Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2015

Ισχυρό ΚΚΕ γιατί υπάρχει διέξοδος για το λαό στο δρόμο της ανατροπής

Μία από τις βασικές κριτικές που δεχόταν το ΚΚΕ και κορυφώθηκε στις διπλές εκλογές του 2012, ήταν ότι τα παραπέμπει όλα στο σοσιαλισμό και ότι δεν έχει προτάσεις για να ανασάνει σήμερα ο λαός που υποφέρει. Αυτό, βέβαια, συνιστά κατάφωρη διαστρέβλωση των θέσεων του ΚΚΕ από την πλειοψηφία των αστικών κομμάτων και ΜΜΕ, για να το παρουσιάζουν σαν κόμμα από «άλλο κόσμο» και την πρότασή του σαν εναλλακτική για τον ...άλλο κόσμο.
Ωστόσο, αποτελεί γεγονός πως με τον ίδιο τρόπο εκλάμβανε και μεγάλο μέρος των λαϊκών στρωμάτων τη θέση του Κόμματος ότι στο πλαίσιο του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης δεν υπάρχουν περιθώρια άσκησης φιλολαϊκής πολιτικής, ανεξάρτητα από διακηρύξεις και προθέσεις.
Κάτω από το βάρος των οξυμένων προβλημάτων, της ανάγκης να υπάρξει έστω και η ελάχιστη ανακούφιση, κάτω από την πίεση των αυταπατών και των υποσχέσεων που σκορπούσαν απλόχερα ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλες οπορτουνιστικές τότε δυνάμεις, ήταν πολλοί αυτοί που σκέφτονταν ως εξής: Μπορεί το ΚΚΕ να έχει καλές προτάσεις, αλλά είναι για το μετά, όχι για το τώρα, αφού τώρα έχουμε καπιταλισμό και το ΚΚΕ λέει ότι τίποτα φιλολαϊκό δεν μπορεί να γίνει στο έδαφός του.
Σήμερα, είναι πιο εύκολο για το λαό να δει καλύτερα και με άλλο μάτι αυτό που με συνέπεια του έλεγε το ΚΚΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στη διακυβέρνηση υποσχόμενος να εφαρμόσει ένα άλλο μείγμα διαχείρισης, το οποίο, σύμφωνα με όσα έλεγε προεκλογικά, θα μπορούσε να οδηγήσει σε έξοδο από την κρίση προς όφελος του λαού, ή τουλάχιστον να μετριάσει τις συνέπειες, σε σύγκριση με αυτά που πρότειναν οι ανταγωνιστές του, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.
Τον περασμένο Γενάρη, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ συγκεκριμενοποίησε την πρότασή του στο λεγόμενο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, το ΚΚΕ αποκάλυψε ότι αυτό προβλέπει ψίχουλα για το λαό και γενναίες παροχές προς το κεφάλαιο, για λογαριασμό του οποίου άλλωστε ο ΣΥΡΙΖΑ ζητούσε να διαπραγματευθεί.
Χρειάστηκαν μόλις εφτά μήνες για να αποδειχτεί ότι ακόμα και τα ελάχιστα μέτρα ανακούφισης του λαού δεν μπορούν να γίνουν πράξη, όταν το ζητούμενο μιας κυβέρνησης είναι η καπιταλιστική ανταγωνιστικότητα και ανάπτυξη. Πολύ περισσότερο όταν αυτή επιδιώκεται στο πλαίσιο μιας ευρύτερης οικονομικής, πολιτικής και νομισματικής ιμπεριαλιστικής συμμαχίας, με ανταγωνιστικά συμφέροντα και οξυμένες αντιθέσεις.
Οι προεκλογικές υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ προς το λαό, αν και αισθητά διαφοροποιημένες από το «θα καταργήσω τα μνημόνια με ένα νόμο», που έλεγε το 2012, κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος και αυτό που έμεινε από το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ήταν το μακροσκελές υποσχεσιολόγιο προς το κεφάλαιο για μέτρα που θα υποβοηθήσουν την ανάκαμψή του. Στην πλειοψηφία τους, τέτοια μέτρα ενσωματώθηκαν στο τρίτο μνημόνιο, μαζί με νέες ανατροπές σε Εργασιακά και Ασφαλιστικό.
Θα αναρωτηθεί κανείς: Τότε δεν έχει κανένα νόημα να ζητάει ο λαός μέτρα ανακούφισης και αλλαγές προς όφελός του; Το αντίθετο ισχύει. Ο λαός δεν πρέπει να αρκείται μόνο στη διεκδίκηση μέτρων ανακύκλωσης και διαχείρισης της φτώχειας του, αλλά να παλεύει οργανωμένα για την ανάκτηση των απωλειών που είχε το διάστημα της βαθιάς κρίσης, για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών.
Για να έχει, όμως, αποτελεσματικότητα αυτός ο αγώνας, θα πρέπει ολοένα και περισσότερο να συνδέεται με αντικαπιταλιστικούς - αντιμονοπωλιακούς στόχους πάλης, σε ρήξη με το κεφάλαιο, την ΕΕ και την εξουσία τους, ακριβώς επειδή στο έδαφος αυτής της εξουσίας είναι ασυμβίβαστα η ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου και η ευημερία του λαού. Ενα κίνημα με αυτόν τον προσανατολισμό, που θα συγκρούεται και δεν θα συνεργάζεται με το κεφάλαιο, τις κυβερνήσεις και τις διακρατικές ενώσεις τους, θα μπορεί στην πορεία να αποσπά κάποιες κατακτήσεις, να ακυρώνει ή να εμποδίζει μέτρα. Δηλαδή, οποιαδήποτε δυνατότητα βελτίωσης της ζωής των εργαζομένων στις σημερινές συνθήκες θα έρθει ως αποτέλεσμα σκληρής ταξικής πάλης και όχι ως αποτέλεσμα της διαχείρισης της μιας ή της άλλης κυβέρνησης, θα κριθεί από τη συνολική κατεύθυνση που θα αποκτά ο εργατικός - λαϊκός αγώνας.
Το κύριο, όμως, είναι ότι στο πλαίσιο ενός τέτοιου κινήματος, θα δυναμώνουν η συμμαχία της εργατικής τάξης με τα άλλα λαϊκά στρώματα και η αναγκαιότητα της πραγματικής ανατροπής, που συνίσταται στην κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής με λαϊκή εξουσία, με αποδέσμευση από την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους.
Ο στόχος αυτός παλεύεται μέρα με τη μέρα, από σήμερα κιόλας, όχι σε κάποιο μακρινό αύριο. Αρκεί να ξεμπερδέψει ο λαός με τις αυταπάτες ότι κάτι καλό μπορεί να προκύψει για τον ίδιο αν στοιχηθεί με τους στόχους του κεφαλαίου για ανάκαμψη. Η χειραφέτηση του λαού από την πολιτική της εργοδοσίας και των κομμάτων της είναι προϋπόθεση για να βαδίσει στο δρόμο της ανατροπής και αυτήν την προοπτική πρέπει να ενισχύσει το δυνάμωμα του ΚΚΕ και στις επικείμενες εκλογές.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου