το χρέος δεν πρέπει να το αναγνωρίσει ο ελληνικός λαός, γιατί δεν φταίει στο ελάχιστο για τη δημιουργία του. Δεν έχει κανένα λόγο να πληρώνει τα σπασμένα των άλλων, του συστήματος της εκμετάλλευσης, της κερδοφορίας των λίγων. Να το πληρώσουν αυτοί που το δημιούργησαν.
Χώρια που με την όποια διευθέτηση, πάλι ο λαός θα την πληρώσει με νέα μέτρα, με νέα προαπαιτούμενα.
Κυρίες και κύριοι,
Η κυβέρνηση με το νέο της παραμύθι για τα "αντίμετρα" (με τον ισχυρισμό ότι είναι το δημοσιονομικό αντίδοτο στα μέτρα και πως ότι, δήθεν έτσι, το συνολικό πακέτο είναι ουδέτερο), θέλει να κρύψει ότι τα ίδια τα αντιλαϊκά μέτρα που ήδη συμφώνησε με την ΕΕ και το ΔΝΤ -τα οποία θα προστεθούν σε όλα τα προηγούμενα- θα επιφέρουν μόνιμη αβεβαιότητα, παραπέρα φτωχοποίηση στη ζωή της εργατικής  - λαϊκής οικογένειας.
Η πραγματικότητα και η αλήθεια είναι ότι τα ονομαζόμενα αντίμετρα δεν αποτελούν μια διαφορετική, δήθεν φιλολαϊκή πλευρά της κυβερνητικής πολιτικής.
Το αντίθετο μάλιστα συμβαίνει: Υπηρετούν μαζί με τα νέα μέτρα και τις υπόλοιπες κυβερνητικές πρωτοβουλίες. Αποτελούν ένα ενιαίο συνεκτικό πλέγμα κλιμάκωσης της επίθεσης συνολικά ενάντια στον λαό.
Η κυβέρνηση παίρνει 5 απ' τις τσέπες του λαού, υπόσχεται να επιστρέψει πίσω 1 σε ορισμένους μόνο κι αυτό εάν όλα πάνε καλά με τα πρωτογενή πλεονάσματα και εάν το εγκρίνουν οι εταίροι της και βάλε... Κι έχει το θράσος αυτή της την πολιτική να καλεί τους εργαζόμενους να την υποστηρίξουν κιόλας. Πρόκειται για εφαρμογή της πρότασης του ανεκδιήγητου Καμμένου για "το ένα κατοστάρικο το μήνα που αντί να το δίνουν οι συνταξιούχοι στους εγγονούς τους" να το δίνουν στο κράτος, στο κράτος αυτό, το κράτος του κεφαλαίου.
Δεν είναι κοινωνική πολιτική αντιμετώπισης της ακραίας φτώχειας που γεννά το σύστημα της εκμετάλλευσης, αλλά απλό ανακάτεμα των μεριδίων φτώχειας σε εκατομμύρια που στερούνται αυτό που ήδη δημιουργείται.
Επιπρόσθετα: Το μεγαλύτερο τμήμα των αντιμέτρων θα ενισχύσει έμμεσα ή άμεσα τις μεγάλες επιχειρήσεις, όχι τους εργαζόμενους. Το πρόγραμμα επιδοτούμενων θέσεων εργασίας σε μεγάλες επιχειρήσεις και η φορολογία των επιχειρήσεων που περιλαμβάνονται στα αντίμετρα είναι άμεση επιδότηση του μεγάλου κεφαλαίου. Ενώ πρόκειται και για έμμεση στήριξη του ίδιου και τα άλλα αντίμετρα, που μέσα από την αγορά ενισχύουν τραπεζικούς ομίλους, φαρμακοβιομηχανίες που προωθούν τα γενόσημα, κατασκευαστικές εταιρείες κ.ά. Συνεπώς τα αντίμετρα δεν αποτελούν αντίδοτο στην πολιτική στήριξης των μονοπωλιακών ομίλων, αλλά κομμάτι της. Γι' αυτό και βλέπουμε κορυφαίους επιχειρηματίες, να κάνουν σιγόντο στην κυβερνητική προπαγάνδα.
Η υλοποίηση του πακέτου των αντιμέτρων είναι συνδεδεμένη με την πλήρη και επιτυχημένη εφαρμογή του αντιλαϊκού πακέτου των μέτρων, τόσο των νέων όσο και των υφιστάμενων. Αφού, τα μέτρα θα νομοθετηθούν και θα υλοποιηθούν χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς καμία προϋπόθεση, ενώ τα αντίμετρα μόνο υπό προϋποθέσεις.
Σε τελευταία ανάλυση ακόμα και ο όρος αντίμετρα είναι παραπλανητικός. Εφευρέθηκε για τις ανάγκες της κυβερνητικής προπαγάνδας, για να γίνει πιο μεγάλη η κοροϊδία της, οι ψεύτικες προσδοκίες που πάει πάλι να πουλήσει στον πάντα προδομένο και ευκολόπιστο λαό μας.
Τα αντίμετρα σε καμιά περίπτωση δεν αφορούν όλους όσους θίγουν τα σκληρά μέτρα. Η μείωση για παράδειγμα των συντάξεων, θίγει όλους τους συνταξιούχους, η αύξηση των φόρων θίγει όλους τους μισθωτούς, τους αυτοαπασχολούμενους με εισόδημα πάνω απ' το αφορολόγητο. Δηλαδή, πρακτικά, κάθε λαϊκή οικογένεια, θα κληθεί να καταβάλει επιπλέον 1.500 ευρώ ετησίως κατά μέσο όρο, ενώ μόνο ένα πολύ μικρό τμήμα αυτοαπασχολουμένων μπορεί πιθανόν να έχει στο μέλλον μια μικρή βελτίωση απ' τη μείωση του φορολογικού συντελεστή ή τον ΕΝΦΙΑ. Πολλές οικογένειες θα πληρώσουν χωρίς να εισπράξουν κανενός είδους αντίμετρο, αλλά το κυριότερο: Ακόμα και με μια πλήρη υλοποίηση των προβλεπόμενων αντίμετρων, αν υποθέσουμε, δεν καλύπτονται ούτε στοιχειωδώς, ούτε ελάχιστα οι λαϊκές σημερινές ανάγκες.
Είναι συνολικά μεγάλη κοροϊδία, ότι αυτά τα αντίμετρα -εάν τελικά εφαρμοστούν γιατί μπαίνουν και με αστερίσκους όλα- μπορούν να αντισταθμίσουν τις τεράστιες απώλειες που θα υποστεί το ήδη πετσοκομμένο εργατικό - λαϊκό εισόδημα.
Όλα τα υπόλοιπα που λέει η κυβέρνηση ότι "ο στόχος είναι να βγει η χώρα από τα μνημόνια και να τελειώσει οριστικά η περίοδος της ταπεινωτικής επιτροπείας", ο λαός μας τ' ακούει βερεσέ.
Τα ίδια έλεγαν και οι προηγούμενοι. Όμως κανείς, ούτε οι προηγούμενοι ούτε οι τωρινοί των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, υποστηρίζουν ότι το τέλος των μνημονίων θα σημαίνει και την επιστροφή όλων όσων έχασε ο λαός μας με τα μνημόνια. Το αντίθετο.
Οι εκατοντάδες αντιλαϊκοί νόμοι που στη χώρα μας μπήκαν κάτω από την ομπρέλα των μνημονίων, ενώ σε άλλες χώρες χωρίς μνημόνια τα ίδια περίπου μέτρα, ονομάστηκαν εκεί μεταρρυθμίσεις, ήρθαν για να μείνουν, να φορτωθούν στις πλάτες της εργατικής τάξης, του ελληνικού λαού.
Ήταν προσαρμογές του συστήματος σε βάρος των λαϊκών κατακτήσεων, σε συνθήκες που ο καπιταλισμός παγκόσμια έγινε πιο αντιδραστικός, αλλά και πιο ανήμπορος. Ως μεταρρυθμίσεις αποτελούν μόνο το εξιτήριο του κεφαλαίου από την κρίση του και το εισιτήριο για την ανάκαμψη της κερδοφορίας του.
Αλλά την ίδια ώρα ο λαός συνεχίζει να ματώνει, συνεχίζει να ταλαιπωρείται.
Γι' αυτό δεν μας ξεγελούν ούτε μέτρα-αντίμετρα, ούτε τα μεγάλα λόγια για τη διευθέτηση του χρέους.
Κυρίες και κύριοι,
Ένα παράδειγμα του αντιλαϊκού χαρακτήρα των μεταρρυθμίσεων, του στόχου των εκτεταμένων ιδιωτικοποιήσεων, είναι από τον ιδιαίτερα κρίσιμο τομέα της ενέργειας. Συνοδεύτηκε από νομοθεσία που χτύπησε μισθούς, αύξησε την τιμή των τιμολογίων της ΔΕΗ για τα λαϊκά νοικοκυριά, δημιουργώντας ευνοϊκό περιβάλλον μόνο για την κερδοφορία των μονοπωλίων.
Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έχει πολύτιμο σύμμαχο την αξιωματική αντιπολίτευση της ΝΔ, όπως φάνηκε και από τη δημοσιοποίηση των θέσεών της που κινούνται στην ίδια κατεύθυνση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως αντιπολίτευση παλιότερα, συστηματικά καλλιέργησε την αυταπάτη, ότι μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διαχείριση στο πλαίσιο της "απελευθέρωσης", αποσιώπησε ότι η απελευθέρωση είναι στρατηγική επιλογή της ΕΕ και της εγχώριας άρχουσας τάξης απ' τη δεκαετία ακόμα του '90, και δεν αποτελεί μόνο απότοκο των μνημονίων και της κρίσης.
Η υπόκλισή του στη στρατηγική της απελευθέρωσης, κρυβόταν, με συνθήματα τάχα κατά της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ τότε, στη συνέχεια με την απόρριψη των συγκεκριμένων δήθεν σχεδίων που είχαν επιλέξει οι προηγούμενες κυβερνήσεις, όπως το σχέδιο τεμαχισμού σε μικρή και μεγάλη ΔΕΗ.
Σήμερα, κάνοντας τη βρώμικη δουλειά για λογαριασμό του κεφαλαίου, ο ΣΥΡΙΖΑ προχωρά αποφασιστικότερα και αποτελεσματικότερα λέει, στην προώθηση της "απελευθέρωσης".
Ποιο είναι το αποτέλεσμα;
Μια σειρά μονάδες να υπολειτουργούν ή να αποτελούν παρελθόν.
Οι εργαζόμενοι έχουν υποστεί περικοπή της μισθοδοσίας τους στα ορυχεία πάνω από 40%, ενώ πάνω από χίλιες είναι οι απολύσεις εργαζομένων στους υπεργολάβους.
Η κυβέρνηση μετακυλύει στα οικιακά τιμολόγια της ΔΕΗ, όλο το βάρος για τις νέες εκπτώσεις στο βιομηχανικό ρεύμα.
Έχει σημασία λοιπόν να βγουν συμπεράσματα.
Σήμερα χρειαζόμαστε κίνημα ανατροπής της πολιτικής και της εξουσίας των μονοπωλίων.
Δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλες αυταπάτες.
Αποκαλύπτεται συνεπώς, πως και το πρόβλημα της ενέργειας, όπως και κάθε πρόβλημα, είναι πολιτικό πρόβλημα.
Απαιτείται εντελώς διαφορετικό εναλλακτικό σχέδιο στην κοινωνική οργάνωση και στην οικονομία. Να καταργηθεί η σκλαβιά της μισθωτής εργασίας, να εδραιωθούν οι σχέσεις κοινωνικής ιδιοκτησίας, να υπάρξει επιστημονικός κεντρικός σχεδιασμός στην οικονομία με κίνητρο το συνολικό κοινωνικό όφελος και όχι το κέρδος.
Αυτή η συζήτηση πρέπει να ανοίξει μέσα στο λαό μας. Αυτή η πραγματικά ανατρεπτική λύση οικονομικής και κοινωνικής οργάνωσης είναι η μόνη που μπορεί να εξασφαλίσει συνεργασίες μεταξύ κρατών προς όφελος των λαών, χωρίς τους κινδύνους πολέμων, εμπλοκής, που φέρνουν η πάλη για τη μοιρασιά με στόχο την εκμετάλλευση και το κέρδος.
Κυρίες και κύριοι,
Εσείς οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, της ΝΔ, των ΑΝΕΛ κ.λπ., μιλάτε όλοι για ένταξη της Ελλάδας σε νέα ενεργειακά και μεταφορικά σχέδια, από τον Ειρηνικό ως τον Ατλαντικό.
Καλοβλέπετε απ' τους μακροχρόνιους και παλιότερους συμμάχους σας, τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, τη Γερμανία, έως τους πλέον όψιμους, όπως η Κίνα, η Ρωσία.
Δεν διστάζετε να ακουμπάτε σε επενδυτικά σχέδια εξαγωγής κεφαλαίου από την Ελλάδα σε γειτονικές χώρες, την ίδια στιγμή που ήδη βρίσκεστε σε προστριβή και στα βόρεια σύνορα και στα ανατολικά σύνορα, τη στιγμή δηλαδή που συνεχίζονται οι αμφισβητήσεις συνόρων, κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε ότι οι δρόμοι μεταφοράς ενέργειας, εμπορευμάτων κ.λπ., είναι το μήλον της έριδας για το ποιος θα υπερισχύσει στη μοιρασιά που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη σε όλη την περιοχή. Αμερικάνοι, Κινέζοι, Ρώσοι, Γερμανοί, Γάλλοι, Βρετανοί και δεν συμμαζεύεται, βρίσκονται από πίσω.
Και σ' αυτή τη μοιρασιά, μερίδιο διεκδικούν για λογαριασμό των μονοπωλίων τους και η τουρκική αστική τάξη -που μέσω της κυβέρνησης του Ερντογάν συνεχίζει να προκαλεί- και η ελληνική αστική τάξη όμως, που μέσω της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ σήμερα, πουλάει τη νέα "μεγάλη ιδέα" της "γεωστρατηγικής αναβάθμισης της χώρας" στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ!
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, αλλά και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, στηρίζουν την επιδίωξη της ελληνικής αστικής τάξης στον ανταγωνισμό της με την τουρκική αστική τάξη, να διεκδικήσει μερίδια, αλλά και νέες αγορές για τα ελληνικά μονοπώλια γι' αυτό η Ελλάδα συμμετείχε και συμμετέχει σε ιμπεριαλιστικά επιθετικά σχέδια.
Γι' αυτό ελληνικά στρατεύματα βρέθηκαν έξω από τα σύνορα της χώρας στο Κόσοβο, τη Βοσνία, το Αφγανιστάν, το Λίβανο, τη Σομαλία, το Μάλι. Γι' αυτό την ώρα αυτή που μιλάμε, η Ελλάδα συμμετέχει σε 13 ΝΑΤΟικές αποστολές εκτός συνόρων.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, με πολύ μεγάλη προθυμία και με τη σύμφωνη γνώμη όλων των άλλων κομμάτων, στηρίζει τους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ απέναντι στη Ρωσία.
Πρόσφερε κάλυψη στην ιμπεριαλιστική επίθεση στη Συρία, των ΗΠΑ.
Προσκάλεσε το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, στήριξε όλες τις επιθετικές ΝΑΤΟικές αποφάσεις και μετά τις συμφωνίες των υπουργών της στις ΗΠΑ για επέκταση των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στην Ελλάδα, όπως τη Σούδα!
Γι' αυτό βέβαια δέχεται τα συγχαρητήρια του σύγχρονου "Αμερικάνου πρέσβη του Πιουριφόι".
Ο ελληνικός λαός, όπως και οι λαοί γειτονικών χωρών, πρέπει να διεκδικήσουν την απεμπλοκή της Ελλάδας από τις επεμβάσεις, από τους τυχοδιωκτισμούς, το κλείσιμο των βάσεων, όπως της Σούδας, την επιστροφή των ελληνικών στρατευμάτων από αποστολές εκτός συνόρων, από το πλιάτσικο αυτό του κεφαλαίου που γίνεται στην ευρύτερη περιοχή.
Απευθύνουμε κάλεσμα σε όσους και όσες αγανακτούν, βλέπουν ότι η κατάσταση δεν πάει άλλο, έχουν διάθεση να συγκρουστούν με αυτή τη μοιρολατρία που υπάρχει, τη μιζέρια, τις μειωμένες απαιτήσεις.
Κυρίως απευθυνόμαστε σε όλους όσους αυτή την ώρα διαδηλώνουν στους δρόμους όλης της Αθήνας, έξω από τη Βουλή, στους δρόμους και τις πόλεις όλης της Ελλάδας, σε όλους και όλες όσοι και όσες μας παρακολουθούν αυτές τις μέρες.
Ο πόλεμος των εργαζομένων, του λαού με τους διαφεντευτές της ζωής του είναι μαραθώνιος, δεν τελειώνει με ένα ή δύο συλλαλητήρια, με μια απεργιακή μάχη. Είναι αγώνας καθημερινός, συνεχής, για να δημιουργηθούν παντού εστίες αντίστασης και αντεπίθεσης.
Ιδιαίτερα καλούμε τον λαϊκό κόσμο που αισθάνεται "αριστερός", που πίστεψε στον ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα δυσανασχετεί, αισθάνεται δικαιολογημένη οργή, αγανάκτηση και του λέμε να κάνει το βήμα τώρα.
Δεν αλλάζει η κατάσταση μόνο με μια οργή, με μια δυσαρέσκεια γι' αυτή την κυβέρνηση και την κατρακύλα της. Δεν υπάρχουν πλέον άλλες δικαιολογίες.
Για να ζωντανέψει η ελπίδα, τους καλούμε να συζητήσουμε μέσα στο κίνημα, μέσα στους αγώνες, στους τόπους δουλειάς, στους τόπους κατοικίας, στις σχολές, για το πώς θα πετάξουμε μια και καλή όσους ρουφάνε το αίμα του λαού.
Πώς θα παλέψουμε για να γίνει δηλαδή πραγματικότητα η πολιτική πρόταση διεξόδου από την κρίση σε όφελος του λαού και αποτελεί αυτή βέβαια τη μοναδική απάντηση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα που βιώνουμε.
Τον ίδιο δρόμο θα ακολουθήσουν, είμαστε σίγουροι, και άλλοι λαοί της περιοχής, της Ευρώπης, του κόσμου. Έτσι μόνο θα μπορέσει να ζήσει ο λαός μας σύμφωνα με τις πραγματικές, τις σύγχρονες ανάγκες του, να απολαύσει τις δυνατότητες που προσφέρει η επιστήμη, η τεχνολογία, η παραγωγικότητα της εργασίας, οι μεγάλες πλουτοπαραγωγικές πηγές και δυνατότητες της Ελλάδας».